Ἔλεγε ὁ Ἅγ. Κλεόπας Ilie τῆς Ρουμανίας: «Μακάρι νά σᾶς ρουφήξη ὁ Παράδεισος!»(ΝΣ, 176).
<>
Θυμᾶται ὁ π. Γεώργιος Παπακωνσταντίνου: «Τό 1974, στίς 14 Αὐγούστου [στήν Κύπρο], κατά τή δεύτερη φάσι τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, τρεῖς στρατιῶτες φύλαγαν τό φυλάκιο στά παράλια τῆς Πάφου, 100 μέτρα ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία τῆς Παναγίας, μέσα σ᾽ ἕνα καλαμιῶνα. Ξαφνικά ἄκουσαν ἕνα θόρυβο πού ἐρχόταν ἀπ᾽ τή μεριά τῆς ἐκκλησίας. Κοίταξαν πρός τό ναό καί εἶδαν μιά φωτιά μέσα στήν ἐκκλησία. Ἔτρεξαν νά δοῦν τί συμβαίνει. Καθώς ἀπομακρύνονταν, μία βόμβα Napalm ἔπεσε ἀκριβῶς πάνω στό φυλάκιό τους, σέ ἀπόστασι βολῆς ἀπό αὐτούς. Φυσικά καί οἱ τρεῖς στρατιῶτες σώθηκαν, ἀφοῦ ἐκείνη τήν ὥρα κατευθύνονταν πρός τήν ἐκκλησία γιά νά δοῦν τί
ἦταν ἐκείνη ἡ φωτιά τήν ὁποία ἔβλεπαν μέσα στήν ἐκκλησία. Τελικά, δέν ὑπῆρχε στήν πραγματικότητα καμμιά φωτιά. Πῶς θά μποροῦσε νά τό χαρακτηρίση αὐτό κανείς, παρά ὡς ἕνα θαῦμα; Ἔκτοτε, οἱ φαντάροι αὐτοί ἔρχονται κάθε χρόνο στίς 15 Αὐγούστου στή Χάρι της καί τήν εὐχαριστοῦν»(ΙΜ, 180).<>
«Ἕνας ἅγιος ἡσυχαστής-ἐρημίτης κάποτε εἶδε μιά πανέμορφη γυναῖκα. Καί ἐπειδή εἶχε καθαρό τό ὀπτικό καί νοερό τῆς ψυχῆς, ἀντί νά σκανδαλισθῆ, ὑψώνει τό νοῦ του ἀπ᾽ τό κτίσμα πρός τόν Κτίστη καί δοξολογεῖ. Καί λέει καί κλαίει:
“Ὦ Θεέ μου, Σύ ὁ Πλάστης πού ἔπλασες τόσα ὡραῖα πλάσματα στή Γῆ, πόσο πιό ἀσύλληπτα Ὡραῖος εἶσαι!”.
Ἀπ᾽ τήν γήινη ὡραιότητα ὑψώθηκε ἡ ψυχή του στήν Ἄκτιστη Ὡραιότητα καί Ὀμορφιά»(ΤΑ, 213).
<>
«Τό 1918, μετά τή δολοφονία τοῦ διευθυντῆ τῆς ἀστυνομίας τοῦ Πέτρογκραντ, ὁ ἱερομάρτυρας Ἅγ. Ἀλέξιος Σταυρόφσκυ, ἡλικίας τότε 84 ἐτῶν, συνελήφθη μαζί μέ πολλούς ἄλλους. Τούς ἔβαλαν στήν σειρά καί τούς εἶπαν ὅτι, ὡς ἀντίποινα, θά τυφέκιζαν ἕνα στούς δέκα, καί ὅτι οἱ ὑπόλοιποι θά ἀπελευθερώνονταν. Ὁ π. Ἀλέξιος ἦταν ἔνατος στή σειρά καί πίσω του —στή δέκατη θέσι— ἦταν ἕνα νεαρός ἱερέας. Στράφηκε πρός τό μέρος του καί τοῦ εἶπε: “Εἶμαι ἤδη ἡλικιωμένος, δέν μοῦ μένει πολύς καίρος νά ζήσω, ἡ γυναῖκα μου εἶναι ἡλικιωμένη, τά παιδιά μου μεγάλωσαν. Πήγαινε στό καλό”. Ἔτσι, πῆρε τή θέσι τοῦ νεαροῦ ἱερέα καί τυφεκίστηκε. Ὁ νεαρός ἱερέας ἐλευθερώθηκε καί πρόλαβε νά πάη στήν οἰκογένεια τοῦ π. Ἀλεξίου γιά νά τούς ἀναγγείλη τό μαρτυρικό του θάνατο, προτοῦ συλληφθῆ ξανά καί τυφεκιστῆ κι ἐκεῖνος»(NΣ, 53).
<>
«Μέσα στό ἴδιο δωμάτιο βρισκόταν καί ὁ κομμουνιστής πού εἶχε βασανίσει τόν Ἅγ. ἱερομάρτυρα Γεράσιμο τῆς Μονῆς Tismana τῆς Ρουμανίας καί ὁ ὁποῖος στή συνέχεια συνελήφθηκε ἀπ᾽ τούς συντρόφους του. Ἕνας ἀπ᾽ τούς συγκατοίκους στό δωμάτιό τους κατέθεσε ὅτι εἶχε δεῖ τόν ἱερέα, ὑποστηριζόμενο ἀπό ἄλλους δύο κρατούμενους, νά πλησιάζη τό κρεββάτι του, νά τοῦ χαϊδεύη τό κεφάλι καί νά τοῦ λέη: “Εἶσαι νέος, δέν ἤξερες τί ἔκανες. Ἀλλά νά ξέρης ὅτι σ᾽ ἀγαπῶ μέ ὄλη μου τήν καρδιά!”.
Καί συνέχισε: “Ἄν ἐγώ ὁ ἁμαρτωλός μπορῶ νά σέ ἀγαπῶ τόσο, φαντάσου ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ Σαρκωμένη ἀγάπη, πόσο σέ ἀγαπᾶ! Καί ὅλοι οἱ Χριστιανοί πού βασάνισες σέ συγχωροῦν καί σέ ἀγαποῦν. Ὁ Χριστός σ᾽ ἀγαπᾶ. Ἐπιθυμεῖ τή σωτηρία σου πολύ περισσότερο ἀπ᾽ ὅσο τήν ἐπιθυμεῖς ἐσύ ὁ ἴδιος. Θέλει νά εἶσαι μαζί Του στόν οὐρανό, πιό πολύ ἀπ᾽ ὅσο θέλεις ἐσύ νά εἶσαι στόν οὐρανό μαζί Του. Εἶναι μόνο ἀγάπη. Ἀλλά πρέπει νά στραφῆς πρός Αὐτόν καί νά μετανοήσης”.
Ὁ δήμιος καί τό θύμα του προσευχήθηκαν μαζί καί ἀγκαλιάστηκαν. Ὁ Ἅγ. Γεράσιμος ἐπέστρεψε στό κρεββάτι του καί τήν ἴδια νύκτα παρέδωσαν τήν ψυχή τους καί οἱ δύο! Ἦταν ἡ νύκτα τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1951. Ἡ νύκτα πού γεννήθηκε ὁ Χριστός μέσα στήν καρδιά ἑνός κομμουνιστῆ δημίου»(ΝΣ, 203).
<>
«Σέ ἡλικία 12 ἐτῶν, ἕνας δαίμονας μέ τρομακτική μορφή τοῦ παρουσιάστηκε [τοῦ μετέπειτα Ἁγ. Νικολάου τοῦ ὑμνογράφου τῆς Γεωργίας] στόν ὕπνο του κάι τοῦ εἶπε: “Μέ πολεμᾶς, ἔτσι;” καί τοῦ ἔδωσε ἕνα κτύπημα πού τόν ἄφησε ἀναίσθητο. Μετά ἀπ᾽ τήν ἐμπειρία αὐτή, ἀναλογίστηκε: “Ἄν ὁ διάβολος ὑπάρχει, αὐτό ἀποτελεῖ ἀπόδειξι ὅτι καί ὁ Θεός ὑπάρχει!”»(ΝΣ, 98).
<>
«Μιά μέρα κατά τήν ὁποία ὁ Ἅγ. Ἰάκωβος Τσαλίκης τῆς Εύβοιας, πήγαινε σ᾽ ἕνα χωριό μέ τό τίμιο λείψανο τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, ξέσπασε τρομερή καταιγίδα. Ὁ π. Ἰάκωβος προσευχήθηκε καί τάχυνε τό βῆμα γιά νά προστατέψη τό λείψανο· σέ περίμετρο ἑνός μέτρου γύρω του δέν ἔπεσε οὔτε σταγόνα, μέ ἀποτέλεσμα νά φθάση στό χωριό χωρίς νά ἔχη βραχει. Στήν ἐπιστροφή του, ἡ ὁποία ἔγινε μέ καθυστέρησι, τόν πρόλαβε ἡ νύχτα ἐνῶ βρισκόταν κοντά σέ μιά χαράδρα. Ἔσφιξε μέ δύναμι τόν Ἅγιο στήν ἀγκαλιά του ψιθυρίζοντας μιά προσευχή· ἕνα φῶς ἐμφανίστηκε τότε γύρω του γιά νά τοῦ δείχνη τό δρόμο μέχρι τό μοναστήρι»(ΝΣ, 135).
<>
Ἔλεγε ὁ Ἄγ. Ἀρσένιος Boca τῆς Ρουμανίας: «“Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς εἶναι μεγαλύτερη ἀπ᾽ τήν ἀγάπη τῶν μεγαλύτερων Ἁγίων γιά τό Θεό”. Ἤ ἀκόμη: “Ὁ πιό μακρύς δρόμος εἶναι ἐκεῖνος πού πηγαίνει ἀπ᾽ τό αὐτί στήν καρδιά”»(NΣ, 151).
<>
Φθάνοντας στή μέση τῆς νύκτας, οἱ πράκτορες τῆς Securitate συνέλαβαν τόν Ἅγ. Κλεόπα Ilie, τόν ἱερομόναχο Ἀρσένιο Papacioc καί τόν δόκιμο Κων/νο Demetrescu. Τούς ὁδήγησαν στό Fălticeni καί, ἀφοῦ τούς κτύπησαν, τούς ἔριξαν σ᾽ ἔνα ὑπόγειο μέ ἑκατοντάδες λάμπες ἀναμμένες. Τούς ὑπέβαλαν σέ ὁλονύκτια ἀνάκρισι, ὥστε νά ἀναγκαστοῦν νά ὁμολογήσουν ὅτι “μέ τή θρησκευτική προπαγάνδα τήν ὁποία ἀσκοῦσαν ἦταν ἔνοχοι ὑπονομεύσεως τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας”. Ὁ π. Κλεόπας διηγεῖται: “Τά μάτια μου δέν ἔβλεπαν πιά τίποτε καί ἡ ζέστη ἦταν ἀνυπόφορη. Τότε, κατεβάζοντας τό νοῦ μου στήν καρδιά, προσευχόμουν μέ τό ‘Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με ̓. Μία ὥρα ἀργότερα μέ ἔβγαλαν ἀπό ἐκεῖ καί ὅλοι ἔμειναν ἔκπληκτοι πού μέ ἄκουγαν νά μιλῶ καί μέ ἔβλεπαν νά περπατῶ χωρίς βοήθεια ἀπό κανένα, ἐνῶ ὅσοι εἶχαν ὑποστῆ τέτοια ἀνάκρισι ἔβγαιναν σχεδόν τρελλοί”»(NΣ, 172).
<>
«Ἐπισκέφθηκε ὁ Ἅγ. Κλεόπας Ilie τῆς Ρουμανίας στή Σερβία τόν Ἅγ. Ἰουστίνο Popović στή Μονή Ćelije καί τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὅτι σκόπευε νά ἀποσυρθῆ στόν Ἄθωνα. Ὁ Ἅγ. Ἰουστίνος τοῦ εἶπε: “π. Κλεόπα, ἄν πᾶς στό Ἅγ. Ὄρος, θά προσθέσης ἕνα ἄνθος στό περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἀλλά τούς πιστούς, σέ ποιόν θά τούς ἀφήσης; Στόν Ἄθωνα θά ὠφελήσης τόν ἑαυτό σου. Ἀλλά στή χώρα σου θά μπορῆς νά ὠφελήσης καί ἄλλους, ὁδηγώντας στό Θεό πολλές ψυχές πού στεροῦνται ὁδηγοῦ. Κατά τή γνώμη μου, μεῖνε στή χώρα σου, ἐκεῖ θά βρῆς τή σωτηρία καί θά βοηθήσης καί ἄλλους νά σωθοῦν”»(ΝΣ, 178).
<>
Μαρτυρία Πάνου Ἰωάννου Μυρτιώτη [Κύπρος 1974, εἰσβολή τῶν Τούρκων]: «Στό ὁδόφραγμα τοῦ Λήδρα Πάλας, παρέλαβαν τή γυναῖκα του καί τίς δύο κόρες του καί τίς πῆραν σ᾽ ἕνα ἀστυνομικό σταθμό, ὅπου τούς ἀνακοίνωσαν τά δυσάρεστα.
Ὁ στοργικός σύζυγος καί πατέρας, ὁ Δημήτρης Στρατῆς, εἶναι νεκρός, κι αὐτές, τρεῖς γυναῖκες ἀπροστάτευτες καί ἄπορες νά ἀνεβαίνουν τό Γολγοθᾶ τῆς προσφυγιᾶς.
Σήμερα, 28 χρόνια μετά, οἱ δυό θυγατέρες τοῦ Στρατῆ, ἡ Σωτηρούλα καί ἡ Κάλια, ὅταν μιλοῦν γιά τόν πατέρα τους τά μάτια τους βουρκώνουν. Ἡ μεγάλη, ἡ ξενιτεμένη Σωτηρούλα, ὅπως ἡ ἴδια παραδέχεται, ὥς τελευταῖα, μισοῦσε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς της τούς Τούρκους, διότι τούς θεωρεῖ ὑπεύθυνους γιά τό μαρτυρικό θάνατο τοῦ ἀθώου πατέρα της. Τό μίσος της ὅμως καταλάγιασε, ὅταν εἶδε σ᾽ ἕνα σχεδόν ζωντανό ὄνειρο τόν πατέρα της πού τῆς ψιθύρισε: “Συγχώρα τούς Τούρκους παιδί μου. Ἐγώ τούς συγχώρεσα!”»(IM, 425).
<>
No comments:
Post a Comment