Άγιος Παιδομάρτυρας Ταρσίζιος της Ρώμης (+257)

 

«Ἕνας Ἅγιος πού ἔζησε στή Ρώμη, τούς χρόνους τῶν μεγάλων διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας κατά τόν 3ο αἰ. ὑπῆρξε καί ὁ Ἅγ. Ταρσίζιος. Ὁ Ἅγιος αὐτός ἦταν ἕνα παιδί, δώδεκα ἐτῶν περίπου. Μαρτύρησε δέ καί ἐτάφη στήν κατακόμβη τοῦ Ἁγ. Καλλίστου. Ὑπάρχει καί ἄλλη ἐκδοχή, ὅτι ἐτάφη πλησίον τοῦ τάφου τοῦ Πάπα Ζαφειρίνου. Σήμερα τό λείψανό του βρίσκεται στό Ναό τοῦ Ἁγ. Σιλβέστρου στή Ρώμη. Ἔγινε γνωστός ἀπό ἕνα ἐπίγραμμα πρός αὐτόν, τοῦ Πάπα Δαμάσου, ὅπου ἀναφέρεται ὅτι λιθοβολήθηκε ἀπό εἰδωλολάτρες (τό 257 μ.Χ) μή ἐπιτρέψας τή βεβήλωσι

τῆς Θ. Εὐχαριστίας, τήν ὁποία ὁ Ἅγιος μετέφερε γιά τούς μελλοθάνατους στή φυλακή»(ΜΜ, 18).

<>

Ἔλεγε ἕνας Γέροντας: «Τό Χριστό τόν κοιτάζω καί μέ κοιτάζει. Τοῦ μιλάω καί μοῦ μιλάει. Τόν ρωτάω καί μοῦ ἀποκρίνεται. Εἶναι μία πλησμονή εὐφροσύνης»(ΜΜ, 25).

<>

« —Αὔριο τό πρωΐ, ἄρχισε νά λέη ὁ χειρουργός, θά σοῦ ἀνοίξω τήν καρδιά.

—Ὦ! Γιατρέ, εἶπε ὁ μικρός ἀσθενής, θά βρῆς τό Χριστό ἐκεῖ.

Ὁ γιατρός ἔκανε πώς δέν ἄκουσε κάι συνέχισε:

—Θά τήν ἀνοίξω τήν καρδιά σου γιά νά δῶ τί ζημιά ἔχει γίνει.

—Ναί, γιατρέ, ἐκτός ἀπ᾽ αὐτό θά βρῆς καί τό Χριστό μέσα στήν καρδιά μου!

Ὁ γιατρός κοίταξε τούς γονεῖς τοῦ μικροῦ παιδιοῦ πού παρέμειναν σιωπηλοί, καί συνέχισε:

—Θά δῶ τί ζημιά ἔγινε καί θά δῶ τί μπορῶ νά κάνω γιά νά τή διορθώσω.

Ὁ μικρός, ὅμως, ἐπέμενε:

—Ἀλλά θά βρῆς γιατρέ καί τό Χριστό μέσα στήν καρδιά μου. Ἡ Ἁγ. Γραφή λέει πώς Ἐκεῖνος κατοικεῖ ἐκεῖ. Καί οἱ ὕμνοι πού ψάλουμε στήν ἐκκλησία λένε τό ἴδιο. Θά Τόν βρῆς μέσα στήν καρδιά μου!

Ὁ γιατρός, λίγο ἐκνευρισμένος μέ τήν ἐμμονή τοῦ μικροῦ τοῦ ἀπάντησε:

—Θά σοῦ πῶ τί θά βρῶ μέσα στήν καρδιά σου. Θά βρῶ κατεστραμμένους μῦς, βουλωμένες ἀρτηρίες καί χαμηλή πίεσι τοῦ αἵματος. Νά δῶ τί θά μπορέσω νά κάνω.

Καί ὁ μικρός, ὅμως, συνέχισε:

—Θά βρῆς καί τόν Ἰησοῦ, ἐπίσης. Αὐτός ζῆ ἐκεῖ.

Ὁ γιατρός ἐπέστρεψε στό γραφεῖο του ἀρκετά σκεφτικός καί λίγο προβληματισμένος.

Πῆρε τήν καρτέλα τοῦ παιδιοῦ στά χέρια του καί τή μελέτησε προσεκτικά. Ὅλες οἱ ἰατρικές ἐξετάσεις πού εἶχαν γίνει ἔδειχναν κατεστραμμένη ἀορτή, κατεστραμμένη βαλβίδα καί μία γενικευμένη καταστροφή τῶν μυῶν τῆς καρδιᾶς. Μέ κόκκινο μολύβι εἶχε σημειώσει: “Δέν ὑπάρχει ἐλπίδα γιά μεταμόσχευσι. Θεραπευτική ἀγωγή: παυσίπονα κάι παραμονή στό κρεββάτι. Πρόγνωσι: Θάνατος μέσα σ᾽ ἕνα χρόνο”. Ἔβαλε τό πρόσωπό του μέσα στά δυό χέρια του καί ἔμεινε γιά πολύ ὥρα ἔτσι σκεπτικός. Ἡ κατάστασι τοῦ παιδιοῦ ἦταν τραγική. Ἐκεῖνο, ὅμως, πίστευε στό Θεό καί στόν Ἰησοῦ. Ἕνα σωρό “γιατί” τόν βασάνιζαν.

Ὁ ἴδιος ἐδῶ καί πολλά χρόνια εἶχε πάψει νά ἐνδιαφέρεται γιά τά πράγματα τοῦ Θεοῦ. Τώρα, ὅμως, ἄρχισε νά λυγίζη. Κάποια στιγμή στράφηκε πρός τά ἐπάνω καί φώναξε:

—Γιατί; Γιατί τό ἐπέτρεψες αὐτό; Γιατί νά ὑποφέρη αὐτό τό παιδί; Γιατί νά εἶναι καταδικασμένο νά πεθάνη σέ λίγο;

Ὁ Κύριος ἀπάντησε:

—Τό ἀγόρι αὐτό εἶναι τό πρόβατό Μου καί θά ἐπιστρέψη στό κοπάδι Μου. Ἔχει φέρει εἰς πέρας τήν ἀποστολή του πού ἦταν νά φέρη πίσω στό κοπάδι Μου ἕνα ἄλλο χαμένο πρόβατό Μου!!!

Τά μάτια τοῦ γιατροῦ γέμισαν δάκρυα.

Τό μεσημέρι τῆς ἑπόμενης μέρας ὁ γιατρός στεκόταν δίπλα στό κρεββάτι τοῦ μικροῦ παιδιοῦ καί οἱ γονεῖς του στά πόδια του. Ἡ ἀγωνία ἦταν ἄκδηλη στά πρόσωπα ὅλων. Κάποια στιγμή ὁ μικρός ἄρχισε νά συνέρχεται ἀπ᾽ τή νάρκωσι. Μόλις ἄνοιξε τά μάτια του καί εἶδε τό γιατρό, ψέλλισε:

—Γιατρέ ἄνοιξες τήν καρδιά μου;

—Ναί, παιδί μου, τοῦ ἀπάντησε ὁ χειρουργός.

—Τί βρῆκες γιατρέ;

—Βρῆκα τό Χριστό ἐκεῖ, ἀπάντησε ὁ γιατρός»(ΜΜ, 124).

<>

Ἀναφέρει ὁ π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος: «Κάποτε ἤμουν στήν Ἐκκλησία ἑνός χωριοῦ. Ἔκανα ἕνα μικρό κήρυγμα καί ὁ ἱερέας τελείωσε τή λειτουργία. Μετά τό “Δι᾽ εὐχῶν” κοινώνησα καί στή συνέχεια χαιρέτησα ἕνα γέρο ἱερέα, συνταξιοῦχο, πού ἦταν δίπλα μου. Ἐκεῖνος ἔσκυψε νά μοῦ φιλήση τό χέρι. Ἐγώ τοῦ λέω:

—Ἐσύ, γέροντα, μοῦ φιλᾶς τό χέρι;

Μοῦ ἀπαντᾶ:

—Δέν φιλῶ ἐσένα, ἀλλά Ἐκεῖνον πού πῆρες μέσα σου!

Θαύμασα τά λόγια του. Ἴσως ἔνοιωθε πιό πολύ ἀπό μένα τή Θ. Κοινωνία!»(ΜΜ, 135).

<>

Από τα βιβλία του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ