1.1.90

Πρόγραμμα Μονής & Ενημερώσεις


Πρόγραμμα Μονής & Ενημερώσεις

Θεία Εξομολόγηση:
Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ
Κάθε μέρα 10.00-13.00 και 17:30-19:30

Σαββάτο Όρθρος και Θ. Λειτουργία 7:00-9:00
Κυριακή Όρθρος και Θ. Λειτουργία 7:30-10:00
Δευτέρα-Παρασκευή Όρθρος 7:00-8:00

Εσπερινός κάθε μέρα: 17:00-17:30

<>

Ι. Μονή Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, Σαραντάρι Ωρωπού, οδοί Αθανασίου Διάκου και Ξηρομέρου. Δείτε χάρτη εδώ.


Πριν έρθετε επικοινωνήστε με το Μοναστήρι για τυχόν αλλαγή του προγράμματος. 


τηλ.: 2295032259 και 6978461846


Email: truthtarget@gmail.com


Με συγκοινωνία: ΚΤΕΛ ΑΤΤΙΚΗΣ από Πεδίον του Άρεως, Αθήνα - 
Τηλ.: 2108808000


Γραμμή Αθήνα-Ωρωπός, στάση Νέα Πολιτεία ή στάση Σκάλα Ωρωπού

http://ktelattikis.gr/oropos 


και 


https://www.facebook.com/ktelattikis/


Κατεβαίνετε στάση ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ και στο επόμενο στενό κάνετε αριστερά στην οδό Νέας Πολιτείας και στο τέλος του δρόμου δεξιά στην οδό Είρηνης και έπειτα αριστερά στην οδό Ξηρομέρου.


Αν κατεβείτε στάση ΣΚΑΛΑ ΩΡΩΠΟΥ παίρνετε ταξί για τις οδούς Αθανασίου Διάκου και Ξηρομέρου στο Σαραντάρι Ωρωπού.


1.1.80

Orthodox Web


ORTHODOX WEB


Orthodox Web

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Abel-Tasos Gkiouzelis - Email: gkiouz.abel@gmail.com

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb10.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb11.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb12.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb14.blogspot.com - Ερωτήσεις
http://greekorthodoxweb15.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb16.blogspot.com - Θεός και Επιστήμη
http://greekorthodoxweb17.blogspot.com - Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης (+269), ένας Ορθόδοξος Άγιος
http://greekorthodoxweb18.blogspot.com - Θεός και Επιστήμη


26.5.20

Μεταστροφές στην Ορθοδοξία - 4


ORTHODOX WEB


Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ιδρυτής και ηγούμενος της Μονής Τιμίου Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας, από Ρωσία (+1993)

11 Ιουλίου

Ο Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Essex Αγγλίας (22 Σεπτεμβρίου 1896 - 11 Ιουλίου 1993) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος που ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στο Άγιο Όρος, στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως ένας από τους χαρισματικότερους μοναχούς του 20ου αιώνα.

Γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν μέλος 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε και με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς το Χριστιανισμό και πιο συγκεκριμένα την Ορθοδοξία. Σε ηλικία 25 ετών μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος.

Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο αφού ούτε αυτό τον γέμιζε όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε και έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι. Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει. Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925.

Τέσσερα έτη αργότερα γνώρισε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, ο οποίος έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του. Στη συνέχεια αναχώρησε για τα Καρούλια του Αγίου Όρους το 1938, που ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 έφυγε από το Άγιο Όρος ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία ενώ εξέδωσε σε βιβλίο το βίο του Αγίου Σιλουανού, που εν τω μεταξύ πέθανε. Στη συνέχεια εξέδωσε και άλλα βιβλία το «Περί προσευχής», το «Άσκηση και Θεωρία» και «Η ζωή Του ζωή μου».Την ίδια εποχή επισκέφτηκε και τη Μόσχα μετά από πολλά χρόνια και έκτοτε είχε πιο στενούς δεσμούς με την πόλη. Το 1963 εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα, χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο στο Essex της Αγγλίας. Εκεί έμεινε μέχρι που πέθανε το 1993 σε ηλικία 97 ετών.

Πηγή:


<*>


Η μεταστροφή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ´ (1034-1041) προς στην Πνευματική ζωή και το Μοναχισμό

Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Μιχαήλ Δ´ (1034-1041) ἀρρώστησε καί κατάλαβε ὅτι πλησίαζε τό τέλος του, ἄλλαξε ριζικά τρόπο ζωῆς. Ἐγκατέλειψε τιμές, δόξες καί μέριμνες γιά τά ὑλικά ἀγαθά καί στράφηκε στό Θεό, γιά νά σώση τήν ψυχή του. Καί πρῶτα πρῶτα ἄρχισε νά ἀναζητῆ ὅσους εἶχαν περιφρονήσει τόν κόσμο καί ἐπιδίωκαν τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους μακρυά ἀπό αὐτόν. Πολλούς ἀπό αὐτούς πού μόναζαν σέ σπηλιές, χαράδρες καί σέ ὁπές τῆς γῆς τούς ὁδηγούσε στά ἀνάκτορα, τούς πρόσφερε τιμές καί μέ ἄκρα ταπεινότητα τούς καθάριζε τά σκονισμένα πόδια, τούς ἀγκάλιαζε ἀδελφικά, φοροῦσε τά κουρέλια τους καί τούς ἔβαζε στά βασιλικά ἀνάκλιντρα, ἐνῶ ὁ ἴδιος κοιμόταν σέ εὐτελές στρῶμα καί εἶχε γιά μαξιλάρι του μιά πέτρα. Ἀκόμα, ὁ Αὐτοκράτορας αὐτός ἐπισκεπτόταν τούς λεπρούς, ἀκουμποῦσε τό πρόσωπό του στίς πληγές τους, τούς ἀγκάλιαζε καί, σάν δοῦλος, φρόντιζε γιά τό λουτρό τους καί τούς ὑπηρετοῦσε σάν νά ἦταν ἀφεντάδες του. Λίγο πρίν πεθάνη, ἐγκατέλειψε τό παλάτι, ἔβγαλε τή βασιλική πορφύρα καί ἔγινε μοναχός στό μοναστήρι πού ὁ ἴδιος εἶχε χτίσει, παραδίδοντας τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Θεοῦ.

<>



Πως άρχισαν οι Ρώσοι 
να βαπτίζονται ομαδικά τον 9ο αιώνα από τους Βυζαντινούς ιερείς

Ὁ ἀυτοκράτορας του Βυζαντίου Βασίλειος Α´ (867-886) προσπάθησε νά συνάψη φιλικές σχέσεις μέ τούς Ρώσους προσφέροντάς τους πολλά δῶρα, ἀλλά ταυτόχρονα ἔστειλε καί ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας γιά νά τούς ἐκχριστιανίση. Ὅταν αὐτοί ἔφτασαν στή Ρωσία, ὁ βασιλιάς της τούς ὑποδέχτηκε μαζί μέ ἄλλους εὐγενεῖς καί πλῆθος λαοῦ. Οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπ᾽ τό Βυζάντιο ἱερεῖς διάβασαν ἀπ᾽ τή Βίβλο διάφορα θαύματα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό θαῦμα τῶν τριῶν παίδων πού δέν καίγονταν, ἄν καί βρίσκονταν μέσα στή γνωστή κάμινο. Τότε, οἱ δεισιδαίμονες Ρώσοι ἀπαίτησαν νά γίνη ἕνα παρόμοιο θαῦμα γιά νά πιστέψουν, ζήτησαν μάλιστα νά ρίξουν στή φωτιά τό Εὐαγγέλιο πού εἶχαν φέρει μαζί τους οἱ βυζαντινοί ἱερεῖς. Αὐτοί τότε, ἀφοῦ προσεύχηθηκαν, ἔριξαν τό Εὐαγγέλιο στή φωτιά καί, ἔπειτα ἀπό ὧρες, αὐτό βρέθηκε νά εἶναι ἀνέπαφο. Ἔτσι, οἱ Ρώσοι ἄρχισαν νά βαπτίζονται ὁμαδικά.

<>


Η Ιησουέλα βρήκε το Θεό στην Αλβανία

Η Ορθόδοξη Βάπτιση της Ιησουέλας

Τίρανα, 11 Ιανουαρίου 1967. Ο ρουμανικής καταγωγής Έλληνας Gregory Β. με την αγαπημένη του γυναίκα Γκαλίνα αποκτούν το μοναδικό τους παιδί ένα ασθενικό κοριτσάκι.
Μια μουντή μέρα βρέθηκε μπροστά στο Δημαρχείο για να δηλώσει το όνομα του παιδιού. Όλη τη νύχτα δεν έκλεισαν μάτι με τη γυναίκα του και αυτή τη φορά αιτία δεν ήταν το κλάμα του μωρού. Ήταν δυνατόν στο παιδί τους να μη δώσουν ένα χριστιανικό όνομα; Ούτε ο Θεός δεν το θέλει κάτι τέτοιο. Το ’θελε όμως το Κόμμα και… δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ήρωες, αλλιώς οι «σοσιαλιστικές» χώρες θα ήταν μόνο φυλακές και νεκροταφεία. Χρειάζεται κάποια διπλωματία, χρειάζεται να επιβιώσεις… Βασανίζεται με όλες αυτές τις σκέψεις πηγαίνοντας στο Δημαρχείο και περιμένοντας στην ουρά να έλθει η σειρά του.

Σε μια στιγμή, αναστέναξε βαθιά· ήξερε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση, μόνο ο Θεός αν τον φώτιζε. Έσφιξε με απόγνωστη το σταυρουλάκι που έκρυβε στην τσέπη του και ψιθύρισε ασυναίσθητα: Ιησού, Έλα! Πήγε να προσθέσει κάτι και αιφνιδίως φωτίστηκε, έλαμψε το πρόσωπό του, φεγγοβόλησαν τα μάτια του.

—Όνομα παιδιού; ρώτησε εκείνη τη στιγμή ο υπάλληλος.

—Ιησουέλα, απαντά λαχανιαστά ο ταλαίπωρος πατέρας!

—Ι-η-σ-ο-υ-έ-λ-α; επανέλαβε ο υπάλληλος ανασηκώνοντας τα φρύδια με απορία. Κάτι δεν του πήγαινε καλά, αλλά δεν του ερχόταν και στο μυαλό καμιά απάντηση. Πάντως, χριστιανικό όνομα δεν ήταν. Αυτός ήταν ήσυχος για το κεφάλι του. Και σημείωσε στα χαρτιά: «Ιησουέλα».

Τίρανα, 16 Ιουλίου 1991. Πρώτη μας μέρα στην εκκλησία των Τιράνων που την ετοιμάζουμε για τον Έξαρχο. Μεγάλη μέρα για όλους! Σήμερα πρωτοέρχεται στην Αλβανία ο Έξαρχος Αναστάσιος —επιτέλους— της ελεύθερης Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας. Φωτογραφίζω την εκκλησία των Τιράνων —δηλαδή τι εκκλησία, τέλος πάντων, θα μιλήσουμε παρακάτω γι’ αυτό. Εκείνη την ώρα δεν είχα καν σκεφθεί να γράψω για τις εκκλησίες της Αλβανίας… Πλησιάζω μια ομήγυρη γυναικών. Μιλούν με έξαψη για το μεγάλο γεγονός, για το θαύμα, που επιτέλους θα μπορούν να λατρεύουν ελεύθερα το Θεό τους…

Ξεχωρίζω μια όμορφη κοπέλα, κάπου 25 ετών. Τη λένε —δεν κατάλαβα καλά— Ι-η-σ-ο-υ-έ-λ-α, περίεργο όνομα. Μιλά αγγλικά με μια Βελγίδα δημοσιογράφο. Θα ’θελε, της έλεγε, τόσο να βρεθεί κάποιος να τη βαπτίσει· όχι, δεν έχει κάνει το μυστήριο της βαπτίσεως. Θα ’θελε να αποκτήσει μια χριστιανή μητέρα από την Ελλάδα, να την καθοδηγήσει…

Απομακρύνθηκα, αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω αυτό που έλεγε για μια πνευματική μητέρα να τη βαπτίσει. Έκανα κάποια νύξη στις αδελφές εθελόντριες του Ε.Ε.Σ. που ήταν μαζί μας. Όλες βάπτιζαν μικρά παιδιά — άμα αρχίσεις να βαπτίζεις στην Αλβανία δεν προφθαίνεις να δέχεσαι προτάσεις! Όπου έστρεφα να φωτογραφίσω, έβλεπα τη γλυκιά μορφή της Ιησουέλας. Μα, επιτέλους, δεν ήρθα στα Τίρανα για βαφτίσια. Νεύριασα με τον εαυτό μου. Η ώρα περνούσε και έπρεπε να φύγουμε για το αεροδρόμιο… Μπήκαμε βιαστικά στα αυτοκίνητα, όταν ξανακούσαμε τη φωνή της: «Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας; Θα μπορούσα να σας διευκολύνω στις συνεννοήσεις με τις υπηρεσίες του αεροδρομίου». Και την πήραμε.

Την άλλη μέρα, ξεκινήσαμε για περιοδεία σε όσες εκκλησίες θα προφταίναμε να επισκεφθούμε μέσα σ’ ένα διήμερο στην Αλβανία.

«Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας και να παραμείνετε ένα τετραήμερο; Θα σας δείξω όλες τις εκκλησίες της Αλβανίας», ήταν πάλι η πρόταση της Ιησουέλας που είναι δασκάλα και έχει διαβάσει για ό,τι μας ενδιέφερε.

Έτσι, ξεκινήσαμε με την Ιησουέλα για μια εβδομάδα και με τη βοήθεια της θα σας δείξουμε εκκλησίες που λάμπουν από ομορφιά, εκκλησίες που στη θέση τους δεν υπάρχει ούτε πέτρα, εκκλησιές που στο Ιερό σταυλίζονται ζωντανά, εκκλησίες που περιμένουν το στοργικό μας χέρι να τις αναστηλώσουμε, για να στηλώσουμε την πίστη αυτών των ανθρώπων που την κράτησαν στα δύσκολα χρόνια, που κρατήθηκαν στη ζωή με την πίστη τους.

Ανήμερα των Εισοδίων της Θεοτόκου, η Ιησουέλα εισήλθε στη χριστιανική οικογένεια. Τη βάπτισα στην εκκλησία των Τιράνων και της έδωσα το όνομα της μητέρας του Χριστού: Μαρία.

Πηγή: Ειρήνης Δορκοφίκη, «Η Ιησουέλα βρήκε το Θεό στην Αλβανία» (Εκκλησίες της Αλβανίας), ελληνική ευρωεκδοτική.

Πηγή:


<*>



Πώς γλίτωσε μία οικογένεια από το διαζύγιο

Τό ἄκουγε, τό διάβαζε, μά δέν τῆς περνοῦσε ποτέ ἀπ᾽ τό νοῦ ὅτι θά τό ζοῦσε καί ἡ ἴδια.

Ὁ Νότης ἦταν ὁ διαλεχτός τῆς καρδιᾶς της. Ἦταν αὐτό πού ποθοῦσε ἀπό χρόνια. Μικροβιολόγος αὐτή. Φυσικός ἐκεῖνος εἶχαν στρώσει πιά τίς δουλειές τους καί ὅλα φαίνονταν ρόδινα· ταξίδια, μεγάλη ζωή, καμμιά ἀπολύτως δυσκολία…
Τό φροντιστήριό του καί τό ἐργαστήριό της ἔμοιαζαν μέ χρυσωρυχεῖα. Οἱ καταθέσεις τους στήν τράπεζα πλήθαιναν διαρκῶς.

Ὁ γάμος τους μέ τόν πιό φανταχτερό διάκοσμο στή Μητρόπολη καί τό γαμήλιο δεῖπνο στό πολυτελέστατο ξενοδοχεῖο τούς ἔνωσαν καί ἐπίσημα κάτω ἀπ᾽ τήν ἴδια στέγη. Φορτωμένοι μέ τίς εὐχές, τά χαμόγελα καί τά γλυκόλογα τῶν φίλων καί συγγενῶν πέρασαν τό μῆνα τοῦ μέλιτος στή Γαλλοϊταλική Ριβιέρα. Γνώρισαν ἀπό κοντά τά πιό ξακουστά κοσμοπολίτικα κέντρα τῶν βορειοδυτικῶν ἀκτῶν τῆς Μεσογείου…

Τό ἀγοράκι πού ἦλθε στήν ὥρα του στή ζωή τους τούς ἔνωσε ἀκόμα πιό πολύ. Θυμᾶται τί χαρά ἔκανε ὁ εὐτυχισμένος μπαμπάς παίρνοντάς το γιά πρώτη φορά στήν ἀγκαλιά του ἀπ᾽ τά χέρια της!

Τό βάφτισαν σύντομα καί γέμισε τό σπίτι τους μέ τά δῶρα τῶν φίλων, ἀλλά καί μέ τά γέλια καί τά κλαψουρίσματα τοῦ Νικάκη τους. Πόσο ὄμορφα κυλοῦσαν οἱ μέρες τους!…

Ἡ εὐτυχία φαινόταν θρονιασμένη στό πλούσιο σπιτικό τους…

Ἡ εὐγένεια τοῦ Νότη, ἡ φροντίδα του καί γιά τήν ἴδια καί γιά τό παιδί τους θέρμαινε πιό πολύ τήν ἀγάπη στήν καρδιά της…

Τά θύμᾶται τώρα ἡ Ρίτα καί μελαγχολεῖ ἀκόμη πιό πολύ. Πῶς ἔπεσε ξαφνικά ὁ κεραυνός στίς σχέσεις τους μέ τόν Νότη; Νά μήν θέλη νά τρῶνε πιά μαζί! Νά κοιμᾶται σέ ἄλλο δωμάτιο! Νά ἀποφεύγη τό βλέμμα της! Νά παίρνη στήν ἀγκαλιά του τό παιδί του χωρίς ἐκεῖνο τό παλαιό γνώριμό της χαμόγελο εὐτυχίας!
Τό ἐκμυστηρεύθηκε στή μάνα της μέ δάκρυα στά μάτια κι ἐκείνη τό εἶπε ξεκάθαρα:

—Σᾶς ἔκαναν μάγια! Σᾶς ζήλεψαν! Λές νά μπῆκε καμμιά ἄλλη στή ζωή του;

—Δέν τό πιστεύω!

—Ὅλα γίνονται, κόρη μου, σ᾽ αὐτό τόν κόσμο. Ἐγώ, πάντως, θά κάνω πολλή προσευχή. Θά δώσω καί τά ὀνόματά σας νά τά μνημονεύση τήν Κυριακή στή Λειτουργία ὁ παπα-Θωμᾶς κι ὁ Θεός βοηθός.

—Σ᾽ εὐχαριστῶ, μητέρα! Ἐσύ πάντα ἤσουν πιστή, ἐγώ, βεβαία, δέν σ᾽ ἀκολούθησα. Κάνε ὅ,τι ξέρεις…

Τά πράγματα πήγαιναν ἀπ᾽ τό κακό στό χειρότερο. Τά μαῦρα σύννεφα σκέπασαν γιά τά καλά τό σπίτι τους καί ἕνα ἀπόγευμα ξέσπασε ἡ μπόρα.

—Ρίτα, τῆς εἶπε ὁ Νότης κοφτά στό σαλόνι. Ἀρκετά πλέον. Ὁ κόμπος ἔφτασε στό χτένι. Δέν σέ ἀντέχω καί δέν σέ θέλω. Ἄς μήν κοροϊδευόμαστε! Νά τελειώνουμε!

—Μά γιατί, Νότη μου; Τί σοῦ ἔφταιξα; Νά διορθωθῶ!…

—Δέν παίρνει διόρθωσι καί ἄσε τά κλάμματα. Εἶναι γνωστό αὐτό τό γυναικεῖο ὅπλο.

—Δέν σκέφτεσαι τό παιδί μας, Νότη;

—Μήν μοῦ ἀραδιάζεις τώρα τέτοια. Τό σκέφτομαι· καί τί μ᾽ αὐτό; Δέν θά σ᾽ ἀνέχομαι ἐξαιτίας του μιά ζωή!

—Ἐσύ μιλᾶς ἔτσι; Νότη; Ξέχασες τήν ἀγάπη μας, τά ὄνειρά μας γιά τή ζωή! Νότη!

—Ἄσε με ἥσυχο, εἶπα. Κι ἐμποδίζοντάς την νά τόν ἀγκαλιάση κλείστηκε στό δωμάτιό του…

Τήν ἄλλη ἑβδομάδα οἱ δυό τους κι ὁ Νικάκης τους μαζί κάθονται στό εὐρύχωρο δικηγορικό γραφεῖο τοῦ κ. Β…. καί ἐκθέτουν καθένας ψυχρά τίς ἀπόψεις τους. Ὁ ἔμπειρος δικηγόρος τούς ἀκούει προσεκτικά ρίχνοντας ποτέ-ποτέ ματιές καί στόν μικρό, πού δέν ἔδειχνε πώς ἦταν τριῶν χρονῶν.

—Θέλετε νά βγῆ συναινετικό τό διαζύγιο;, τούς ρωτάει κάποια στιγμή.

—Μάλιστα, ἀπαντάει ὁ ἄνδρας.

—Ἐσεῖς τί λέτε;

—Ἐγώ δέν θέλω νά χωρίσουμε, ἀπαντᾶ ἡ Ρίτα.

—Τότε νά τά βροῦμε, νά μονοιάσετε. Γιατί νά χαλάση ἡ οἰκογένειά τους;
Καί ξαφνικά σηκώνεται ὁ δικηγόρος, ἁρπάζει ἀπότομα τό παιδί κι ἀνοίγοντας τό παράθυρο κάνει πώς τό πετάει ἔξω, ἀπ᾽ τόν τρίτο ὄροφο στόν δρόμο.

—Μή! Ὄχι!, ἀκούγονται δυνατά μαζί οἱ φωνές τοῦ Νότη καί τῆς Ρίτας.

—Μά ἐσεῖς τό πετᾶτε στό δρόμο, λέει ὁ δικηγόρος, κοιτάζοντάς τους κατάματα μέ τό παιδί στήν ἀγκαλιά. Αὐτό γίνεται στήν οὐσία. Σκεφτεῖτε καλύτερα τά πράγματα καί τά ξαναλέμε. Κάτι παρόμοιο ἔκαναν καί κάτι συγγενεῖς μου, πού χώρισαν καί παραστράτησε τό παιδί τους καί πέθανε ἀπό ναρκωτικά καί δέν μποροῦν νά ἡσυχάσουν. Σκεφτεῖτε το καλύτερα!…

Μέ χαμηλωμένο τό βλέμμα καί οἱ δυό τους γύρισαν συγκλονισμένοι στό σπίτι τους. Τά πράγματα ἄρχισαν νά παίρνουν τό καλύτερο. Τό χαμόγελο ξανάνθισε στά χείλη τοῦ Νότη. Ἠ ἀμοιβαία συγγνώμη μαλάκωσε καί γλύκανε τίς καρδιές. Ἡ χαρά ξαναγύρισε στό σπιτικό τους. Ἡ γιαγιά, πού ἐξακολουθῆ νά προσεύχεται γιά τό θέμα, δακρύζει καί δοξάζει τό Θεό γιά τό θαῦμα.

<>


Η μεταστροφή ενός ληστή προς τον Μοναχισμό από το κήρυγμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (+1779)

Ἀναφέρει ὁ Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης (+2010):

«Κάποτε ὁ Ἅγ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός περιοδεύοντας καί κηρύττοντας ἔφτασε πάνω στό Βάλτο, κοντά σέ κάτι λημέρια ληστῶν. Δέν εἶχε οὔτε αἴθουσες μεγαλοπρεπεῖς, ὅπως ἔχουμε ἐμεῖς, οὔτε ἄμβωνες καλλιτεχνικούς, οὔτε θρόνους μαρμαρόχτιστους, ἀλλά εἶχε κάνει ἄμβωνα ἕνα σκαμνί, καί ἔστηνε ἕνα πελώριο σταυρό φτιαγμένο ἀπό δένδρο. Τήν ὥρα ἐκείνη, λοιπόν, πού κήρυττε, πίσω ἀπό ἕνα βράχο, ἦταν μιά ψυχούλα, ἦταν κάποιος κρυμμένος καί τόν ἄκουγε, γιατί ντρεπόταν νά πλησιάση. Ντρεπόταν νά ἀτενίση τό βλέμμα τοῦ ἁγίου ἀσκητοῦ. Ὅσο τόν ἄκουγε, τόσο ἡ καρδιά του μέσα ἀνεδύετο, τόσο ἡ καρδιά του ταραζόταν, τόσο τό “κατηγορῶ” τῆς ψυχῆς του αὐξανόταν καί ἀκουγόταν τό κλάμμα του. Τόν εἶδε τό πνεῦμα τοῦ Κοσμᾶ. Ὄταν σταμάτησε νά ὁμιλῆ ὁ Ἅγιος, ἐκεῖνος ἦρθε καί ἔπεσε στά πόδια του.

Τί ἦταν αὐτός; Ἔνας ληστής! Ληστής πού εἶχε διαπράξει ἐγκλήματα, ἀλλά ὅταν πέρασε ἀπ᾽ τό λημέρι του ὁ Ἅγ. Κοσμᾶς, τό ἀετήσιο βλέμμα του διέκρινε τόν ἀσκητή, διέκρινε τόν Ἄγιο τοῦ Θεοῦ, τόν κήρυκα τοῦ θείου λόγου. Κατέβηκε ἀπ᾽ τό λημέρι του καί ἔπεσε κλαίγοντας στά πόδια τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ.

Αὐτόν πού δέν μποροῦσαν νά τόν διορθώσουν τά σίδερα καί οἱ φυλακές, τόν μετέβαλε ἀμέσως ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἔρριξε μπροστά στόν Ἅγιο τά ὅπλα καί τά μαχαίρια καί τά ἐγχειρίδια τά φονικά, καί ἔγινε μοναχός, ἔγινε διάσημος ἀσκητής. Ποιός τόν μετέβαλε; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού συνετάραξε τήν ψυχή του».

<*>


Η μεταστροφή ενός ασώτου ηθοποιού στην Ορθόδοξη Πίστη

Ἀναφέρει ὁ Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης (+2010):

«Σέ μιά πόλι, μετέβη ἕνας θίασος, πού ἀποτελοῦνταν ἀπό τριάντα θεατρίνους. Μέσα σ᾽ αὐτούς ἦταν καί ἕνας ταλαντοῦχος ἀλλά ἔκφυλος νέος. Παρά τά τάλαντά του προκοπή δέν ἔκανε ἀλλά ζοῦσε εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Ἦταν ὁ πιό διεφθαρμένος τοῦ θιάσου. Τόν εἶχαν μόνο καί μόνο νά παίζη ἕνα ρόλο σατιρικό καί νά κάνη τούς ἀνθρώπους νά σκᾶνε στά γέλια. Καί σ᾽ αὐτό τά κατάφερνε ἄριστα. Ὅταν παρουσιαζόταν αὐτός, οἱ θεατές δέν μποροῦσαν νά κρατηθοῦν. Κατώρθωνε, μέ τά αἰσχρά πού ἔλεγε, νά ἀνατρέπη, αὐτό ποῦ εἶπε ὁ Κύριος στό ἱερό Εὐαγγέλιο, τό “Οὐαί οἱ γέλωντες”(Λκ 6, 25). Εἶχε τέτοια φωνή καί τέτοια ἀπαγγελία, πού μάγευε ὅσους τόν ἄκουγαν. Ἔτσι ὁ ἔκφυλος αὐτός νέος, ὅταν ἔβγαινε στή σκηνή, κατώρθωνε νά παρασύρη ὅλους κάι νά τούς κάνη νά γελᾶνε ἀκράτητοι, μέχρι ἀσεβείας.

Ὅπως εἴπαμε, ἦταν διεφθαρμένος τύπος. Ἀλλά μέσα στά βάθη τῆς καρδιᾶς, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἄναψε κάποτε ἕνας σπινθήρας μετανοίας. Πῶς;

Μιά μέρα περνοῦσε μαζί μέ ἄλλους συναδέλφους του ἠθοποιούς ἀπ᾽ τό κατάστημα ἑνός εὐσεβοῦς Χριστιανοῦ, πού εἶχε ἀκούσει τή θαυμάσια ἀπαγγελία του. Ὁ Χριστιανός τόν ἀναγνώρισε καί τοῦ λέει:

—Παιδί μου, δέν βλέπω καλά γιά νά διαβάσω, καί ἄκουσα χθές στό θέατρο καί ἀπόλαυσα τή δική σου ὡραία ἀπαγγελία. Θά σοῦ δώσω ἕνα σελλίνι, θά σοῦ δώσω καί μιά λίρα ἀκόμη, νά μοῦ διαβάσης κάτι. Βλέπεις ἐκείνη τήν καρέκλα; Ἀνέβα ἐπάνω, σέ παρακαλῶ, καί διάβασέ μου ἕνα κομματάκι ἀπ᾽ τό βιβλίο αὐτό. Δέν θά ἀργήσης, τρία λεπτά θά κάνης.
Δέχθηκε ὁ νέος, κι ὁ Χριστιανός τοῦ ἔδωσε τήν Ἁγ. Γραφή, γιά νά διαβάση τήν παραβολή τοῦ ἀσώτου (βλ. Λκ 15, 11-32).

(Πόσοι ἀπ᾽ αὐτούς τούς ἠθοποιούς, ἄν γίνονταν ἱεροκήρυκες, ἄν γίνονταν διδάσκαλοι τοῦ Εὐαγγελίου, θά ἔσωζαν ψυχές; Τί τάλαντα σπαταλώνται γιά τό διάβολο!)

—Σέ παρακαλῶ, τοῦ λέει ὁ Χριστιανός, νά τό ἀποδώσης ὅπως πρέπει.

Δημιουργήθηκε ἐνδιαφέρον. Μαζεύτηκαν γύρω του οἱ ἄλλοι ἠθοποιοί φίλοι του, μαζεύτηκε καί κόσμος. Αὐτός πῆρε τήν Ἁγ. Γραφή κι ἑτοιμάστηκε ν᾽ ἀρχίση, ἐνῶ ὁ εὐσεβής Χριστιανός ἔκανε μυστικά τήν προσευχή του.

“Σέ παρακαλῶ, Θεέ μου”, ἔλεγε, “μίλησε ἐσύ μέσα του νά σωθῆ”.

Ὁ νεαρός ἀνέβηκε στήν καρέκλα καί ἄρχισε ν᾽ ἀπαγγέλη τή γνωστή παραβολή. Ἀπό κάτω οἱ φίλοι του, πού ἤξεραν τήν ἱστορία του, παρακολουθοῦσαν. Ὅταν ἔφθασε στό σημεῖο πού λέει “καί... ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν”(Λκ 15, 13), ἕνας ἀπ᾽ τούς ἠθοποιούς τοῦ φώναξε:

  —Σάν κι ἐσένα, Γιάννη!

Αὐτός σταμάτησε πρός στιγμήν λίγο ταραγμένος. Μόλις συνῆλθε συνέχισε. Ἀλλά στή φράσι “... καί ἐκεῖ διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως” (Λκ 15, 13) πάλι ἀπό κάτω κάποιος συνάδελφός του ξαναφώναξε:

—Σάν κι ἐσένα, Γιάννη!

Σάστισε πάλι. Προχωρεῖ πιό κάτω μέ κόπο. Στή φράσι “καί αὐτός ἤρξατο ὑστερῖσθαι” (Λκ 15, 14), ὅτι δηλαδή ἄρχισαν νά λιγοστεύουν τά χρήματα τοῦ ἀσώτου καί νά ὑποφέρη, τοῦ φωνάζουν πάλι:

—Σάν κι ἐσένα, Γιάννη!

Ἐδῶ δέν ἀντέδρασε ἐκνευρισμένος, ἀλλά συγκινημένος ἀπ᾽ τό περιεχόμενο τῆς παραβολῆς συνέχισε μέ ἄφθαστη ἔκφρασι τήν ἀπαγγελία. Οἱ φίλοι του σταμάτησαν νά τοῦ φωνάζουν περιπαικτικῶς. Παρακολουθοῦν συγκινημένοι κι αὐτοί. Καί ὅταν πλέον ἔφτασε στά λόγια τοῦ ἀσώτου: “Ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα καί ἐρῶ αὐτῷ· Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου”(Λκ 15, 18), ὁ νεαρός γελωτοποιός σταμάτησε τήν ἀπαγγελία. Ἦταν ἀδύνατον νά προχωρήση ἀπ᾽ τούς λυγμούς. Κατέβηκε κάτω καί ἔκλαιγε σάν μικρό παιδί».


<*>


Η μεταστροφή ενός αθέου ιατρού στο επιθανάτιο κρεβάτι


Ἀναφέρει ὁ Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης:

«Στήν Ἀθήνα ἕνας καθηγητής τῆς ἰατρικῆς, ἐπί χρόνια καί δεκαετίες ὁλόκληρες, ἀνέβαινε στήν ἕδρα καί κάθε φορά εἰρωνευόταν τή Χριστιανική Πίστι. Κορόιδευε τό Εὐαγγέλιο καί ἦταν ἀμετανόητος. Τόν ἔλεγξαν ἱεροκήρυκες, τόν ἔλεγξαν θεολόγοι, τόν ἔλεγξε ἡ Ἱ. Σύνοδος, τόν κάλεσε ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν, ἀλλά αὐτός ἀμετανόητος.

—Δέν πιστεύω ἐγώ σέ παραμύθια!, ἔλεγε ὁ κύριος καθηγητής.

Ὕστερα, ὅμως, ἀπό τριάντα χρόνια, ὅταν ἔπεσε στό κρεββάτι κι ἀπό ὥρα σέ ὥρα πλησίαζε μέ τά μαῦρα του φτερά τό γεράκι τοῦ θανάτου γιά νά τόν ἁρπάξη, ὅταν πλέον πλησίαζε τό τέλος του, φωνάζει τήν ὑπηρέτριά του καί τῆς λέει:

—Σᾶς παρακαλῶ, Ἐξομολόγο θέλω!

Ἔρχεται ὁ Ἐξομολόγος. Τόν ἐξομολογεῖ. Καί μέχρι πρίν πρό λίγα χρόνια ζοῦσε ἀκόμη ὁ ἐξομολόγος καί ἀφηγεῖτο:

—Πολλούς ἀνθρώπους ἐξομολόγησα στή ζωή μου, ἀλλά τή μετάνοια τοῦ καθηγητοῦ αὐτοῦ δέν τήν εἶδα σέ ἄλλον. Ἔκλαιγε, καί τά δάκρυά του ἔπεφταν κορόμηλο. Ἔκλαιγε καί ἔλεγε: “Μετανοῶ. Σκανδάλισα. Ἔκανα ἀθέους ἰατρούς. Μετανοῶ. Ζητῶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ...”.
Αὐτός, πού δέν λογάριαζε οὔτε ἀφορισμούς τῆς Ἱ. Συνόδου οὔτε κατηγορητήρια ἱεροκηρύκων, ἦρθε ἡ θλιψι καί μαλάκωσε τήν σκληρή του καρδιά καί τήν ἔκανε σάν τό κερί».


<*>


Η μεταστροφή ενός νέου από την αμαρτωλή ζωή στην μετάνοια

Ἀναφέρει ὁ Ἐπισκόπος Αὐγουστίνος Καντιώτης:

«Δύο νέοι, περνώντας πάνω ἀπό μία ὡραία γέφυρα καί βλέποντας τά νερά πού κυλοῦσαν κάτω ἀπό αὐτή, χαίρονταν καί τραγουδοῦσαν μέ τήν κιθάρα τους. Ἀλλά τήν ὥρα ἐκείνη μεταβλήθηκε ἡ ἀτμόσφαιρα, ἄστραψε καί βρόντησε ὁ οὐρανός, καί ἔπεσε ἀκριβῶς πάνω στή σιδερένια γέφυρα ἕνας κεραυνός. Ἀμέσως ἡ κιθάρα ἔφυγε ἀπ᾽ τά χέρια καί τό τραγούδι σταμάτησε. Ὁ ἕνας ἀπ᾽ τούς δύο ἔγινε κάρβουνο καί ἔμεινε μ᾽ ἀνοικτό τό στόμα, χωρίς νά μπορέση νά τελειώση τό τραγούδι.

Ὁ ἄλλος συγκλονίστηκε. Ἦταν κοσμικός νέος, συνηθισμένος νά ζῆ μέσα σέ διασκεδάσεις. (Δέν λέω τό ὄνομά του. Πάντως τό περιστατικό εἶναι γεγονός, τό ὁποῖο μαρτυρεῖ ἡ ἱστορία, καί ὅσοι διαβάζουν ἐκκλησιαστική ἱστορία γνωρίζουν περί αὐτοῦ, γνωρίζουν περί τίνος ὁμιλῶ. Μόλις συνειδητοποίησε ὅτι διασώθηκε καί συνῆλθε ἀπ᾽ τήν ἰσχυρή ταραχή του, ἄρχισε ν᾽ ἀναθεωρῆ τά πάντα. Πῆγε στό σπίτι του τελείως ἀλλαγμένος. Δέν μποροῦσε πλέον νά λησμονήση τό σύντροφό του, πού ἔμεινε ἐκεῖ κόκκαλο, μ᾽ ἀνοικτό τό στόμα κάρβουνο πάνω στή γέφυρα. Στό ἑξῆς ἡ ζωή του ἄλλαξε τελείως. Μετανόησε καί μεταβλήθηκε ριζικῶς. Ἕνα συνταρακτικό γεγονός τόν μετέβαλε. Τοῦ ἔκανε τέτοια ἐντύπωσι, ὥστε εἶπε:

—Χριστέ μου, σ᾽ εὐχαριστῶ πού μ᾽ ἔσωσες· καί ὄχι ἁπλῶς μ᾽ ἔσωσες, ἀλλά μ᾽ ἔφερες σέ μετάνοια».

<*>


Μεταστροφή προς 
την αρετή της ελεημοσύνης

Από την ζωή του π. Αυγουστίνου Καντιώτη Επισκόπου Φλωρίνης (+2010)

«“Θά ἀναφέρω”, λέει ἡ κ. Περιστέρα Δαβάνη, “ἕνα περιστατικό, πού δείχνει πόσο μεγάλη ἐπίδρασι εἶχε ὁ λόγος τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη (+2010) στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Χατζητέγος εἶχε χάνι καί μαγειρεῖο.

—Μπαμπά, τοῦ εἶπε ἡ κόρη του, δῶσε κανένα καζάνι γιά τά συσσίτια τῶν πτωχῶν, πού κάνει ὁ π. Αὐγουστίνος, γιατί δέν ἔχουν.

Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε:

—Ἔ..., ἔχεις τίποτε ἄλλο νά σκεφθῆς;

Τήν ἄλλη μέρα τοῦ λέει:

—Ἔλα, μπαμπά, ν᾽ ἀκούσης κι ἐσύ τόν π. Αὐγουστίνο· ὅλος ὁ κόσμος μιλάει γι᾽ αὐτόν.

Ὅταν πῆγε καί τόν ἄκουσε, λέει στήν κόρη του:

—Εὐθαλία, πάρτα ὅλα τά καζάνια καί δώστα στήν Ἑστία, γιά νά φεύγουν ἀπό δῶ”».

<*>

Ορθοδοξία - 3


Η αγάπη στην πατρίδα και στους συμπατριώτες - Ο Αντίχριστος δεν θέλει σύνορα - Ποιος θέλει σύνορα λαών, ποιος όχι; - Σημάδι ερχομού του Αντιχρίστου

Γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος (+2006)

Ομιλεί ο Μακαριστός Γέρ. π. Αθαν. Μυτιληναίος (1927 – 2006) – Απόσπασμα από την πνευματική διαθήκη του Τωβίτ, δόθηκε 10/11/1991.

…Συνεχίζομε παιδιά το θέμα μας για την αγάπη προς την πατρίδα και τους συμπατριώτες μας. Είπαμε την άλλη φορά ότι η πατρίδα είναι κάτι που καθορίζεται από τον λόγο του Θεού. Δηλαδή, ο ίδιος ο Θεός θέλει να υπάρχουν σύνορα λαών και συνεπώς, επί μέρους πατρίδες. Έτσι, όλη η γη μας είναι χωρισμένη, μοιρασμένη σε πατρίδες οι οποίες έχουν σύνορα…

Αλλά, ενώ ο Θεός, προσέξτε αυτό το σημείο που θα σας πω, ενώ ο Θεός καθορίζει σύνορα εις τους λαούς, που λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους, «ορίσας προστεταγμένους καιρούς και τας οροθεσίας τοις κατοικίαις αυτών», τα οροθέσια είναι τα σύνορα και ο Θεός κανονίζει, ακόμη, πόσο θα ζήσει ένας λαός. Τους προστεταγμένους, ορίζει δηλαδή, τους προστεταγμένους καιρούς.

Λοιπόν, αυτό που θέλω να προσέξετε τώρα, είναι το εξής. Αντίθετα, εδώ προσέξτε, είναι πολύ σπουδαίο, ο αντίχριστος, θα σπάσει τα σύνορα των λαών, και θα γίνει κοσμοκράτωρ εφ όλης της γης. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το αναμένομε, και μάλιστα με το επιχείρημα ότι, επειδή γίνονται πόλεμοι μεταξύ των λαών, πρέπει να ενωθούν οι λαοί, να μην υπάρχουν σύνορα, ώστε να μην υπάρχει πόλεμος.

Αυτό όμως είναι έργο του αντιχρίστου. Μας καθορίζεται αυτό, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες την Αγία Γραφή.

Αν δείτε λοιπόν ότι γίνεται τώρα με την Ευρώπη, ένα παρακάτω βήμα είναι να μην υπάρχουν σύνορα. Τότε θα πείτε ότι έρχεται ο αντίχριστος. Όλα αυτά είναι προπαρασκευή της βασιλείας, της αυτοκρατορίας του αντιχρίστου…

Πηγή:



[Ομιλία 24 «Ἡ ἀγάπη στήν πατρίδα καί στούς συμπατριώτας» (β΄).]

<>


Στην αρχή του πνευματικού αγώνα παρουσιάζεται πολλή κόπωση που σιγά σιγά ελαττώνεται - Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ:

"Στήν ἀρχή τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα παρουσιάζεται πολλή κόπωσι πού σιγά σιγά ἐλαττώνεται, ὅπως ἐλαττώνεται ὁ κόπος γιά τήν ἄντλησι νεροῦ σταδιακά: νερό ἀπό πηγάδι, ἀπό ποτάμι, ἀπό βροχή".

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, GPS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Ἀθήνα 2011

<>


Το νερό και ο ήλιος

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (+379)

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ θεωροῦμε ἐντελῶς ἀσήμαντο πρᾶγμα τὴν ἐδῶ κάτω ἀνθρώπινη ζωή. Δὲν λογαριάζουμε καὶ δὲν λέμε καλὸ ὅ,τι μᾶς ἐξυπηρετεῖ σ᾿ αὐτὴ μονάχα τὴ ζωή. Τὴν ἔνδοξη καταγωγή, τὴν εὐρωστία τοῦ κορμιοῦ, τὴ σωματικὴ καλλονή, τὸ ὡραῖο ἀνάστημα, τὶς τιμὲς ποὺ δίνουν οἱ ἄνθρωποι, ἀκόμα καὶ τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα κι ὁτιδήποτε ἄλλο προσφέρει ὁ παρὼν κόσμος, δὲν θὰ τὰ θαρροῦμε μεγάλα καὶ ζηλευτὰ πράγματα. Δὲν μᾶς κάνουν ἐντύπωση ὅσοι τὰ ἔχουν. Οἱ δικές μας ἐλπίδες πᾶνε πολὺ μακρύτερα. Οἱ πράξεις μας εἶναι μιὰ προετοιμασία γιὰ κάποιαν ἄλλη ζωή. Ἀκριβῶς, λοιπόν, ὅσα μᾶς χρειάζονται γι᾿ αὐτὴ τὴν ἄλλη ζωή, αὐτὰ ἀγαπᾶμε, αὐτὰ λαχταρᾶμε, περιφρονώντας ὅσα δὲν φθάνουν ὡς ἐκεῖ. Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἄλλη ζωή; Ποῦ καὶ πῶς θὰ τὴ ζήσουμε; Αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ἀνώτερο τῆς τωρινῆς ἀφορμῆς, γιὰ νὰ τὸ περιγράψω. Καὶ σεῖς, ἐξ ἄλλου, δὲν ἔχετε ἀκόμη ὅλη τὴν ὡριμότητα, γιὰ νὰ ἀφομοιώσετε τὴν περιγραφή του. Θὰ σᾶς δώσω ὅμως ἕνα σκιαγράφημά του, ποὺ θὰ σᾶς εἶναι ἀρκετό. Ἂς πάρουμε ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ὅλη τὴν εὐτυχία, ποὺ σωρεύθηκε στὸν κόσμο αὐτὸν ἐδῶ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα του. Ὅλη, λοιπόν, αὐτὴ ἡ γήινη εὐτυχία δὲν φθάνει οὔτε τὸ μικρότερο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ τῆς ἄλλης ζωῆς. Ὅλα τὰ καλὰ τοῦ κόσμου τούτου εἶναι τόσο κατώτερα ἀπὸ τὸ ἐλάχιστο ἀνάμεσα σ᾿ ἐκεῖνα τὰ ἀγαθά, ὅσο κατώτερα εἶναι ἡ σκιὰ καὶ τὸ ὄνειρο ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Ἤ, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἕνα πιὸ συνηθισμένο παράδειγμα, ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς δυὸ ζωές, γιὰ τὶς ὁποῖες μιλᾶμε, εἶναι ὅσο κι ἡ διαφορὰ σὲ ἀξία ἀνάμεσα στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ὁδηγός μας στὴν ἐδῶ κάτω ζωὴ εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, ποὺ ἡ γλώσσα της ἔχει πολὺ μυστήριο. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀκόμα μικρὴ ἡλικία, εἶναι φυσικὸ νὰ μὴ καταλαβαίνει τὴ βαθιά της σημασία. Τί κάνει, λοιπόν; Προγυμνάζεται μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σὲ ἄλλα κείμενα, ὄχι ἐντελῶς ξένα, ποὺ μοιάζουν μὲ καθρέφτες καὶ σκιές. Συμβαίνει δηλαδὴ ὅ,τι καὶ στὸν στρατό. Οἱ στρατιῶτες ἀποκτοῦν τὴν πολεμικὴ πείρα πρῶτα μὲ τὶς κινήσεις τῶν γυμνασίων, ποὺ εἶναι ἕνα εἶδος παιχνίδι. Ὕστερα, γνωρίζουν τὸν ἀληθινὸ πόλεμο. Ἔχουμε κι ἐμεῖς μπροστά μας μιὰ μάχη. Τὴ μεγαλύτερη ἀπ᾿ ὅλες. Γιὰ νὰ ἑτοιμασθοῦμε, πρέπει νὰ γυμνασθοῦμε, νὰ κοπιάσουμε. Πῶς θὰ γίνει αὐτὴ ἡ προγύμναση; Μὲ τὸ νὰ γνωρίσουμε καλὰ τοὺς ποιητές, τοὺς πεζογράφους, τοὺς ρήτορες κι ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ μᾶς προσφέρουν κάτι γιὰ νὰ δυναμώσουμε τὴν ψυχή μας. Θυμηθῆτε τί κάνουν τὰ βαφεῖα. Πρῶτα ἑτοιμάζουν μὲ διάφορους τρόπους τὸ ὕφασμα ποὺ θὰ βάψουν. Καὶ μονάχα ἀφοῦ γίνει αὐτὴ ἡ προεργασία, τότε παίρνουν καὶ μεταχειρίζονται τὸ κόκκινο ἢ ἄλλο χρῶμα γιὰ νὰ κάνουν τὸ βάψιμο. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνεται καὶ σὲ μᾶς. Πρῶτα θὰ ἑτοιμάσουμε τὴ συνείδησή μας μὲ τὴν κοσμικὴ σοφία κι ὕστερα θ᾿ ἀκούσουμε τὰ ἱερὰ καὶ βαθιὰ νοήματα τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας. Πρῶτα θὰ συνηθίσουμε νὰ βλέπουμε τὸν ἥλιο μέσα στὸ νερὸ κι ὕστερα θ᾿ ἀτενίσουμε τὸν ἴδιο τὸν ἥλιο.

<>


Ο Θεός άλλους μεν σώζει εκ του θανάτου, άλλους σώζει διά του θανάτου

Ο Θεός άλλους μεν σώζει εκ του θανάτου, άλλους σώζει διά του θανάτου. Στους πρώτους χαρίζει τη ζωή, στους δεύτερους την αιωνιότητα.

Από το Βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Καλοί Λιμένες, Σταμάτα 2016, εκδ. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Πηγή:


TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>


"Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι σε κάθε τόπο, παρατηρώντας κακους και αγαθους" (Παροιμίες Σολ. 15, 3) 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (+1894)

Σημειώνει ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, Ἐπίσκοπος Ταμπώφ Ρωσίας:

«“Ἐν παντί τόπῳ ὀφθαλμοί Κυρίου σκοπεύουσι κακούς τε καί ἀγαθούς”(Παροιμίες Σολ. 15, 3). Ἄχ καί νά εἶχαν πάντα στό νοῦ τους τά λόγια αὐτά ὅλα τά λογικά πλάσματα! Τότε ὄχι μόνο δέν θά τολμήσουν νά κάνουν ἀνοικτά ὑπερβολές καί νά ἐπιδίδονται σέ σαρκικές ἀκολασίες, ἀλλά καί δέν θά ἐπέτρεπαν ἐσωτερικά, στή σκέψι καί στίς καρδιακές κινήσεις τους, νά κάνουν ὁτιδήποτε δυσαρεστεῖ τό Θεό. Τότε θά στέκονταν σάν στρατιῶτες πού δέν ἀγνοοῦν τίς διαταγές κι ἑπομένως δέν ὑπόκεινται στήν ὀργή καί τήν τιμωρία τοῦ βασιλιά. Οἱ διαταγές πού δίνονται στά λογικά πλάσματα εἶναι ἐντολές τοῦ Θεοῦ, πού καθορίζουν πῶς πρέπει νά σκέφτονται καί πῶς θά ἔπρεπε νά εἶναι τά συναισθήματα κι οἱ διαθέσεις τους».

<>


Η  "Ανάσταση" της τριανταφυλλιάς

Στό παλαιό ἡγουμενεῖο, νότια δηλαδή τοῦ Καθολικοῦ, ὑπῆρχε μιά τριανταφυλλιά, ἡ ὁποία εἶχε ὁλόκληρο σχεδόν τό χρόνο τριαντάφυλλα. Μιά μέρα τοῦ 1936 μετά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἐσπερίνου, βγαίνοντας ὁ καθηγούμενος π. Ἰλαρίων Λουκάκης μέ τούς ἀδελφούς καί τούς προσκυνητές ἀπ᾽ τό Ναό, παρατήρησαν τά κλαδιά τῆς τριανταφυλλιᾶς νά εἶναι χαμηλωμένα καί τά ροδοπέταλα μαραμένα. Ὁ τότε Διάκονος Εὐμένιος ρώτησε τόν Ἱερομόναχο Διονύσιο πῶς ἐξηγεῖ τό φαινόμενο αὐτό. Ἐκεῖνος μέ τή σοφία καί τήν ἁπλότητα πού τόν διέκρινε ἀπάντησε:

—Διάκονε Εὐμένιε, ἡ ροδαριά ἔχει μάτι.

Ἔκπληκτος ὁ Διάκονος ἔδωσε συνέχεια στήν ἐρώτησι:

—Μά, π. Διονύσιε, ἐγώ γνωρίζω, ὅτι μόνο στούς ἀνθρώπους ἐπιδρᾶ τό μάτι καί ὄχι στά λουλούδια.

Ὁ Ἱερομόναχος Διονύσιος συμβούλευσε τό Διάκονο νά φέρη θυμίαμα καί Μεγάλο Ἁγιασμό καί λέγοντας τή νοερά προσευχή νά θυμιάση καί νά ραντίση τήν τριανταφυλλιά. Στήν περιοχή αὐτή τοῦ Νομοῦ Ρεθύμνης οἱ πιστοί διατηροῦν τή συνήθεια τήν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ νά φέρουν θυμίαμα μέσα σέ μαντίλια καί νά τά τοποθετοῦν στό τραπέζι, πάνω στό ὁποῖο τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός. Στό τέλος ὁ ἱερέας τά ραντίζει καί οἱ πιστοί παίρνοντάς τα στά σπίτια τους, τά χρησιμοποιοῦν σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις.

Ὁ Διάκονος Εὐμένιος ὁλοπρόθυμα ὑπάκουσε στόν Ἱερομόναχο Διονύσιο καί μέ τήν εὐχή του ἔπραξε ὅ,τι ἀκριβῶς τοῦ ὑπέδειξε. Τότε παρουσία τῶν Πατέρων καί τῶν προσκυνητῶν ἡ ροδαριά πέρασε ἀπ᾽ τό θάνατο στή ζωή, τά ροδοπέταλά της ἀπόκτησαν τό χρῶμα καί τή φυσικότητά τους, τά κλαδιά της ἄρχισαν σιγά-σιγά νά ἀνασηκώνονται. Ὕστερα ἀπό λίγο χρονικό διάστημα ἡ “ἀνάστασι” τῆς ροδαριᾶς ἦταν μιά χειροπιαστή πραγματικότητα.

<>


Δεν άφησα τον εαυτό μου ποτέ να αγανακτήσει

Παρακάλεσε τό Θεό ἕνας ἀπ᾽ τούς Ἁγίους Πατέρες νά τοῦ ἀποκαλύψη καί νά τόν πληροφορήση σέ ποιό μέτρο πνευματικότητος καί ἀρετῆς ἔφτασε.

Καί ὁ Θεός τοῦ τό ἔδειξε λέγοντάς του:

—Στό τάδε κοινόβιο μοναστήρι εἶναι ἕνας ἀδελφός πολύ καλύτερος ἀπό σένα.

Ὅταν τό ἄκουσε ὁ Γέροντας, σηκώθηκε καί πῆγε σ᾽ αὐτό τό μοναστήρι, καί τόν συνάντησε μέ χαρά ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηριοῦ, διότι ἦταν μέγας καί ὀνομαστός Γέροντας αὐτός.

Ἔπειτα λέει στόν ἡγούμενο:

—Θέλω νά δῶ ὅλους τούς ἀδελφούς καί νά τούς χαιρετίσω.

Ἔδωσε τότε ἐντολή ὁ ἡγούμενος καί ἦλθαν ὅλοι, ὅμως, ἐκεῖνος πού γύρευε ὁ Γέροντας δέν ἦλθε, καί εἶπε στόν ἡγούμενο:

—Ἄλλος ἀδελφός δέν ὑπάρχει;

Τοῦ ἀπάντησαν οἱ ἀδελφοί πώς ὑπάρχει ἄλλος ἕνας ἀλλά μήν δίνεις σημασία διότι εἶναι τρελλός, δέν στέκει καλά στό μυαλό του καί τόν κρατᾶμε κατά χάριν σάν κηπουρό.

—Φωνάξτε τόν νά ἔλθη, εἶπε ὁ Γέροντας.

Ὅταν ἦλθε ὁ ἀδελφός αὐτός, ὁ Γέροντας τόν εἶδε μέ δέος καί τόν ἀσπάσθηκε ἐν Χριστῷ. Ἔπειτα τόν πῆρε ἰδιαίτερα καί τόν ρώτησε ποιά εἶναι ἡ ἐργασία του.

—Ἐγώ εἶμαι ἄνθρωπος μέ λίγο μυαλό, τοῦ ἀπάντησε. Τί ἐργασία θέλεις νά κάνω;

Ὁ δέ Γέροντας τοῦ εἶπε:

—Σέ παρακαλῶ δέν θέλω νά μοῦ λές ὅτι εἶσαι τρελλός, ἀλλά γιά τ᾽ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δεῖξε μου τήν ἀρετή σου γιά νά ὠφεληθῶ κι ἐγώ!

Τότε ὁ ἀδελφός τοῦ ἀπάντησε:

—Καμμία ἀρετή δέν ἔχω πάνω μου Γέροντα, μόνο αὐτό ἔχω. Ὁ ἡγούμενος, βάζει κάθε βράδυ τό βόδι τοῦ μοναστηριοῦ μέσα στό κελλί μου καί κοιμᾶται! Καθώς, ἐπίσης, κάθε μέρα κόβει τά σχοινιά ἀπ᾽ τήν ψάθα πού πλέκω καί ἀναγκάζομαι νά τήν πλέκω κάθε μέρα ἀπ᾽ τήν ἀρχή! Τριάντα χρόνια τά ὑπομένω αὐτά! Ἀλλά δέν ἄφησα τό λογισμό μου ποτέ νά ἀγανακτίση κατά τοῦ ἡγουμένου! Οὔτε καμμία φορά ἔδειρα τό βόδι καί μέ ὑπομονή ἔπλεκα πάλι τά σχοινιά γιά τήν ψάθα εὐχαριστώντας τό Θεό!

Αὐτά ὅταν τά ἄκουσε ὁ Γέροντας ἔμεινε κατάπληκτος. Ἔμαθε, βεβαία, γιατί ὁ ἀδελφός αὐτός, ὁ τιποτένιος καί τρέλλος θεωρητικά, ἦταν ἀνώτερος στήν ἀρετή ἀπ᾽ αὐτόν τόν μέγα ἀσκητή, καί ἀφοῦ πάλι τόν ἀσπάσθηκε μέ εὐλάβεια ἀναχώρησε γιά τό κελλί του μέ πολύ ὠφέλεια.

<>


Percy Show, Αγγλία, 1933: Η συνεισφορά μιας γάτας στην ασφαλή οδήγηση

Ἡ νυχτερινή ὁδήγησι ἦταν ἄκρως ἐπικίνδυνη μέχρι λίγο πρίν τόν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀφοῦ οἱ προβολεῖς τῶν αὐτοκινήτων δέν ἦταν τόσο δυνατοί, ἐνῶ δέν ὑπῆρχαν σημάδια στό ὁδόστρωμα γιά νά προειδοποιοῦν γιά τυχόν στροφές. Οἱ περισσότεροι Βρεταννοί ὁδηγοί προσανατολίζονταν χάρι στίς ράγες τοῦ τράμ πού βρίσκονταν στούς δρόμους, ὅμως, στή δεκαετία τοῦ 1930 πολλές ἀπό αὐτές τίς ράγες εἶχαν μεταφερθῆ ἀλλοῦ. Τά μάτια, ὅμως, μίας γάτας θά ὑποκινοῦσαν κάποιον νά ἐπινοήση ἕνα μηχανισμό πού θά ἔκανε τήν ὁδήγησι πιό ἀσφαλή.

Τήν ἐποχή ἐκείνη, ἕνας ὑπάλληλος ὁδοποιΐας, ὁ Percy Show, ταξίδευε συχνά μέ τό αὐτοκίνητό του λόγῳ τῆς δουλειᾶς του καί εἶχε συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολη καί ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ νυχτερινή ὁδήγησι σέ δρόμους γεμάτους μέ στροφές. Μία νύκτα τοῦ 1933 γεμάτη μέ ὀμίχλη, ὁ Show ἐπέστρεφε στό σπίτι ὅταν πρόσεξε δύο μικρά πράσινα φῶτα, πολύ κοντά τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀπό περιέργεια κατέβηκε καί πρόσεξε ὅτι τά δύο “φῶτα” πάνω στά ὁποῖα εἶχαν “πέσει” οἱ προβολεῖς τοῦ αὐτοκινήτου ἦταν τά μάτια μίας γάτας πού κάθονταν στό φράκτη. Τότε κατάλαβε ὅτι κατευθύνονταν κατευθείαν πάνω στό φράκτη καί ὅτι οὐσιαστικά ἡ γάτα τοῦ εἶχε σώσει τή ζωή.

Τή στιγμή ἐκείνη ἀναρωτήθηκε ἄν θά μποροῦσε νά φτιάξη ἕνα μικρό μηχανισμό πού θά τοποθετοῦνταν, σέ μικρή ἀπόστασι τό ἕνα ἀπ᾽ τό ἄλλο, πάνω στό ὁδόστρωμα καί τό ὁποῖο θά ἀντανακλοῦσε τά φῶτα τῶν διερχόμενων αὐτοκινήτων, προειδοποιώντας κατά κάποιο τρόπο τούς ὁδηγούς γιά τήν πορεία τοῦ δρόμου.

<>


Τα 19 Μοναστήρια του π. Εφραίμ του Φιλοθεΐτου στις ΗΠΑ και στον Καναδά

Τὸ 1960 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τῆς Ἀμερικῆς σὲ ἐπιστολή τους πρὸς τὸν Ἁγιορείτη μοναχὸ Θεόκλητο Διονυσιάτη ἔκαναν ἔκκληση τὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ στείλει μοναχοὺς καὶ νὰ ἱδρυθεῖ ἕνα τουλάχιστον ἢ περισσότερα -ἂν ἦταν δυνατὸν- μοναστήρια στὴν Ἀμερική.

Αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε ὁ π. Ἰωάννης τὸ 1960, καὶ δυστυχῶς τὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν μπόρεσε νὰ τὸ ἱκανοποιήσει, τὸ πραγματοποίησε ὁ Θεὸς δεκατέσσερα χρόνια μετά, ἥσυχα καὶ χωρὶς τυμπανοκρουσίες καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθεῖ κανείς.

Τὸ 1979 φθάνει στὸν Καναδᾶ, γιὰ λόγους ὑγείας, ὁ ἱερομόναχος π. Ἐφραίμ, ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πνευματικὸ τέκνο τοῦ ἡσυχαστοῦ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ἀνακαίνισε καὶ ἐπάνδρωσε μὲ μοναχούς του, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μονὴ τοῦ Φιλοθέου καὶ τὶς μονὲς Καρακάλλου, Ξηροποτάμου καὶ Κωνσταμονίτου. Ἦταν γνήσιος ἐκπρόσωπος τῆς παλαιᾶς ἁγιορείτικης παραδόσεως καὶ ὁ ἐκ τῶν κυρίων παραγόντων τῆς ἀναστηλώσεως καὶ ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ.

Ὁ π. Ἐφραίμ, μόλις ἔφθασε στὸν Καναδᾶ καὶ ἄρχισε τὶς ἐξετάσεις στοὺς γιατροὺς συγχρόνως ἄρχισε νὰ ἐξομολογεῖ νὰ νουθετεῖ νὰ διδάσκει τοὺς ἀποδήμους Ἕλληνες ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ. Ἡ ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, ἀπὸ τὸν Καναδὰ ἐξαπλώθηκε στὶς Η.Π.Α. Ἔκτοτε οἱ ἐπισκέψεις συνεχίσθηκαν καὶ ἡ ποιμαντικὴ προσφορὰ τοῦ ὅλο καὶ αὐξανόταν. Τότε σιγὰ-σιγὰ ἄρχισε νὰ καλλιεργεῖται ἡ σκέψη νὰ ἱδρυθεῖ μοναστήρι στὴν Ἀμερική. Πράγματι ἄρχισαν ἐνέργειες καὶ ἱδρύθηκαν στὴν ἀρχὴ δύο μοναστήρια, τὸ ἕνα στὸ Montreal τοῦ Καναδᾶ καὶ τὸ ἄλλο στὸ Pitchburg τῶν ΗΠΑ. Τὸ θεοπρόβλητο αὐτὸ πείραμα εἶχε μεγάλη ἐπιτυχία καὶ συνεχίσθηκε μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἄλλων μοναστηριῶν, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα νὰ ὑπάρχουν 19 μοναστήρια καὶ νὰ δημιουργοῦνται ἄλλα δύο αὐτὴ τὴ στιγμή. Καὶ οἱ προτάσεις καὶ οἱ δωρεὲς γῆς -καὶ μάλιστα ἀπὸ ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους- συνεχίζονται καὶ ὑπάρχει προοπτικὴ ἱδρύσεως καὶ ἄλλων.

Προσφάτως ὁ π. Ἐφραὶμ δέχθηκε πρόσκληση νὰ ἱδρύσῃ μονὴ καὶ σὲ ἄλλη ἤπειρο. Ἂς εὐχηθοῦμε καὶ ἡ πρόσκληση αὐτὴ νὰ πραγματοποιηθεῖ. Οἱ ἐκτάσεις ποὺ ἐκτείνονται τὰ μοναστήρια αὐτά, εἶναι τεράστιες 400-1500 στρέμματα. Πρόσφατα Ἑβραία δώρισε 2.000 στρέμματα στὸ Νέο Μεξικό, γιὰ νὰ ἱδρυθῇ καινούργιο μοναστήρι. Τὰ μοναστήρια εἶναι καὶ ἀνδρικὰ καὶ γυναικεῖα. Οἱ μοναχοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐλάχιστοι, ἡ πλειονότητα τῶν μοναχῶν ἀποτελεῖται ἀπὸ γηγενεῖς ὀρθοδόξους της Ἀμερικῆς διαφόρων ἐθνοτήτων καὶ ἀπὸ προσηλύτους. Ἔχουν γίνει ὀρθόδοξοι, Μορμόνοι, Ἰνδοί, Ἑβραῖοι, Παπικοί, Προτεστάντες κλπ..

Ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει γιὰ κάποιο διάστημα καὶ στὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν μοναστικὴ ζωὴ καὶ παράδοση στὴν κοιτίδα της. Τὰ μοναστήρια ὅλα αὐτὰ ἔχουν δημιουργηθεῖ τὰ τελευταῖα δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οἱ ὁμογενεῖς ἔχουν ἀγκαλιάσει τὶς μονὲς μὲ μία ἀγάπη ἄνευ προηγουμένου. Πολλοὶ ἐκκλησιάζονται κάθε Κυριακὴ καὶ γιορτὴ καὶ παρακολουθοῦν τὸ δύσκολο τυπικὸ τῶν ἀκολουθιῶν εὐχαρίστως. Τὸ σπουδαιότερο εἶναι ὅτι τὰ μοναστήρια ἄρχισαν νὰ ἐπηρεάζουν καὶ τοὺς ἱερεῖς μας ἐπὶ τὸ παραδοσιακότερον. Τὸ ἐπισκέπτονται συχνά, ἀνανεώνουν τὶς πνευματικές τους δυνάμεις, υἱοθετοῦν ἐκκλησιαστικὲς καὶ παραδοσιακὲς ποιμαντικὲς μεθόδους, ρασοφοροῦν, γίνονται εὐαίσθητοι στὰ δογματικὰ θέματα, καὶ ἀντιδροῦν στὸν συγκριτισμὸ καὶ στὸν οἰκουμενισμό, ποὺ πᾶνε νὰ ἑνώσουν ὅλες τὶς θρησκεῖες ἀσχέτως τῶν τεραστίων καὶ φοβερῶν διαφορῶν ποὺ ὑπάρχουν.

Ὁ π. Ἐφραὶμ ἔχει ὡς βάση του τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στὴν Arizona, λίγη ὥρα μακριὰ ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα τῆς Arizona τη Phoenix καὶ κοντὰ στὴν πόλη Florence. Τὸ μοναστήρι αὐτὸ ἱδρύθηκε τὸ 1995, μέσα στὴ ἔρημό της Arizona.

Γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι ἀγοράσθηκαν ἄλλα 1200 στρέμματα, ὅπου φυτεύτηκαν ἐλιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιὲς Αἰγίνης, ἀμπέλια grape fruits καὶ ἄλλα. Ἡ περιοχὴ ἀπὸ ἔρημος ἔχει μεταβληθεῖ σὲ μία καταπράσινη ὄαση χάρη στὸ νερό, ποὺ βρῆκαν ἄφθονο κάνοντας γεωτρήσεις. Ἐπίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα ποὺ ἤδη ἦταν τεράστια, ὅπως φοίνικες καὶ κάκτοι, ποὺ προσδίδουν μία ἰδιαίτερη ἐξωτικὴ ὀμορφιὰ καὶ χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφὸς φωτισμὸς τὴ νύκτα, συντριβάνια, ὁμοιώματα ζώων μέσα στοὺς κήπους, συμπληρώνουν τὴν παραδεισένια ὀμορφιά.

Τὰ πρῶτα κτίρια τοῦ μοναστηριοῦ ἦταν 4 τροχόσπιτα τῶν 24 τετραγωνικῶν μέτρων περίπου, τὰ ὁποῖα ἔχουν μετατραπεῖ σὲ κτήρια, ἐνῶ κτίσθηκαν πλῆθος ἄλλα σὲ μόνιμες βάσεις. Ἐκτὸς τῆς κεντρικῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου (ἀφιερωμένη καὶ στὸν ἅγιο Νεκτάριο), ἔχει ἄλλες πέντε ἐκκλησίες καὶ μία ὑπὸ ἵδρυση σὲ ἕνα γειτονικὸ βουναλάκι. Αὐτὲς εἶναι τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ ἁγίου Νικολάου, τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου μέσα στὸ καμπαναριὸ τῆς μονῆς, καὶ τοῦ Προφήτου Ἠλία ποὺ κτίζεται τώρα. Οἱ ρυθμοὶ τῶν ναῶν εἶναι διάφοροι καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Ὀρθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στὸ ἀμερικανικὸ περιβάλλον. Τὸ μοναστήρι ἐκτείνεται σὲ μία ἔκταση 432 στρεμμάτων περίπου, ἔχει ἑπτὰ ξενῶνες καὶ μπορεῖ νὰ φιλοξενήσει 500 ἄτομα. Ὁ ἀριθμὸς ἐπισκεπτῶν εἶναι τεράστιος.

Τὸ μοναστήρι ἔρχεται δεύτερο σὲ ἐπισκέψεις στὴν Πολιτεία Arizona μετὰ τὸ Grand Canyon, τὸ μεγάλο φαράγγι ποὺ κυλάει ὁ ποταμὸς Colorado, καὶ εἶναι ὁρατὸ λόγω τοῦ μεγέθους του ἀπὸ τὴ σελήνη διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Τὸ Grand Canyon ἔχει μῆκος 450 km, πλάτος στὸ φαρδύτερο σημεῖο 30 km καὶ στὸ στενότερο σημεῖο 6,5 km, και βάθος δὲ 1600 μέτρα. Τὸ Grand Canyon εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ φυσικοῦ κόσμου γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἀξιοθέατά της Ἀμερικῆς. Καταλαβαίνουμε τώρα τί σημαίνει, νὰ ἔρχεται τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου δεύτερο στὶς ἐπισκέψεις μετὰ τὸ Grand Canyon.

Ἡ φιλοξενία παρέχεται δωρεὰν κατὰ τὸ ἁγιορείτικο πρότυπο, καὶ εἶναι ἀβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται τὸ πρωὶ μετὰ τὴν ἀκολουθία καὶ τὸ ἀπόγευμα μετὰ τὸν ἑσπερινό. Οἱ προσκυνητὲς ἄνδρες καὶ γυναῖκες συντρώγουν μετὰ τῶν μοναχῶν, ἀκούγοντας τὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ πατερικὰ κείμενα ὅπως συνηθίζεται στὶς ὀργανωμένες μονές. Στοὺς ξενῶνες ὑπάρχουν φροῦτα, ἀναψυκτικά, γλυκά, ξηροὶ καρποί, καφές, τσάϊ, ποὺ προσφέρονται ἐλεύθερα.

Τὸ μοναστήρι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν φιλοξενία παρέχει καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο. Ἔχει συσσίτια γιὰ φτωχοὺς καὶ προσφέρει βοήθεια σὲ ὅποιον τοῦ ζητήσει. Στὸ Tucson, μία κοντινὴ πόλη νοτιώτερα τοῦ μοναστηριοῦ, δημιουργεῖται ἵδρυμα γιὰ φτωχιὲς καὶ ἐγκαταλειμμένες γυναῖκες. Συνεπῶς στὴ μονὴ ἡσυχασμός, ἱεραποστολή, φιλοξενία καὶ φιλανθρωπία συνυπάρχουν σὲ μία ἁρμονικὴ σύνδεση.

Οἱ ἀκολουθίες γίνονται κατὰ τὸ ἁγιορείτικο τυπικό, ἐλαφρὰ προσαρμοσμένο γιὰ τὶς συνθῆκες τῆς Ἀμερικῆς. Καθημερινὰ προσεύχονται 2-6 τὸ βράδυ καὶ ὅταν ἔχει ὁλονυκτία ἀπὸ τὶς 12 τὰ μεσάνυκτα μέχρι 6.30 τὸ πρωΐ. Τὸ ἀπόγευμα τελεῖται ἡ Θ´ ὥρα, ὁ Ἑσπερινὸς καὶ τὸ Ἀπόδειπνο μὲ τοὺς Χαιρετισμούς. Οἱ μοναχοὶ εἶναι γύρω στοὺς 35 καὶ ἡγούμενος εἶναι ὁ ἁγιορείτης ἱερομόναχος Παΐσιος ποὺ εἶχε ἔρθει στὴν ἀρχὴ μὲ πέντε ἄλλους μοναχοὺς ἀπὸ τὸ Ὄρος γιὰ νὰ τὸ ἐπανδρώσουν.

Ὁ π. Ἐφραὶμ δὲν ἔχει διοικητικὰ καθήκοντα ἀλλὰ εἶναι ὁ Γέροντας τῶν ἱερῶν μονῶν, τόσο στὴν Ἀμερικὴ ὅσο καὶ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἀπὸ τοὺς χαρισματούχους ἐκείνους κληρικούς, ποὺ συγκεντρώνουν πλῆθος κόσμου γιὰ ἐξομολόγηση, νουθεσία, καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση. Ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἔρχονται γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν. Καὶ παρατηρεῖται τὸ ἀντίστροφο φαινόμενο ἀπ᾿ ὅτι ἴσχυε μέχρι τώρα, νὰ ἔρχονται δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ ἐξομολόγηση καὶ καθοδήγηση στὴν Ἑλλάδα καὶ μάλιστα στὸ Ἅγιο Ὄρος. Τώρα οἱ ὄροι ἀντιστράφηκαν καὶ θὰ πρέπει νὰ προσέξουμε μήπως ἐφησυχάζοντες γιὰ τὴν πνευματικότητά μας, σὲ λίγο ἀναγκασθοῦμε νὰ προστρέχουμε στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ πνευματικὴ βοήθεια.

Πηγή:

Ορθόδοξος Τύπος, 22 Μαρτίου 2008

<>



Η μνημόνευση ονομάτων στην Θεία Λειτουργία διώχνει το μίσος

Άγιος Βαρσανούφιος 
της Όπτινα, Ρωσίας (+1913)

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Στάρετς Βαρσανούφιος τῆς Μονῆς Ὄπτινα τῆς Ρωσίας:

«Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευθῆ ἕνα περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρουπόλεως.

—Πάτερ, πές μου, τί νά κάνω; Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν “ματαίως”· χωρίς κανένα λόγο. Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τή δουλειά μου. Ἄν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύση, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάνω;

—Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γι᾽ αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου. Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στή Θ. Λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.

—Καί τί θά βγῆ μέ αὐτό, πάτερ;, εἶπε πικραμένος.

—Θά τό δῆς. Τά “ψίχουλα”, οἱ μαργαρίτες —οἱ μερίδες τίς ὁποῖες βγάζει ὁ ἱερέας στήν προσκομιδή, ὅταν διαβάζη ὀνόματα— συμβολίζουν τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων· ζώντων καί κεκοιμημένων. Κάι κάποια στιγμή, αὐτές τίς μερίδες ὁ παπᾶς τίς ρίχνει μέσα στό Ἅγ. Ποτήριο, μέ τά λόγια: “Ἀπόπλυνε, Κύριε, τά ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων δούλων σου, τῷ Αἵματί Σου τῷ Ἁγίῷ”. Δηλαδή παρακαλεῖ τό Χριστό νά ξεπλύνη μέ τό Αἷμα Του τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού μνημόνευσε.

Καί πρόσθεσε:

—Γι᾽ αὐτό, ἄν θέλης, ἄκουσε με. Γράψε τά ὀνόματα ἐκείνων πού σέ ἐπιβουλεύονται σ᾽ ἕνα χαρτί καί δῶσε τα στόν ἱερέα, νά τά μνημονεύη στή Λειτουργία· καί θά τό δῆς!

Ἀπό τότε πέρασαν μία, δύο, τρεῖς ἑβδομάδες. Μετά ἀπό ἕνα μῆνα, νάτος, πάλι στόν παπᾶ. Καί πέφτοντας μπροστά στά πόδια του, ἐξομολογήθηκε:

—Θαῦμα, πάτερ! Θαῦμα! Θαῦμα! Δέν θά τό πιστέψετε! Ἔκανα αὐτό πού μοῦ εἴπατε. Καί, νά! Αὐτοί πού μέχρι τώρα μέ μισοῦσαν, καί ἤθελαν τό κακό μου, τώρα μοῦ συμπεριφέρονται μέ τέτοιο σεβασμό, μοῦ δείχνουν τέτοια ἀγάπη, πού δέν ξέρω, πῶς νά τό ἐξηγήσω. Τό στόμα τους, πού πρῶτα ἦταν ὅλο χολή, τώρα στάζει μέλι. Ὅπου καί νά σταθοῦν, μόνο καλές κουβέντες λένε γιά μένα!

Καί ὁ σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:

—Εἶδες, λοιπόν! Σοῦ τό ἔλεγα. Ἄφησε τό θέμα σου στόν καλό Θεό καί θά τό δῆς. Τώρα τό βλέπεις, ὁλοκάθαρα, πόσο ὁ Θεός φροντίζει γιά μᾶς.
Πάντοτε, λοιπόν, καί σύ “ἐν ψαλτηρίῳ” νά τό ἀνοίγης τό κάθε σου πρόβλημα. Νά προσεύχεσαι. Ἰδιαίτερα γιά “τούς ἐχθραίνοντάς σοι ματαίως”(Ψ 3, 8)· δηλαδή γιά ἐκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σέ ἐπιβουλεύονται. Καί ὁ Θεός, θά τούς κάνει φίλους σου».

Πηγή:


TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>


Το Σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Μας διηγείται ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος από τον Πειραιά:

Κάποτε, ένας Χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός. Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν. Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:

–Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου. Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:

–Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του. Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Κι αυτός τους είπε:

–Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα. Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα. Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν Χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή, Χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

<>

Αγάπη - 3


ORTHODOX WEB


Μία νοσοκόμα από την Αρμενία 
συγχωρεί το φονιά του αδελφού της

Κατά τή διάρκεια τοῦ διωγμοῦ τῶν Ἀρμενίων ἀπ᾽ τούς Τούρκους, ὅπου ἀνάμεσά τους ἦταν καί Χριστιανοί, ἕνας φανατικός Τοῦρκος καταδίωκε ἕνα νεαρό Χριστιανό μέ τήν ἀδελφή του. Κάποια στιγμή τούς ἔφθασε καί μέ τό μαχαίρι σκότωσε τό νέο. Ἡ κοπέλλα στό μεταξύ κατόρθωσε νά διαφύγη.

Μετά ἀπό καιρό, ἡ νέα αυτή ἔγινε νοσοκόμα. Μία μέρα, στό νοσοκομεῖο πού ἐργαζόταν, ἔφεραν ἕνα στρατιώτη βαριά τραυματισμένο. Στό πρόσωπό του δέν δυσκολεύτηκε νά ἀναγνωρίση τό φονιά τοῦ ἀδελφοῦ της. Ζήτησε δύναμι ἀπό Ἐκεῖνον, πού Πρῶτος εἶχε ζητήσει ἀπ᾽ τόν ἐπουράνιο Πατέρα Του νά συγχωρέση τούς σταυρωτές Του, καί ἄρχισε νά τόν περιποιεῖται μέ ὅλη τή δύναμι τῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης. Ὁ ἄρρωστος ἀπ᾽ τίς πρῶτες μέρες παραξενεύθηκε μέ τήν ἰδιαίτερη περιποίησι τῆς νοσοκόμας. Δέν βάσταξε, λοιπόν, καί μία μέρα τή ρώτησε:

—Ἀδελφή, ἡ ἰδιαίτερη φροντίδα σας γιά μένα μέ συγκινεῖ. Σέ τί ὀφείλεται;
Ἡ Χριστιανή νοσοκόμα, ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως, τοῦ ἔδειξε τήν Καινή της Διαθήκη, ἀπ᾽ τήν ὁποία καί ἄρχισε νά τοῦ διαβάζη. Ὅταν ἔφθασε στό “ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας, εὐεργετεῖτε αὐτούς πού σᾶς μισοῦν”(Ματθ. 5, 44), ὁ ἄρρωστος τή διέκοψε:

—Ἀδελφή, αὐτό εἶναι ἀδύνατο. Ἔχετε ἐσεῖς κάποιον πού νά μπορῆ νά τό κάνη αὐτό;

—Πρῶτα ὁ Χριστός πάνω στό Σταυρό, ἀπάντησε ἡ νοσοκόμα. Καί μετά, μέ τή δύναμι Ἐκείνου, ἡ ἀδελφή ἑνός σκοτωμένου τό ἔκανε στό φονιά τοῦ ἀδελφοῦ της!

<>


Έχω πολλές ακόμη γέφυρες να φτιάξω

Δύο ἀδέλφια πού ζοῦσαν σέ γειτονικά ἀγροκτήματα ἦρθαν σέ σύγκρουσι. Ἦταν τό πρῶτο σοβαρό χάσμα μετά ἀπό 40 χρόνια ὁμαλῆς συμβιώσεως, κοινῆς χρήσεως μηχανημάτων καί διαχειρίσεως δουλειᾶς καί ἀγαθῶν χωρίς τό παραμικρό ἐμπόδιο.

Τότε ἡ μακρά συνεργασία διαλύθηκε. Ξεκίνησε μέ μία μικρή παρεξήγησι καί ἐξελίχθηκε σέ μείζονα διαφορά καί τελικά ἐξερράγη σέ μία ἀνταλλαγή πικρῶν λόγων συνοδευόμενων ἀπό ἑβδομάδες σιωπῆς.

Ἕνα πρωΐ κτύπησε ἡ πόρτα τοῦ ἑνός ἀπ᾽ τά δύο ἀδέλφια, τοῦ Γιάννη. Τήν ἄνοιξε καί εἶδε ἕνα ἄνδρα πού κρατοῦσε ἐργαλεῖα μαραγκοῦ.

—Ψάχνω νά δουλέψω γιά μερικές μέρες, εἶπε. Ἴσως ἐσεῖς θά εἴχατε τίποτα μικροδουλειές ἀπό δῶ κι ἀπό κεῖ. Θά μποροῦσα νά σᾶς βοηθήσω;

—Ναί, εἶπε ὁ Γιάννης. Ὅντως, ἔχω μία δουλειά γιά σένα. Κοῖτα πέρα ἀπ᾽ τό ποτάμι ἐκείνη τή φάρμα. Αὐτός εἶναι ὁ γείτονάς μου, στήν πραγματικότητα ὁ μικρότερος ἀδελφός μου. Τήν περασμένη ἑβδομάδα ἀνάμεσά μας ἦταν ἕνα λιβάδι. Ἄνοιξε τό φράγμα μέ τή μπουλντόζα καί τώρα εἶναι ἕνα ποτάμι ἀνάμεσά μας. Ἴσως τό ἔκανε γιά νά μέ ἐνοχλήση, ἀλλά θά τοῦ κάνω κάτι καλύτερο. Βλέπεις ἐκεῖνο τό σωρό τά ξύλα δίπλα στήν ἀποθήκη; Θέλω νά μοῦ κτίσης ἕνα φράκτη —γύρω στά δυόμισι μέτρα— ὥστε νά μήν χρειάζεται νά βλέπω τή φάρμα του πιά.

Ὁ μαραγκός εἶπε:

—Νομίζω ὅτι καταλαβαίνω τήν κατάστασι. Δεῖξε μου ποῦ εἶναι τά καρφιά καί ἐργαλεῖα γιά νά ἀνοίξω τίς τρύπες καί θά κάνω δουλειά πού θά σᾶς ἀρέση!

Ὁ Γιάννης ἔπρεπε νά πάη στήν πόλι νά ἐφοδιασθῆ, γι᾽ αὐτό βοήθησε τόν μαραγκό νά ἑτοιμάση τά ὑλικά του καί μετά ἔφυγε.

Ὁ μαραγκός δούλεψε σκληρά ὅλη ἐκείνη τή μέρα μετρώντας, πριονίζοντας, καρφώνοντας.
Κοντά στό σούρουπο, ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Γιάννης, ὁ μαραγκός μόλις εἶχε τελειώσει τή δουλειά του. Ὁ Γιάννης γούρλωσε τά μάτια καί ἀπέμεινε μέ τό στόμα ἀνοικτό.

Δέν ὑπῆρχε κάνένας φράκτης ἐκεῖ. Ὑπῆρχε μία γέφυρα... μία γέφυρα πού ἀπλωνόταν ἀπ᾽ τή μία μεριά τοῦ ποταμοῦ ὡς τήν ἄλλη! Μία θαυμάσια δουλειά μέ χειρολαβές καί τά πάντα —καί ὁ γείτονας, ὁ μικρότερος ἀδελφός του, ἐρχόταν ἀπ᾽ τήν ἀπέναντι μεριά μέ τά χέρια του ἀνοικτά.

—Εἶσαι καλός ἀδελφός πού ἔφτιαξες αὐτή τή γέφυρα μετά ἀπ᾽ ὅλα ὅσα εἶπα καί ἔκανα!

Τά δύο ἀδέλφια στάθηκαν ἀπ᾽ τή μεριά κι ἀπ᾽ τήν ἄλλη τῆς γέφυρας καί μετά ἀπαντήθηκαν στή μέση, σφίγγοντας ὁ ἕνας τό χέρι τοῦ ἄλλου. Γύρισαν καί εἶδαν τό μαραγκό νά κρεμάη τά ἐργαλεῖα του στόν ὤμο.

—Ὄχι, περίμενε! Μεῖνε μερικές μέρες ἀκόμα. Ἔχω κι ἄλλες δουλειές γιά σένα, εἶπε ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός.

—Θά τό ἤθελα πολύ νά μείνω κι ἄλλο, εἶπε ὁ μαραγκός, ἀλλά ἔχω πολλές ἀκόμα γέφυρες νά φτιάξω!

<>


"Άχρηστος εγώ;"

Το γράμμα ενός μαθητή 
της έκτης δημοτικού

«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.

Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού».

Πηγή:

εφημ. Ελευθεροτυπία

<>


Αν θέλω να παράγω καλό καλαμπόκι θα πρέπει να βοηθήσω τους γείτονές μου να καλλιεργούν καλό καλαμπόκι

Ὁ James Bender, στό βιβλίο του “Πῶς νά Μιλᾶτε Σωστά” (Νέα Ὑόρκη, Εκδόσεις McGraw-Hill, 1994), διηγεῖται τήν ἱστορία ἑνός χωρικοῦ πού καλλιεργοῦσε καλαμπόκι τό ὁποῖο πάντα κέρδιζε βραβεῖα. Κάθε χρόνο ἔφερνε τό καλαμπόκι του στήν ἔκθεσι τῆς Πολιτείας καί κέρδιζε τή μπλέ σημαία. Μία χρονιά ἕνας δημοσιογράφος τοῦ πῆρε συνέντευξι, κι ἔμαθε κάτι πολύ ἐνδιαφέρον γιά τόν τρόπο πού τό καλλιεργοῦσε.

Ὁ δημοσιογράφος ἀνακάλυψε ὅτι ὁ ἀγρότης μοιραζόταν τόν σπόρο τοῦ καλαμποκιοῦ του μέ τούς γείτονές του.

—Πῶς μπορεῖτε νά μοιράζεστε τόν καλύτερο σπόρο σας μέ τούς γείτονές σας, ὅταν κι αὐτοί φέρνουν καλαμπόκι στήν ἔκθεσι, σέ ἀνταγωνισμό μαζί σας, κάθε χρόνο;, ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.

—Μά, δέν τό ξέρετε, κύριε;, εἶπε ὁ ἀγρότης. Ὁ ἄνεμος ξεσηκώνει τή γύρη ἀπ᾽ τό καλαμπόκι, ὅταν ὡριμάζη, καί τήν μεταφέρει ἀπό χωράφι σέ χωράφι. Ἄν οἱ γείτονές μου καλλιεργοῦν κατώτερης ποιότητος καλαμπόκι, ἡ ἐπικονίασι αὐτῆς τῆς γύρης σταθερά θά ὑποβαθμίζη τήν ποιότητα τοῦ δικοῦ μου καρποῦ. Ἄν θέλω νά παράγω καλό καλαμπόκι, θά πρέπη νά βοηθήσω τούς γείτονές μου νά καλλιεργοῦν καλό καλαμπόκι.

<>


Ένας άφθαρτος Γάμος στο 
Tianjin της Κίνας

Οι δύο ανώνυμοι Κινέζοι Νεομάρτυρες του Tianjin της Κίνας (+21 Ιουνίου 1870)

«Συνέπεσε την ημέρα της σφαγής [21 Ιουνίου 1870] να έχει πάει στο Tianjin (Τιεν-Τσιν) της Κίνας ο π. Ησαΐας Πολίκιν, για να τελέσει το Γάμο ενός ζεύγους Κινέζων Ορθοδόξων Χριστιανών. Δεν πρόφτασε, όμως, να τους στεφανώσει, γιατί πρόλαβαν οι φανατικοί ειδωλολάτρες να τους κατασφάξουν κι έτσι να τούς χαρίσουν ένα πιο πολύτιμο και άφθαρτο στεφάνι, του Μαρτυρίου».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ο Γάμος, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2013

<>


Σε αγαπώ παιδί μου... 

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για τους 
ηλικιωμένους γονείς μας

Οι γονείς για όλους μας είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας. Γιατί μας έφεραν στη ζωή και με υπομονή κι αγάπη μας έμαθαν τη ζωή.

Όταν όμως τα χρόνια περάσουν και κάποτε η ηλικία βαρύνει στους ώμους τους, είναι φορές που αντιμετωπίζονται ως βάρος από τα παιδιά τους.Τα παρακάτω λόγια ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν ακόμη περισσότερο όσους έχουν ηλικιωμένους γονείς …χρειάζεται υπομονή.

Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”, εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ, έχε υπομονή.

Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… αυτά όταν εσύ ήσουν μικρός.

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.

Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά,

εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων,

δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”,

έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.

Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…».

<>


Είπε Γέρων...

Περί Αγάπης

- Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ὁ Καθηγητής τῆς ἐρήμου, ἔλεγε στούς μαθητάς του: Δέν φοβοῦμαι τόν Θεόν, διότι τόν ἀγαπῶ. Ἡ τελεία ἀγάπη «ἔξω βάλλει τόν φόβον».

- Ο ΑΒΒΑΣ ΑΜΜΟΥΝ,  ὁ Νιτριώτης, ἐπισκέφθηκε κάποτε τόν Μέγαν Ἀντώνιον καί ἐπειδή εἶχε μαζί του φιλική οἰκειότητα τόν ἐρώτησε:
- Πῶς συμβαίνει ἐγώ μέν νά κοπιάζω περισσότερο ἀπό σένα, σύ δέ νά δοξάζεσαι περισσότερο ἀπό τούς ἀνθρώπους;
- Φαίνεται ὅτι θά ἀγαπῶ τόν Θεόν περισσότερο ἀπό σένα, τοῦ ἀποκρίθηκε μέ καλοκάγαθο μειδίαμα ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ.

- Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ, ὁ Ὁμολογητής, γράφει ὅτι ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη, εἶναι ἀγαθή διάθεσις τῆς ψυχῆς καί ὅποιος τήν κατέχει δέν προτιμᾶ κανένα ἀπό τά δημιουργήματα περισσότερο ἀπό τόν Θεόν. Εἶναι δέ ἀδύνατον νά τήν ἀποκτήση μονίμως ὁ ἄνθρωπος, ὅταν αἰσθάνεται τήν παραμικρή προσκόλλησι στά γήϊνα πράγματα. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Θεόν, ζῆ βίον ἀγγελικόν ἐπάνω στή γῆ. Νηστεύει, ἀγρυπνεῖ, ψάλλει, προσεύχεται καί ἔχει πάντοτε καλές σκέψεις γιά τούς συνανθρώπους του.

- Ο ΑΒΒΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ὅταν ἦτο ἀκόμη ὑποτακτικός τόν ἔστειλε ὁ Γέροντάς του στό φοῦρνο τῆς Σκήτης νά ψήση τά παξιμάδια του. Ἐκεῖ βρῆκε κάποιον ἄλλον πού ἤθελε νά φουρνίση τά δικά του, μά δέν ἔβρισκε βοηθό. Ὁ νεαρός Θεόδωρος ἄφησε κάτω τόν τορβᾶ του κι’ ἔδωσε ἕνα χέρι στόν Ἀδελφό. Δέν πρόλαβε νά τελειώση καί ἔφθασε ἄλλος μέ ψωμιά. Ὁ Θεόδωρος παρεχώρησε πάλι τή θέσι του καί πρόσφερε τή βοήθειά του. Σε λίγο ἦλθε τρίτος καί τέταρτος ἕως ἕξι. Ὁ Θεόδωρος ἐβοήθησε τούς Ἀδελφούς καί τελευταῖος ἀπό ὅλους ἔψησε τά δικά του παξιμάδια. Ἔδυε ὁ ἥλιος πλέον ὅταν ἐγύριζε στό Γέροντά του. Τοῦ εἶπε τό λόγο πού τόν ἔκανε νά καθυστερήση τόσο πολύ, χωρίς νά θεωρῆ ὅμως ὅτι ἔκανε κάτι ἀξιόλογο....

- ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ πάλι, πού ἐπήγαινε στήν πόλι νά δώση τό ἐργόχειρό του καί νά προμηθευθῆ τό λίγο ψωμάκι του, βρῆκε κοντά στήν ἀγορά ἕνα πτωχό γέρο ἀνάπηρο.
- Γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, Ἀββᾶ, ἄρχισε τά παρακάλια ὁ γέρος μόλις εἶδε τόν Ὅσιο, μή μέ ἀφήσης κι’ ἐσύ ἀβοήθητο τόν δυστυχῆ, πᾶρε με κοντά σου.
Ὁ Ἀββᾶς Ἀγάθων τόν ἔβαλε νά καθίση δίπλα του ἐκεῖ πού ἀράδιασε τά καλάθια του γιά νά τά πουλήση.
- Πόσα λεπτά πῆρες, Ἀββᾶ; τόν ρωτοῦσε ὁ γέρος κάθε φορά πού ἔδινε ἕνα καλάθι.
- Τόσα, τοῦ ἔλεγε ὁ Ὅσιος.
- Καλά εἶναι. Δέν μοῦ ἀγοράζεις ὅμως μιά μικρή πίττα, Ἀββᾶ; Ἔτσι γιά νά δῆς καλό, πού ἔχω ἀπό χθές βράδυ νά φάγω.
- Μετά χαρᾶς, ἔλεγε ὅ Ὅσιος και ἔκανε ἀμέσως τήν ἐπιθυμία του.
Σέ λίγο τοῦ ζήτησε φροῦτα, ὕστερα ἕνα γλυκό. Ἔτσι σέ κάθε καλάθι πού πουλοῦσε ἐξόδευε τά χρήματα, χάρι τοῦ προστατευομένου του, ἕως ὅτου ἔδωσε ὅλα τά καλάθια καί ὅλα τά χρήματα ὁ Ὅσιος χωρίς νά τοῦ μείνη γιά τόν ἑαυτό του οὔτε δίλεπτο. Καί τό σπουδαιότερο πώς τό ἔκανε μέ μεγάλη προθυμία, ἐνῶ ἤξερε πώς εἶχε νά περάση τώρα τοὐλάχιστον μία ἑβδομάδα χωρίς ψωμί.
Ἀφοῦ ἔδωσε καί τό τελευταῖο του καλάθι ἑτοιμάσθηκε νά φύγη ἀπό τήν ἀγορά.
 - Φεύγεις λοιπόν; τόν ἐρώτησε ὁ ἀνάπηρος.
- Ναί τελείωσα πιά τή δουλεία μου.
- Ἔ, τώρα θά κάνης ἀγάπη νά μέ πᾶς ὡς τό σταυροδρόμι κι’ ἀπό κεῖ φεύγεις γιά τήν ἔρημο, εἶπε πάλι παρακαλεστικά ὁ παράξενος γέρος.
Ὁ ἀγαθώτατος Ἀγάθων τόν φορτώθηκε στήν πλάτη καί μέ πολλή δυσκολία τόν μετέφερε ἐκεῖ πού τοῦ ζητοῦσε γιατί ἦτο κατάκοπος ἀπό τήν ἐργασία τῆς ἡμέρας.
Σάν ἔφτασαν στό σταυροδρόμι κι’ ἑτοιμάστηκε νά ἀποθέση κάτω τό ζωντανό φορτίο του, ἄκουσε γλυκειά φωνή νά τοῦ λέγη·
- Εὐλογημένος νά εἶσαι, Ἀγάθων, ἀπό τόν Θεόν καί στή γῆ καί στόν Οὐρανό.
Ἐσήκωσε τά μάτια ὁ Ὅσιος νά ἰδῆ ἐκεῖνον πού τοῦ 
ὡμιλοῦσε. Ὁ δῆθεν γέρος εἶχε γίνει ἄφαντος γιατί ἦτο Ἅγγελος σταλμένος ἀπό τόν Θεόν νά δοκιμάση τήν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου.

- Ο ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ, Ἐπίσκοπος Ἑλενουπόλεως, μᾶς διηγεῖται τήν ἀκόλουθη ἱστορία. Ὁ Σεραπίων ἦτο Αἰγύπτιος Ἀσκητής τελείως ἀκτήμων καί πολύ ἐλεήμων. Πολλές φορές τόν εἶχαν ἰδεῖ νά γυρίζη μ’ ἕνα σεντόνι τυλιγμένο γύρω ἀπό τό γυμνό του σῶμα, γιατί τά ἐνδύματά του τά εἶχε δώσει ἐλεημοσύνη. Ἔτσι τοῦ ἔμεινε καί τό ὄνομα Σινδόνιος.
Κάποτε πουλήθηκε σάν δοῦλος σ’ ἕνα εἰδωλολάτρη ἠθοποιό γιά εἴκοσι νομίσματα. Ἄρχισε μέ μεγάλη προθυμία νά ὑπηρετῆ τόν κύριόν του καί ὅλη του τήν οἰκογένεια. Ἐργαζόταν ἀδιάκοπα χωρίς ἀπαιτήσεις. Τό φαγητό του ἀποτελεῖτο μόνο ἀπό ψωμί καί νερό. Ἐνῶ τά χέρια του δούλευαν, ὁ νοῦς του ἦτο ἀπασχολημένος μέ τήν προσευχή. Τά λόγια τῆς Γραφῆς δέν ἔλειπαν ποτέ ἀπό τά χείλη του. Σκοπός του ἦταν νά μεταδώσει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ στούς κυρίους του καί δέν ἄργησε νά τό ἐπιτύχη. Τούς προσείλκυσε στήν πίστι, πρῶτα ἀπό ὅλα μέ τό παράδειγμα τοῦ χριστιανικοῦ βίου του καί ὕστερα μέ τή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, πού πέφτει σάν βάλσαμο παρηγοριᾶς στίς ταλαιπωρημένες ἀπό τήν κοσμική ματαιότητα ψυχές.
Ὅταν ὁ μῖμος - ἔτσι ἔλεγαν τότε τούς ἠθοποιούς -, ἡ σύζυγος καί τά παιδιά του ἐπῆραν τή χάρι τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἄφησαν τό ἐπάγγελμά τους πού δέ συμφωνοῦσε πιά μέ τή νέα ζωή καί ἔγιαν ἐνεργά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Μιά μέρα ἐπῆρε ἰδιαιτέρως τόν Σινδόνιο ὁ κύριός του  καί τοῦ εἶπε·
- Εἶναι καιρός, Ἀδελφέ, νά σοῦ ἀνταποδώσω τήν εὐεργεσία πού μοῦ ἔκανες νά ἐλευθερώσης καί μένα καί τήν οἰκογένειά μου ἀπό τό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας. Πᾶρε καί ἐσύ γιά ἀντάλλαγμα τήν ἐλευθερία σου.
Τότε ὁ Σινδόνιος κατάλαβε πώς εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα νά τοῦ ἀποκαλύψει τήν ἀλήθεια. Τοῦ εἶπε λοιπόν πώς δέν ἦτο δοῦλος καί πώς μέ τήν θέλησί του πουλήθηκε σ’ αὐτόν, γιά νά τόν ὁδηγήσει στόν Χριστό.
- Ἀφοῦ ἐπλήρωσε ὁ Θεός τήν ἐπιθυμία μου, ἄς πάω τώρα νά βοηθήσω κι’ ἄλλους.
Ἐπέστρεψε τά εἴκοσι νομίσματα στόν κύριό του καί ἔφυγε γιά ἄλλη χώρα. Ἐκεῖ πουλήθηκε σέ οἰκογένεια αἱρετικῶν. Μέ τόν ἴδιο τρόπο ἔφερε κι αὐτήν πολύ γρήγορα στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας.
Μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του ὁ Σινδόνιος ὑπηρετοῦσε σωματικά καί ψυχικά τούς συνανθρώπους του.

- Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ, ὁ Ἡγιασμένος ὅταν ἦτο ὑποτακτικός στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου, πολύ νέος ἀκόμη στήν ἠλικία, τοῦ εἶχαν ἀναθέσει νά ἑτοιμάζη τό ψωμί τῶν ἀδελφῶν. Μία βροχερή ἡμέρα, ἐνῶ ζύμωνε μπῆκε ἕνας Ἀδελφός στό φοῦρνο κι’ ἄφησε τά βρεγμένα ροῦχα του νά στεγνώσουν. Ὁ Σάββας πού δέν εἶχε ἰδῆ τί εἶχε κάνει ὁ ἄλλος, ἄναψε τό φοῦρνο. Ἐν τῷ μεταξύ ἦλθε κι’ ἐκεῖνος νά τά πάρη καί σάν εἶδε τό φοῦρνο ἀναμμένο, ἀπό τή λύπη του κόντευε νά κλάψη, γιατί δέν εἶχε ἄλλα ροῦχα κι’ ἐκεῖνα πού φοροῦσε ἦσαν δανεικά.
Βλέποντας ὁ Σάββας τή στενοχώρια τοῦ Ἀδελφοῦ δέν ἔχασε καιρό. Μ’ ἕνα πήδημα βρέθηκε μέσα στό φοῦρνο καί μάζεψε τά ροῦχα.
Καί τί θαῦμα! Οὔτε τά ροῦχα εἶχαν πειραχθῆ καθόλου ἀπό τή φωτιά, οὔτε ὁ συμπαθέστατος νέος ἔπαθε τίποτε. Δέν τόν ἔθιξαν οἱ φλόγες ὄχι ἀπό τήν εὐσέβειά του, ὅπως τούς τρεῖς Παῖδας, ἀλλά γιά τήν φιλαδελφία του.

- Ο ΑΒΒΑΣ ΑΓΑΘΩΝ, ἔλεγε. Οὐδέποτε ἐπλάγιασα νά κοιμηθῶ, ἔχοντας λύπη στήν καρδιά μου γιά τόν πλησίον μου. Καί ὅσο πάλι ἐξαρτᾶτο ἀπό μένα, δέν ἄφησα ἄνθρωπο νά κοιμηθῆ στενοχωρημένος μαζί μου.

- Ο ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ, συνήθιζε νά λέγη.
Δέν ἄφησα νά μπεῖ ποτέ σ’ αὐτό ἐδῶ τό κελλί λογισμός ἐναντίον ἀδελφοῦ, πού νά μέ στενοχώρησε. Ἐφρόντισα ὅμως νά μήν ἀφήσω καί τόν ἀδελφό μου νά πάη στό κελλί του ἔχοντας λογισμόν ἐναντίον μου. 

- Ο ΑΒΒΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, μέ μερικούς ἀκόμη ἀδελφούς ἐπήγαιναν νά ἐπισκεφθοῦν κάποια πολύ μακρινή σκήτη. Περπατῶντας νυχτωθήκανε κι’ ὁ Μοναχός πού τούς εἶχαν δώσει γιά ὁδηγό ἔχασε τό δρόμο. Οἱ ἀδελφοί τό κατάλαβαν κι’ ἐρώτησαν τόν Γέροντα ἰδιαιτέρως.
- Τί πρέπει νά κάνωμε τώρα, Ἀββᾶ; Ἄν ἐξακολουθήσωμε νά προχωροῦμε, κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν ἀπέραντη ἔρημο.
- Ἄν δείξωμε πώς καταλάβαμε ὅτι ἔχασε τό δρόμο θά ντραπῆ καί θά στενοχωρεθῆ ὁ ἀδελφός, εἶπε ὁ ἀγαθός Γέροντας. Θά προφασιστῶ καλλίτερα πώς εἶμαι κουρασμένος καί δέν μπορῶ νά περπατήσω ἄλλο καί ἄς μείνωμε ἐδῶ νά ξημερώση.
Ἔτσι κι’ ἔκανε γιά νά μή λυπήση τόν ἀφηρημένο ὁδηγό τους.

- Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ, ὁ Σῦρος, λέγει ὅτι ἄν φιλονικήσουν δύο ἀδελφοί, ἐκεῖνος πού θά ζητήσει συγγνώμη πρῶτος, θά κερδίση τό στέφανο τῆς νίκης. Θά γίνη συγκατάβασις καί γιά τόν ἄλλον, ἄν δέν περιφρονήση τόν ἀδελφό, ἀλλά προθυμοποιηθῆ νά εἰρηνεύσουν μεταξύ τους.

<*>


Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994):
Ο άγιος της αγάπης και της διάκρισης

Ο Γέροντας ποτέ δεν απογοήτευε τους ανθρώπους. Με διάκριση και σαφήνεια τους καθοδηγούσε πάντοτε στην αλήθεια της Εκκλησίας και στη διδασκαλία της περί των εσχάτων. «Τα χρόνια μας είναι δύσκολα και θα χρειασθεί να ταλαιπωρηθούμε, ίσως και να μαρτυρήσουμε στη διάρκεια της μπόρας που θα ξεσπάσει. Μόνο με πνευματική ζωή θα τα βγάλει κανείς πέρα. Να μην απογοητευόμαστε. Αυτά τα δύσκολα χρόνια είναι μια ευλογία, γιατί μας αναγκάζουν να ζούμε πιο κοντά στον Χριστό. Είναι μια ευκαιρία για πιο πολύ αγώνα. Ο πόλεμος τώρα δεν θα είναι με όπλα, αλλά πνευματικός». Είχε διάκριση και μεγάλη προσοχή ο Γέροντας. Δεν τρομοκρατούσε και δεν ήθελε να πανικοβάλλει όπως κακώς ορισμένοι τον παρεξήγησαν. Ασθενής και πονεμένος με πόνο, αγάπη και πίστη έλεγε: «Είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις κάτι, να υποφέρεις εσύ και να μην παρακαλείς γι’ αυτό τον Θεό, αλλά να παρακαλείς για τους άλλους. Στην περίπτωση αυτή ο Θεός ακούει πολύ την προσευχή αυτού που πάσχει και ζητά για τους άλλους να γίνουν καλά». Αυτή η υπέρβαση υπάρχει μόνο στην έξαρση κι έκσταση της θυσιαστικής ευαγγελικής αγάπης.

Έχοντας ο ίδιος πλούσια πνευματική αρχοντιά, γι’ αυτήν μιλούσε σ’ ένα νέο κληρικό: «Να ’χεις πνευματική αρχοντιά. Όταν δηλαδή μιλάς με τους νέους, να μην τους πιέζεις. Αυτό είναι πνευματική αρχοντιά. Να σέβεσαι τον άλλον χωρίς να τον ζορίζεις». Αυτή η αρχοντιά δυστυχώς σήμερα απουσιάζει κι ορισμένοι κουράζουν και δεν αναπαύουν αληθινά αυτούς που τους εμπιστεύονται.

Σ’ ένα μαθητή ενός γκουρού, ο Γέροντας του είπε ξεκάθαρα: «Δεν έχουν σημασία οι τεχνικές. Προσπαθείτε κι εσείς, αλλά εκεί που σκάβετε δεν υπάρχει χρυσός, αλλά ο διάβολος. Ο Χριστός είναι ο χρυσός». Απέφευγε τα μισόλογα. Τα λόγια του ήταν υπεύθυνα, σταράτα, μετρημένα και δίκαια.

Αγαπούσε πολύ τα παιδιά και τους νέους. Τον αγαπούσαν κι αυτοί πολύ. Πρόωρα γερασμένοι και παρασυρμένοι από τα ναρκωτικά, την αναρχία, τα ψυχικά νοσήματα, την απιστία, τη μελαγχολία, και την απελπισία, εύρισκαν τον καλό φίλο, τον στοργικό πατέρα, τον αγαπητό αδελφό, τον ανάργυρο ιατρό, τον ακούραστο συζητητή, τον φιλότιμο Μοναχό. Μ’ ένα νέο με έντονα ψυχολογικά προβλήματα κάθισε μαζί του οκτώ ώρες και τον άκουγε και δεν κουνήθηκε από τη θέση του για να μην νομίζει ότι τον κουράζει. Πρώτη φορά μίλαγε το παιδί στη ζωή του ελεύθερα. Πρώτη φορά τον άκουγε κάποιος με κατανόηση και αγάπη. Πρώτη φορά προσευχήθηκε κάποιος γι’ αυτόν με τόση θέρμη, ώστε να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τα βαρειά ψυχοφάρμακα. Οι γονείς του παιδιού, αφού τον έβλεπαν που ήταν δυσκολεμένο προσπαθούσαν να του βάλουν τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι. «Οι γνωστικοί είχαν μεγαλύτερο πρόβλημα», έλεγε ο μακάριος Γέροντας.

Ο Γέροντας δεν μπορούσε να λέει άλλο από αυτό που έλεγε η Εκκλησία, ότι δύο δρόμοι υπάρχουν, ο γάμος κι η αγαμία στον Μοναχισμό. Για κάποιον φίλο μας που καθυστερούσε να παντρευτεί του παρήγγειλε: «Αν ψάχνεις καμμιά όμορφη, μια φωτιά να πάρει η γκαζιέρα και να καεί, πάει η ομορφιά της. Αν θέλεις πλούσια, μ’ ένα σεισμό πάει η πολυκατοικία και τα πλούτη της. Αν αναζητάς πολύ έξυπνη και μορφωμένη, μια σταγόνα αίμα, στο λεπτό να πάει στον εγκέφαλο, πάει η εξυπνάδα της». Και σε μια νέα που διχαζόταν μεταξύ γάμου και μοναχισμού και τελικά παραπονιόταν που παντρεύτηκε ένα ναυτικό κι απουσιάζει για καιρό, της έλεγε χαριτωμένα: «Έτσι σού έδωσε ο Θεός αυτό που ήθελες. Και Μοναχή και Παντρεμένη». Η απλότητα κρύβει μεγάλη σοφία.

Ο Γέροντας αγαπούσε την ντομπροσύνη, την ακεραιότητα, τη γνησιότητα, την ακρίβεια, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη. Σε νέους που ήθελαν να συνδυάσουν την κοσμική με την πνευματική ζωή, τους είπε κοφτά: «Βρε παιδιά, εσείς είναι, ας υποθέσουμε, σαν να θέλετε να ανεβείτε στον Άθωνα και επειδή δεν μπορείτε, θέλετε να κατεβάσουμε τον Άθωνα για να πείτε ότι ανεβήκατε». Δεν είχε δίκιο;

Από το βιβλίο: Σύγχρονες Οσιακές Μορφές, Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, 2017

Πηγή:



ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - NEWS AGENCY

<*>


Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος: "Αναγκαίος σήμερα ο απλός Γάμος"

π. Νεκτάριος Μαρκάκης

Μαθήματα ανθρωπιάς, αγάπης, φιλανθρωπίας, και απλότητας μας ενέπνευσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ειρηναίος, το βράδυ της Τρίτης 14 Ιουλίου 2015, ο Οποίος τέλεσε το μυστήριο του Γάμου, στο Παρεκκλήσιο του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, σε μελλονύμφους οι οποίοι αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τελέσεως ενός σύγχρονου γάμου, λόγω της επικρατούσης χρηματοοικονομικής συγκυρίας η οποία μαστίζει τον τόπο μας.

Έτσι, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, προέβαλε εκείνον τον Γάμο, ο οποίος είναι μεν απλός, αλλά όμως μυστηριακός, έτσι όπως τον τελούσαν οι χριστιανοί των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Ο Σεβασμιώτατος δεν προέβη σε κάτι νεωτερικό και ριζοσπαστικό. Έκανε κάτι πολύ απλούστερο και πρακτικό, αναβίωσε την μυστηριακή και παραδοσιακή τέλεση του Γάμου.

Το μόνο που ζήτησε να υπάρχει, είναι οι δακτύλιοι (βέρες) και τα στέφανα. Τίποτε άλλο. Ούτε χρήματα, ούτε στολισμοί, ούτε πολυτελή ενδύματα, τίποτε μα τίποτε.

Το μόνο που θα μπορούσε να θεωρηθεί δαπανηρό, είναι οι δακτύλιοι, αλλά και αυτό μπορεί να απλοποιηθεί, με την κατασκευή από υποδεέστερο του χρυσού μέταλλο, από ασήμι.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι πολύ παλαιότερα, μόνο ο νυμφίος έφερε δακτύλιο από χρυσό. Η νύμφη φορούσε ασημένιο. Οπότε τι μας εμποδίζει σήμερα στην κατασκευή τους από ασήμι;

Για την χρήση των στεφάνων του γάμου, ο Σεβασμιώτατος έστειλε το μήνυμα ότι τα στέφανα δεν είναι ιδιωτική επιλογή, αλλά σκεύη της Εκκλησίας. Κανείς δεν προσέρχεται στη Θεία Κοινωνία κρατώντας το δικό του ποτήριο ή τη λαβίδα του.

Κανείς δεν πάει στη βάπτιση φέρνοντας την κολυμβήθρα του. κατά συνέπεια, κανείς δεν πορεύεται να στεφθεί με στέφανα της επιλογής του, τα οποία οφείλουν να βρίσκονται στο σκευοφυλάκιο της Εκκλησίας και με αυτά να στεφανώνεται κάθε ανδρόγυνο. Έτσι τα στέφανα θα είναι λειτουργημένα.

Σχετικά με την ενδυμασία του ανδρογύνου, ο Σεβασμιώτατος στέλνει το μήνυμα της απλότητας. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερα ενδύματα για το ανδρόγυνο.

Ο σχεδιασμός του νυφικού, όπως έχει επικρατήσει, είναι δυτικής προελεύσεως και επιδράσεως των ενδυμάτων των δυτικών σαλονιών, τα φουρό και έχει εισαχθεί μάλλον την εποχή της βαυαροκρατίας.

Η εγχώρια παλαιότερη πρακτική ήθελε την αμφίεση της νύφης να αποτελείται από παραδοσιακή φορεσιά, ενώ ακόμη παλαιότερα, το νυφικό ήταν απλό λευκό ένδυμα, κατάλοιπο του εμφώτιου, του βαπτιστικού δηλαδή ενδύματος.

Οι λαμπάδες που χρησιμοποιούνται στο Γάμο, δεν χρειάζεται να είναι δαπανηρές. Αρκούν δύο απλές μικρές λαμπάδες τοποθετημένες σε κηροπήγια, από αγνό μελισσοκέρι, σύμβολο της καθαρότητας και εργατικότητας της οικογένειας, όπου όλοι στην οικογένεια, όπως στη κυψέλη οι μέλισσες, θα εργάζονται για να κομίζουν από τα ευώδη άνθη της αγιοπατερικής διδασκαλίας την γλυκύτητα της Πίστεως και θα φλέγονται από την πίστη στον Χριστό, έτσι όπως ακριβώς ανάβουν οι λαμπάδες.

Όλα τα υπόλοιπα, στολισμοί, ενδύματα, εδέσματα, έξοδα, δαπάνες, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν λίαν επιεικώς ως υπερβολές, ή ακόμη και ματαιότητες.

Οι σύγχρονες ανάγκες στρέφουν το ενδιαφέρον της ετοιμασίας του γάμου στην πρακτική της απλότητας των πρωτοχριστιανικών αιώνων.

Αυτό που θα είναι κύριο μέλημα και θα απασχολεί τους μελλονύμφους, θα είναι η πνευματική προετοιμασία για συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία.

Το ανδρόγυνο έτσι θα προσέρχεται στο μέγα μυστήριο, απαλλαγμένο από αθυμία και δυσφορία ετοιμασίας πολλών υλικών και δαπανηρών πραγμάτων, ενώ θα έχει τον πλούτο τον πραγματικό, εκείνον που δεν εκπίπτει ποτέ, τις πνευματικές αξίες και την σταθερότητα της Πίστεως, η οποία στηρίζει ουσιαστικά και υπαρξιακά κάθε ανδρόγυνο και κάθε οικογένεια.

Ο Σεβασμιώτατος, τονίζει την εκκλησιαστική και μυστηριακή προοπτική του Γάμου, σε αντίθεση μιας, κοσμικού και καταναλωτικού τύπου, τελετής.

Αυτό το σπουδαίο μάθημα και το σημαντικό μήνυμα για το Γάμο, μας ενέπνευσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ειρηναίος, ο Οποίος τέλεσε έναν απλό Γάμο, ως πρότυπο, πρόταση και αλλαγή στάσεως ζωής έναντι στη σύγχρονη οικονομική συγκυρία που μαστίζει τον τόπο μας και ως υπέρβαση από την καταναλωτική υποδούλωση που εγκλωβίζει το σύγχρονο άνθρωπο.

Πηγή: Romfea.gr

<>


Όταν κάποιος μάς πληγώνει πρέπει να το γράφουμε στην άμμο

Δύο φίλοι περπατοῦσαν μέσα στήν ἔρημο. Στή διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ τους τσακωθήκανε καί ὁ ἕνας χαστούκισε τόν ἄλλο.

Ἐκεῖνος πού δέχθηκε τό χαστούκι πληγώθηκε καί χωρίς νά πῆ τίποτε, ἔγραψε πάνω στήν ἄμμο “Σήμερα ὁ καλύτερός μου φίλος μέ χαστούκισε”.

Ἐξακολούθησαν νά περπατοῦν μέχρι πού συνάντησαν μία ὄασι, ὅπου κι ἀποφάσισαν νά κάνουν μπάνιο. Ξαφνικά, ἐκεῖνος πού εἶχε δεχθῆ τό χαστούκι βούλιαξε μέσα στή λάσπη καί ἄρχισε νά πνίγεται, ἀλλά ὁ φίλος του τόν ἔσωσε.

Ἔπειτα, ἐκεῖνος πού σώθηκε χάραξε πάνω σ᾽ ἕνα βράχο “Σήμερα ὁ καλύτερός μου φίλος μοῦ ἔσωσε τή ζωή”.

Τότε τόν ρωτάει ὁ φίλος του:

—Ὅταν σέ χαστούκισα τό ἔγραψες πάνω στήν ἄμμο καί ὅταν σοῦ ἔσωσα τή ζωή, τό ἔγραψες πάνω στό βράχο. Γιατί;

Ὁ φίλος του ἀποκρίθηκε:

—Ὅταν κάποιος μᾶς πληγώνει πρέπει νά τό γράφουμε στήν ἄμμο ὅπου οἱ ἄνεμοι τῆς συγχωρέσεως θά τό σβήσουν. Ὅταν κάποιος κάνει κάτι καλό γιά μᾶς, πρέπει νά τό γράφουμε πάνω σέ βράχο ὥστε κανένας ἄνεμος νά μήν μπορεῖ νά τό σβήση ποτέ.

<>


Μικρές αλήθειες...

«Μιά ζωή στερημένη ἀπό ἀγάπη εἶναι λουλούδι πού ἀνθίζει στήν ἐρημιά καί κανείς δέν χαίρεται τήν εὐωδία του».

«Ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλία μοιάζουν μέ τούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Δέν μπορεῖς μόνο νά εἰσπράττης. Πρέπει καί νά καταθέτης».

* Μια πράξη αγάπης μπορεί να ζυμώσει “πέντε άρτους”. Μιά λέξη ευγενική μπορεί να χορτάσει “πεντακισχιλίους”.

* Τα δάκρυα της μητέρας είναι η πιο ισχυρή υδροηλεκτρική δύναμη του κόσμου.

Πηγή:


TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>


Η αγάπη

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

Πρόλογος

ΛΟΓΟΣ για την αγάπη είναι πάντοτε επίκαιρος. Ιδιαίτερα στην εγωκεντρική εποχή μας, που πέτρωσαν οι καρδιές και χάθηκαν τα ειλικρινή αισθήματα, και που λόγια πολλά χωρίς αντίκρυσμα ζωής, στείρα ιδεολογήματα και νοσηροί συναισθηματισμοί διεκδικούν τη θέση της αγάπης.

Σε τούτο το ύψιστο αγαθό μπορούν να μας χειραγωγήσουν με ασφάλεια οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, γιατί αυτοί με τη ζωή και το λόγο τους φανερώνουν τη σαρκωμένη Αγάπη, που είναι ό ίδιος ό Θεός- «ο Θεός αγάπη εστί» (Α' Ιω. 4,16).

Ο όσιος Μάξιμος ο ομολογητής υπήρξε ο διαπρεπέστερος θεολόγος του 7ου αι. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 580 και πήρε επιμελημένη παιδεία. Διετέλεσε αρχιγραμματέας του αυτοκράτορα Ηρακλείου, μα σύντομα εγκατέλειψε τη θέση του και, σε ηλικία 34 περίπου χρόνων, έγινε μοναχός.

Αφού ασκήθηκε σκληρά στη μοναστική παλαίστρα, αφοσιώθηκε, από το 633 μέχρι το τέλος της ζωής του, στον αγώνα κατά του μονοθελητισμού - αίρεση που δίδασκε πως ο Χριστός έχει μόνο μια θέληση, τη θεία, σε αντίθεση με την ορθόδοξη διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία ο Χριστός ως Θεάνθρωπος έχει δύο θελήσεις, τη θεία και την ανθρώπινη.

Αν και απλός μοναχός ο όσιος Μάξιμος, κατώρθωσε με τη δυναμική του παρουσία να κατευθύνει τον ορθόδοξο θεολογικό αγώνα για μια περίπου εικοσιπενταετία. Αυτό του στοίχισε συλλήψεις, κακοποιήσεις, διαπομπεύσεις, εξορίες. Για να σταματήσει να μιλάει και να γράφει, του έκοψαν τη γλώσσα και το δεξί χέρι. Τελικά, τον Αύγουστο του 662, κλεισμένος σε φρούριο του Καυκάσου, υπέκυψε στις ταλαιπωρίες και τα γηρατειά.

Από τα σπουδαία θεολογικά έργα που μας κληροδότησε, παρουσιάζουμε στις επόμενες σελίδες, σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, μερικά από τα τετρακόσια "Κεφάλαια περί αγάπης", που έγραψε μετά από αίτηση του πρεσβυτέρου Ελπιδίου.

Τα προσφέρουμε στον σημερινό αναγνώστη, πιστεύοντας πως μέσα σ' αυτά θα βρει το μέτρο της αληθινής αγάπης προς το Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό του. Αρκεί να μελετηθούν όπως ο όσιος Μάξιμος συμβούλευε τον Ελπίδιο: "Σε πα­ρακαλώ να τα διαβάζεις με προσοχή, γιατί τα νοήματά τους είναι συμπυκνωμένα, και, παρόλο που η διατύπωσή τους φαίνεται απλή, χρειάζονται μεγάλη εξέταση και εμβάθυνση. Ίσως μέσα σ' αυτά ανακαλύψεις κάτι χρήσιμο για την ψυχή σου. Και θ' ανακαλύψει σίγουρα, με τη χάρη του Θεού, εκείνος που διαβάζει με απλότητα, με φόβο Θεού και αγάπη".

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

* * *

Η αγάπη

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

ΑΓΑΠΗ είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, που κάνει τον άνθρωπο να μην προτιμάει τίποτε άλλο περισσότερο από το να γνωρίσει το Θεό. Είναι αδύνατον όμως ν' αποκτήσει σταθερά μέσα του αυτή την αγάπη, όποιος έχει εμπαθή προσκόλληση σε κάτι από τα γήινα.

Μην πεις ότι και μόνο η πίστη μου στο Χριστό μπορεί να με σώσει. Αυτό είναι αδύνατον, αν δεν αποκτήσεις και την έμπρακτη αγάπη. Η απλή πίστη, που δεν συνοδεύεται με έργα αγάπης, τίποτε δεν ωφελεί, αφού και τα δαιμόνια πιστεύουν και τρέμουν.

Όπως η μνήμη της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα, έτσι και η πίστη χωρίς αγάπη δεν φωτίζει την ψυχή με τη γνώση του Θεού.

Εκείνο που αγαπάει κανείς, σ' αυτό και είναι προσηλωμένος, και, για να μην το στερηθεί, καταφρονεί όλα όσα τον αποσπούν απ' αυτό. Έτσι κι εκείνος που αγαπάει το Θεό, καλλιεργεί την καθαρή προσευχή και διώχνει από μέσα του κάθε πάθος που τον εμποδίζει απ' αυτήν.

Ο νους που ενώνεται με το Θεό και παραμένει μαζί του με την προσευχή και την αγάπη, αυτός γίνεται σοφός, αγαθός, δυνατός, φιλάνθρωπος, σπλαχνικός, μακρόθυμος. Μ' ένα λόγο, έχει πάνω του όλα τα θεία γνωρίσματα. Όταν όμως απομακρύνεται από το Θεό και προσκολλάται στα γήινα, ή γίνεται σαν κτήνος, καθώς κυλιέται στις ηδονές, ή γίνεται σαν θηρίο, καθώς φιλονικεί με τους ανθρώπους για πράγματα υλικά.

Εκείνος που φοβάται το Θεό, έχει πάντοτε σύντροφό του την ταπεινοφροσύνη. Και η ταπεινοφροσύνη τον οδηγεί στην αγάπη και την ευχαριστία του Θεού. Σκέφτεται δηλαδή την προηγούμενη ζωή του, τα διάφορα αμαρτήματα και τους πειρασμούς του, και πώς απ' όλα αυτά τον γλύτωσε ο Κύριος και τον μετέφερε από τη ζωή των παθών στον κατά Θεόν βίο. Με τέτοιες σκέψεις λοιπόν αποκτάει και την αγάπη προς το Θεό, τον ευεργέτη και κυβερνήτη της ζωής του, τον οποίο αδιάλειπτα ευχαριστεί με πολλή ταπεινοφροσύνη.

Εκείνος που αγαπάει το Θεό, ζει αγγελικό βίο πάνω στη γη. Νηστεύει και αγρυπνεί, ψάλλει και προσεύχεται, και για κάθε άνθρωπο σκέφτεται πάντοτε το καλό.

Η αγάπη προς το Θεό παρακινεί όποιον την έχει να καταφρονεί κάθε πρόσκαιρη ηδονή και κάθε κόπο και λύπη. Ας σε πείσουν γι' αυτό όλοι οι άγιοι, οι οποίοι τόσα έπαθαν για το Χριστό.

Η ανέκφραστη ειρήνη που έχουν οι άγιοι άγγελοι οφείλεται σ' αυτά τα δύο: στην αγάπη προς το Θεό και στην αγάπη αναμεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους όλων των αιώνων. Πολύ καλά λοιπόν έχει λεχθεί από το Σωτήρα μας, ότι σ' αυτές τις δύο εντολές συνοψίζονται όλος ο νόμος και η διδασκαλία των Προφητών (Ματθ. 22, 40).

Όποιος αγαπάει το Θεό δεν είναι δυνατόν να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του. Και όσους ακόμα είναι υπόδουλοι στα πάθη τους, κι αυτούς τους αγαπάει σαν τον εαυτό του, και χαίρεται με αμέτρητη και ανείπωτη χαρά όταν τους βλέπει να διορθώνονται.

«Όποιος με αγαπάει», λέει ο Κύριος, «θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 23). «Και η δική μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο» (Ιω. 15,12). Εκείνος λοιπόν που δεν αγαπάει τον πλησίον του, αθετεί την εντολή του Κυρίου. Και όποιος αθετεί την εντολή του Κυρίου, ούτε τον Κύριο είναι δυνατόν ν' αγαπήσει.

Μην καταφρονήσεις την εντολή της αγάπης γιατί μ' αυτή θα γίνεις παιδί του Θεού, ενώ παραβαίνοντάς την θα γίνεις παιδί της γέεννας.

Για τις εξής πέντε αιτίες οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο:

-Για το Θεό, όπως ο ενάρετος τους αγαπάει όλους, και όπως κάποιος αγαπάει τον ενάρετο, έστω κι αν ο ίδιος δεν έγινε ακόμα ενάρετος.
-Για φυσικούς λόγους, όπως οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, και αντιστρόφως.
-Από κενοδοξία, όπως αγαπάει κάποιος αυτόν που τον δοξάζει.
-Από φιλαργυρία, όπως εκείνος που αγαπά­ει τον πλούσιο γιατί του δίνει χρήματα.
- Από φιληδονία, όπως εκείνος που αγαπάει ένα πρόσωπο γιατί του ικανοποιεί τη γαστριμαργία ή τη σαρκική του επιθυμία.

Απ' αυτές λοιπόν τις αιτίες, η πρώτη είναι αξιέπαινη, η δεύτερη ούτε επαινετή ούτε αξιοκατάκριτη, ενώ οι υπόλοιπες είναι εμπαθείς.

Σε όλες μας τις πράξεις ο Θεός εξετάζει το σκοπό για τον οποίο τις εκτελούμε. αν δηλαδή τις κάνουμε γι' Αυτόν ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε ένα καλό, ας μην έχουμε σκοπό ν' αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά μόνο στο Θεό. Σ' Αυτόν ν' αποβλέπουμε και όλα να τα κάνουμε για τη δική Του δόξα. Διαφορετικά, θα κουραζόμαστε χωρίς να κερδίζουμε τίποτα.
Έργο αγάπης είναι η ολόψυχη ευεργεσία προς τον πλησίον μας, η μακροθυμία και η υπομονή που δείχνουμε απέναντί του, καθώς επίσης και η φρόνιμη και συνετή χρησιμοποίηση των πραγμάτων.

Η διάθεση της αγάπης δεν φανερώνεται μόνο με την παροχή χρημάτων, αλλά πολύ περισσότερο με τη μετάδοση πνευματικού λόγου και με τη σωματική διακονία.

Εκείνος που αγαπάει το Χριστό, Τον μιμείται όσο μπορεί. Ο Χριστός, για παράδειγμα,

-δεν έπαυσε να ευεργετεί τους ανθρώπους.
-έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν.
-υπέμεινε όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε.

Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μας βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει "Κύριε, Κύριε", αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7, 21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15).

«Εγώ σας λέω», είπε ο Κύριος, «αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν» (Ματθ. 5, 44). Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές; Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη, την οργή και τη μνησικακία και να σε αξιώσει ν' αποκτήσεις την τέλεια αγάπη. Αυτή είναι αδύνατον να την έχει όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου.

Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους. Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση, και γι' αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο. Τους εναρέτους τους αγαπάει ως φίλους, ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν, χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται. Αντίθετα, αν το καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν. Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του, αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου.

Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν' αγαπήσεις κάθε άνθρωπο. Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν. Αλλά ούτε αυτό θα μπορέσεις να το πετύχεις, αν δεν καταφρονήσεις τα πράγματα του κόσμου.

Αυτά που διώχνουν την αγάπη από τον άνθρωπο είναι τα εξής: η προσβολή, η ζημία, η συκοφαντία σε θέματα πίστεως ή διαγωγής, τα ξυλοκοπήματα, οι πληγές και τα παρόμοια, που συμβαίνουν είτε στον ίδιο είτε σε κάποιον συγγενή ή φίλο του. Εκείνος λοιπόν που για κάτι απ' αυτά διώχνει την αγάπη, δεν έμαθε ακόμα ποιος είναι ο σκοπός των εντολών του Χριστού.

Όλος ο σκοπός των εντολών του Σωτήρος είναι να ελευθερώσουν το νου από την ακράτεια και το μίσος, και να τον οδηγήσουν στην αγάπη Αυτού και του πλησίον. Από αυτή τη διπλή αγάπη γεννιέται το φως της έμπρακτης πνευματικής γνώσεως.

Αν «η αγάπη είναι η εκπλήρωση του νόμου του Θεού» (Ρωμ. 13,10), εκείνος που έχει μνησικακία για τον αδελφό και κάνει δόλια σχέδια εναντίον του και τον καταριέται και χαίρεται για κάθε του πτώση, αυτός δεν παραβαίνει άραγε τις εντολές του Θεού και δεν είναι άξιος για την αιώνια κόλαση;

Αν «η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον» (Ρωμ. 13, 10), εκείνος που φθονεί τον αδελφό και λυπάται για την προκοπή του και με ειρωνείες προσπαθεί να κηλιδώσει την υπόληψή του ή τον επιβουλεύεται με κάποια κακοήθεια, αυτός ο άνθρωπος δεν αποξενώνει άραγε τον εαυτό του από την αγάπη και δεν τον κάνει ένοχο για την αιώνια κρίση;

Ο Χριστός δεν θέλει να έχεις εναντίον κανενός ανθρώπου μίσος ή λύπη ή οργή ή μνησικακία οποιασδήποτε μορφής και για οποιοδήποτε πρόσκαιρο πράγμα. Κι αυτό το διακηρύσσουν παντού τα τέσσερα Ευαγγέλια.

Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του προς οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε σφάλμα του, αυτός δεν αγαπάει καθόλου το Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος κατά του πλησίον.

Μην πεις, «Δεν μισώ τον αδελφό μου», τη στιγμή που δεν θέλεις να τον θυμάσαι. Άκουσε τι λέει ο προφήτης Μωυσής. «Μην μισήσεις τον αδελφό σου με τη σκέψη σου. Να τον ελέγξεις όμως, για να μην έχεις την αμαρτία που θα είχες, αν αδιαφορούσες για τη διόρθωσή του» (Λευιτ. 19,17).

Η λύπη είναι στενά συνδεδεμένη με τη μνησικακία. Όταν λοιπόν ο νους σκέφτεται το πρόσωπο του αδελφού και αισθάνεται λύπη, είναι φανερό ότι του κρατάει κακία. «Οι δρόμοι όμως των μνησικάκων οδηγούν στον πνευματικό θάνατο» (Παρ. 12, 28), γιατί «ο κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του νόμου» (Παρ. 21, 24).

Την ώρα της ειρήνης σου μη θυμάσαι εκείνα που σου είπε ο αδελφός τον καιρό που σε στενοχώρησε - είτε σε σένα κατά πρόσωπο τα είπε, είτε σε άλλον και μετά τα άκουσες - για να μην πέσεις στο πάθος της μνησικακίας.

Όταν συνομιλείς με άλλους, πρόσεχε μήπως εξαιτίας της λύπης που διατηρείς ακόμα κρυμμένη μέσα σου, νοθεύσεις τους επαίνους σου για τον αδελφό, αναμειγνύοντας ασυναίσθητα στα λόγια σου την κατηγορία. Χρησιμοποίησε στις συνομιλίες σου αγνό έπαινο για τον αδελφό, και να προσεύχεσαι γι' αυτόν ειλικρινά, σαν να προσεύχεσαι για τον εαυτό σου. Έτσι, πολύ σύντομα θα ελευθερωθείς από το ολέθριο μίσος.

Μη θίξεις τον αδελφό σου με υπονοούμενα, μην τυχόν σου ανταποδώσει κι εκείνος τα ίδια και χάσετε έτσι και οι δυο σας την αγάπη. Αν ο αδελφός έσφαλε, υπόδειξέ του το σφάλμα με παρρησία και αγάπη για να διαλύσεις έτσι την αιτία της στενοχώριας και ν' απαλλαγείτε από την ταραχή και τη λύπη.

Βλαστήμησε κάποιος; Μη μισήσεις αυτόν, αλλά τη βλασφημία και το δαίμονα που τον έκανε να βλαστημήσει. Αν όμως μισείς αυτόν που βλαστήμησε, μίσησες άνθρωπο και έτσι αθέτησες την εντολή της αγάπης. Ό,τι έκανε εκείνος με το λόγο, το κάνεις εσύ με το έργο. Αν τώρα τηρείς την εντολή, δείξε την αγάπη σου και όσο μπορείς βοήθησέ τον ν' απαλλαγεί από το κακό.

Δεν μπορεί μια λογική ψυχή, που τρέφει μίσος εναντίον κάποιου ανθρώπου, να ειρηνεύσει με το Θεό, ο οποίος έχει δώσει τις εντολές. Γιατί εκεί μας λέει: «Αν δεν συγχωρείτε τα σφάλματα των συνανθρώπων σας, ούτε ο Πατέρας σας ο ουράνιος θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα» (Ματθ. 6,15).

Αν θέλεις να μην ξεπέσεις από την αγάπη του Θεού, ούτε τον αδελφό σου ν' αφήσεις να κοιμηθεί λυπημένο μαζί σου ούτε και συ να κοιμηθείς λυπημένος μαζί του. Πήγαινε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου, και τότε έλα πρόσφερε στο Χριστό το δώρο της αγάπης σου με καθαρή συνείδηση και θερμή προσευχή.

Εξέτασε τη συνείδησή σου με κάθε ακρίβεια, μήπως εξαιτίας σου δεν συμφιλιώθηκε ο αδελφός μαζί σου. Τη συνείδηση, που γνωρίζει τις κρυφές σου σκέψεις, μην την καταφρονείς, γιατί έτσι θα σου γίνεται εμπόδιο την ώρα της προσευχής και θα σε κατηγορεί την ώρα του θανάτου σου.

Μην αφήσεις τ' αυτιά σου ν' ακούνε τα λόγια όποιου καταλαλεί, ούτε και τα δικά σου λόγια να φτάνουν στ' αυτιά του φιλοκατήγορου, μιλώντας ή ακούγοντας με ευχαρίστηση κατά του πλησίον σου, για να μη χάσεις τη θεία αγάπη και βρεθείς απόκληρος της αιώνιας ζωής.

Μη νομίζεις ότι σε αγαπούν εκείνοι που σου μεταφέρουν λόγια, τα οποία σου προξενούν λύπη και μίσος εναντίον του αδελφού, ακόμα κι αν σου φαίνονται ότι λένε αλήθεια. Αυτούς να τους αποστρέφεσαι σαν θανατηφόρα φίδια, ώστε κι εκείνους να σταματήσεις να κατηγορούν και τη δική σου ψυχή ν' απαλλάξεις από την κακία.

Τον αδελφό, που τον είχες μέχρι χθες πνευματικό και ενάρετο, μην τον κρίνεις σήμερα ως κακό και πονηρό, επειδή ο διάβολος σ' έβαλε να τον μισήσεις. Εσύ, με την αγάπη που μακροθυμεί, έχοντας στο νου σου τα χθεσινά καλά του, διώξε το σημερινό μίσος της ψυχής.

Εκείνον που μέχρι χθες επαινούσες ως καλό και τον εγκωμίαζες ως ενάρετο, μην τον κακολογήσεις σήμερα, επειδή τον μίσησες, έχοντας ως πρόσχημα τον δικό του άσχημο λόγο. Εσύ συνέχισε να τον επαινείς, ακόμα κι αν κυριαρχείσαι από τη λύπη. Μ' αυτόν τον τρόπο εύκολα θα επανέλθεις στη σωτήρια αγάπη.

Όταν μας δουν οι δαίμονες να καταφρονούμε τα πράγματα του κόσμου, με σκοπό να μη μισήσουμε για χάρη τους τους ανθρώπους και ξεπέσουμε έτσι από την αγάπη, τότε ξεσηκώνουν εναντίον μας συκοφαντίες, ώστε μην υποφέροντας τη λύπη να μας αναγκάσουν να μισήσουμε τους συκοφάντες.

Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από τη συκοφαντία, είτε στην πίστη συκοφαντείται κάποιος είτε στη διαγωγή. Και κανείς δεν μπορεί να μένει αδιάφορος όταν συκοφαντείται, παρά μόνο εκείνος που στρέφει τα μάτια του στο Θεό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας λυτρώσει από τον κίνδυνο και να φανερώσει στους ανθρώπους την αλήθεια και να παρηγορήσει την ψυχή με την ελπίδα.

Όσο εσύ προσεύχεσαι μ' όλη σου την ψυχή για εκείνον που σε συκοφάντησε, τόσο και ο Θεός πληροφορεί για την αθωότητά σου όσους σκανδαλίστηκαν εξαιτίας της συκοφαντίας.

Γνήσιος φίλος είναι εκείνος που, στον καιρό του πειρασμού, συμμερίζεται αθόρυβα και ατάραχα τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του πλησίον, σαν να είναι δικές του.

Μόνο εκείνοι, που τηρούν πιστά τις εντολές του Θεού και γνωρίζουν καλά το βάθος των θείων κριμάτων, δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους, όταν αυτοί δοκιμάζονται με παραχώρηση του Θεού. Όσοι όμως περιφρονούν τις εντολές του Θεού και αγνοούν το βαθύτερο νόημα των δοκιμασιών που ο Θεός επιτρέπει, αυτοί, όταν μεν ο φίλος ευημερεί, απολαμβάνουν μαζί του, ενώ όταν ταλαιπωρείται από τους πειρασμούς, τον εγκαταλείπουν. Κάποτε μάλιστα συμβαίνει να συμμαχούν και με τους εχθρούς του.

Οι φίλοι του Χριστού αγαπούν ειλικρινά όλους τους ανθρώπους, δεν αγαπιούνται όμως απ' όλους. Οι φίλοι του κόσμου ούτε αγαπούν όλους, ούτε αγαπιούνται απ' όλους. Και οι μεν φίλοι του Χριστού διατηρούν την αγάπη συνεχώς μέχρι τέλους της ζωής τους, ενώ οι φίλοι του κόσμου την διατηρούν μέχρις ότου συγκρουσθούν μεταξύ τους για πράγματα του κόσμου.

Δεν έχει ακόμα τέλεια αγάπη ούτε βαθειά γνώση της θείας πρόνοιας, εκείνος που σε καιρό πειρασμού δεν κάνει υπομονή για όσα λυπηρά του συμβαίνουν, αλλά αποκόβεται από την αγάπη των πνευματικών αδελφών.

Μην βιάζεσαι να καταστρέψεις το δεσμό της πνευματικής αγάπης, γιατί δεν έχει μείνει άλλη οδός σωτηρίας για τους ανθρώπους.

Φιλαυτία είναι η εμπαθής και παράλογη αγάπη προς το σώμα μας, την οποία αντιμάχεται η αγάπη και η εγκράτεια. Εκείνος που έχει τη φιλαυτία, είναι φανερό ότι έχει όλα τα πάθη.

Αρχή όλων των παθών είναι η φιλαυτία, και τέλος η υπερηφάνεια. Εκείνος που την ξερίζωσε, έκοψε μαζί της και όλα τα πάθη.

Μην είσαι αυτάρεσκος και δεν θα γίνεις μισάδελφος. Μην είσαι φίλαυτος και θα γίνεις φιλόθεος.

Κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε με την ψυχή μας. Όμως μόνο στο Θεό να έχουμε την ελπίδα μας, κι Αυτόν μ' όλη μας τη δύναμη να λατρεύουμε. Γιατί όσο μας συντηρεί Εκείνος, και οι φίλοι μας φροντίζουν και οι εχθροί δεν μπορούν να μας βλάψουν. Όταν όμως Εκείνος μας εγκαταλείψει, και οι φίλοι όλοι μας αποστρέφονται και οι εχθροί αποκτούν δύναμη εναντίον μας.

Αν εκείνος που έχει όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δεν έχει όμως αγάπη, τίποτα δεν ωφελείται -όπως λέει ο θείος Απόστολος (Α' Κορ. 13, 2)-, άραγε πόση προθυμία και ζήλο οφείλουμε να δείξουμε για να την αποκτήσουμε;

Το θυμικό μέρος της ψυχής* χαλιναγώγησέ το με την αγάπη, το επιθυμητικό καταμάρανέ το με την εγκράτεια, και το λογιστικό φτέρωσέ το με την προσευχή. Έτσι το φως του νου δεν θα θαμπωθεί ποτέ.

Να καταπονείς το σώμα σου με νηστεία και αγρυπνία, και να καταγίνεσαι ακούραστα με την ψαλμωδία και την προσευχή. Τότε, θα έρθει σε σένα ο αγιασμός της σωφροσύνης και θα σου φέρει την αγάπη.

Μη μολύνεις το σώμα σου με αισχρές πράξεις και μη λερώνεις την ψυχή σου με πονηρές σκέψεις. Τότε η ειρήνη του Θεού θα έρθει μέσα σου και θα σου φέρει την αγάπη.

Πολλοί βέβαια έχουν πει πολλά για την αγάπη. Αν όμως την αναζητήσεις θα τη βρεις μόνο στους μαθητές του Χριστού, γιατί μόνο αυτοί είχαν για δάσκαλό τους στην αγάπη, την αληθινή Αγάπη, το Χριστό, και έλεγαν: «Αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και να γνωρίζω όλα τα μυστήρια, κι αν έχω όλη τη γνώση, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι» (Α' Κορ. 13, 2).

Εκείνος λοιπόν που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον ίδιο το Θεό, γιατί «ο Θεός είναι αγάπη» (Α' Ιω. 4,16).

Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες. Αμήν

Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, η ψυχή αποτελείται από τα εξής τρία μέρη: α) Το θυμικό (συναίσθημα), του οποίου αμαρτήματα είναι το μίσος, ο φθόνος, η ασπλαχνία κ.τ.ό. β) Το επιθυμητικό (βούληση), του οποίου αμαρτήματα είναι η φιλαργυρία, η γαστριμαργία και όλα τα σαρκικά πάθη. γ) Το λογιστικό (νους), του οποίου αμαρτήματα είναι η απιστία, η αίρεση, η βλασφημία, η υπερηφάνεια κ.τ.ό. Η υγεία της ψυχής εξαρτάται από την αρμονία στη σχέση και λειτουργία των τριών αυτών μερών της.

 Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
"Η ΑΓΑΠΗ"
Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2009

<*>


Ο Γάμος

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Στή μελέτη μας αὐτή θά ἀσχοληθοῦμε λίγο μέ ἕνα ἀπό τά σπουδαιότερα θέματα τῆς ἐπιγείου ζωῆς: τό γάμο. Θά δοῦμε τήν ἱερότητά του, καθώς καί τήν προσπάθεια ἀμαυρώσεώς του ἐκ μέρους τοῦ διαβόλου.

Θά δοῦμε, ἐπίσης, τίς εὐλογίες τίς ὁποῖες ἀπολαμβάνει ἕνα ζεῦγος, ὅταν θεμελιώση τή συνεύρεσι καί συνοίκησί του μέ τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας στό θρησκευτικό γάμο.

Θά ψηλαφήσουμε τήν ἱερότητα τῶν συζυγικῶν σχέσεων, ὅταν αὐτές ἐπιτελοῦνται μέσα στό πνεῦμα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καθώς καί τίς συνέπειες ἀπό τή σαρκολατρία.

Θά διαπιστώσουμε τίς βλαβερές συνέπειες τῶν διαζυγίων καί τῶν πολιτικῶν «γάμων».

Θά εὐχηθοῦμε, τέλος, κάθε εὐλογία πνευματική σ᾽ ὅσους νέους ἀρχίζουν τήν κοινή ζωή τους μέ τή συνδετική χεῖρα τοῦ Κυρίου μας.

Καλό ξεκίνημα!

Γράφει ὁ Walter Νitsche: «Οἱ δοκιμαστικές ἐμπειρίες δέν μποροῦν ποτέ νά ἀποκαλύψουν τήν πραγματικότητα τῆς ἀγάπης. Δέν μπορεῖς οὔτε νά ζήσης δοκιμαστικά οὔτε νά πεθάνης δοκιμαστικά, ἀλλ᾽ οὔτε τή συζυγική ζωή μπορεῖ νά τή δοκιμάσης. Λείπουν οἱ προϋποθέσεις, οἱ συνθῆκες τοῦ πειράματος εἶναι τεχνητές καί ἀπατηλές. Εἶναι ἀκριβῶς σάν νά προσπαθοῦσα νά μάθω κολύμπι στή μπανιέρα. Αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Τό πραγματικό κολύμπι χρειάζεται τό ἀπαραίτητο στοιχεῖο: Ἀρκετό νερό, τό πλάτος μιᾶς λίμνης ἤ τῆς θάλασσας. Καί ὁ γάμος εἶναι ὅπως ἡ λίμνη ἤ ἡ θάλασσα».

«Γιά τήν εὐτυχία στό γάμο χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο ἀπ᾽ τό νά βρῆς τό σωστό πρόσωπο. Χρειάζεται νά εἶσαι καί ἐσύ τό σωστό πρόσωπο».

Ἐπισημαίνει ὁ π. Παΐσιος: «Ἡ γυναῖκα, λέει τό Εὐαγγέλιο, πρέπει νά φοβᾶται τόν ἄνδρα, δηλαδή νά τόν σέβεται, καί ὁ ἄνδρας νά ἀγαπάη τή γυναῖκα (Ἐφ 5, 33). Μέσα στήν ἀγάπη εἶναι ὁ σεβασμός. Μέσα στό σεβασμό εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτό τό ὁποῖο ἀγαπῶ, τό σέβομαι κιόλας. Καί αὐτό τό ὁποῖο σέβομαι, τό ἀγαπῶ. Δηλαδή δέν εἶναι ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο· ἕνα πρᾶγμα εἶναι καί τά δύο».

Ὁ π. Dimitri Doudko σέ διάλογο:

«—Τί μπορεῖ νά κάνουμε ἄν οἱ χαρακτῆρες μας δέν συμφωνοῦν καί φιλονικοῦμε διαρκῶς; Πρέπει νά ἐξακολουθήσουμε νά ζοῦμε μαζύ, ἀφοῦ ἔχουμε γίνει ὁλότελα ξένοι μεταξύ μας;

—Θά ἤθελα νά σᾶς κάνω μιά ἐρώτησι. Πῶς σκεπτόσασθαν πρῶτα; Ἄν οἱ χαρακτῆρες σας συμφωνοῦσαν ἄλλοτε, μποροῦν νά συμφωνήσουν καί τώρα. Πρέπει ἁπλούστατα νά κάνετε μιά προσπάθεια ἀμοιβαίας κατανοήσεως, ἀμοιβαίων ὑποχωρήσεων. Κάνετε ὅ,τι μπορεῖτε γιά νά σώσετε τήν οἰκογένειά σας».

«Μέ ρώτησε κάποιος:

—Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τόν ἄνδρα μέ τή γυναῖκα;

—Ἡ εὐγνωμοσύνη, τοῦ λέω. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τόν ἄλλο γι᾽ αὐτό τό ὁποῖο τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναῖκα δίνει στόν ἄνδρα τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀφοσίωσι, τήν ὑπακοή. Ὁ ἄνδρας δίνει στή γυναῖκα τή σιγουριά ὅτι μπορεῖ νά τήν προστατεύση. Ἡ γυναῖκα εἶναι ἡ ἀρχόντισσα τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλά καί ἡ μεγάλη ὑπηρέτρια. Ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλά καί ὁ χαμάλης».

«Θυμᾶμαι τόν πατέρα νά ἔρχεται τό καλοκαίρι ἀπό τό θέρος, ὕστερα ἀπό δέκα ὥς δεκαπέντε ὧρες δουλειά. Ἔπρεπε, ὅμως, τό βράδυ νά κάνη τό Ἀπόδειπνο. Μπορεῖ καλά-καλά νά μήν καταλάβαινε τί σήμαινε τό “ἄσπιλε, ἀμόλυντε”, ὅμως, μιλοῦσε μέ τήν Παναγία. Ἐμεῖς στεκόμασθε λίγο πιό πίσω καί μᾶς κρατοῦσε ἡ μητέρα ἀπ᾽ τό χέρι. Καμμιά φορά νυστάζαμε καί μᾶς τραβοῦσε ἡ μητέρα νά ξυπνήσουμε. Δέν ξεχνῶ ἐκεῖνες τίς νύκτες κι ἐκείνη τήν προσευχή, ὅταν ὁ πατέρας μιλοῦσε μέ τήν Παναγία καί τό Χριστό. Ἦταν εὐλογημένα ἐκεῖνα τά χρόνια».

«Μοῦ διηγήθηκε μιά εὐλαβής χριστιανή γυναῖκα πώς, ὅταν ἄρχισε ὁ ἐπιθανάτιος ἀγῶνας τοῦ συζύγου της, αὐτή ἄρχισε νά κάνη ἀμέσως στρωτές μετάνοιες, πενῆντα, ἑκατό, διακόσιες… Κουραζόταν, φώναζε “ἔλεος, Θεέ μου!, ἔλεος, βοήθεια, σῶσε Χριστέ μου τόν ἄνδρα μου”. Σηκωνόταν ἐξαντλημένη ἀπ’ τήν κούρασι κι ἄρχιζε τά σταυρωτά κομποσχοίνια.

Ἔτσι τήν εἶχε συμβουλεύσει ἕνας καλόγερος ἀπ’ τό Ἅγιο Ὄρος. Μόλις ξεκουραζόταν λίγο ἄρχιζε ξανά τίς στρωτές μετάνοιες, πενῆντα, ἑκατό, διακόσιες… ξανά τά σταυρωτά κομποσχοίνια καί ὕστερα πάλι μετάνοιες…

Ἔδωσε τρομερή μάχη μέ τούς δαίμονες, ἀλλά εἶχε καί θαυμαστή συμπαράστασι ἀπ’ τούς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ. Κατάκοπη ὕστερα ἀπό ὀκτώ περίπου ὧρες ἀγῶνα, ἀκούει τόν ἄνδρα της νά τῆς λέη:

—Γυναῖκα, σώθηκα! Ὁ Δεσπότης Χριστός, Νάτος! Δόξα Σοι, ὁ Θεός! Σ’ εὐχαριστῶ, σ’ εὐχαριστῶ γυναῖκα μου… καί πέθανε!

Αὐτό σημαίνει μέλος Χριστοῦ κι αὐτή εἶναι ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη!!!».

«Νά δείξης τό μαρτυρικό σου φρόνημα ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ καθημερινός σου στίβος, στό σπίτι σου, στόν ἄνδρα σου, στή γυναῖκα σου. Ὅταν ὁ ἄνδρας ἔρχεται ἀπ’ τή δουλειά κουρασμένος καί σοῦ μιλᾶ χωρίς εὐγένεια, ἐσύ μή θυμώνης. Ὅταν ἐκεῖνος σέ βρίση, ἐσύ μή βγάλης γλῶσσα. Δεῖξε του ἀγάπη, ἀνοχή, ὑπομονή. Ἄν ἡ γυναῖκα σου σοῦ ἔκαψε τό φαγητό, μή φωνάζης ἐσύ⋅ φάτο. Βάλε λίγο λεμόνι μέσα νά γίνη πιό νόστιμο καί πές της, ὡραῖο εἶναι τό φαγητό, ὥστε νά μήν πάρη χαμπάρι ὅτι τό φαγητό ἦταν καμένο. Νά βασιλεύη ἡ ἀγάπη μέσα στό σπίτι. Ὅταν βλέπης ὅτι σέ ἀδικεῖ ὁ σύντροφος τῆς ζωῆς σου, μή φωνάζης ὅτι ἔχεις δίκηο. Δέν ἔχει σημασία ἄν ἔχης δίκηο ἤ δέν ἔχης. Δέν ἔχει σημασία ποιό εἶναι τό ὀρθό, ἀλλά τί θέλει ὁ ἄλλος. Βγάλε τόν ἑαυτό σου, ἀρνήσου τόν ἑαυτό σου, βάλε μπροστά τόν ἄλλο. Αὐτό εἶναι θάνατος, αὐτό εἶναι μαρτύριο.

Μιά μέρα, κατά τήν ὁποία βιαζόμουν νά ἔλθω ἀπ’ τό μοναστήρι μου γιά νά σᾶς μιλήσω, πῆρα ταξί γιά νά προλάβω. Στό δρόμο ρωτάω τόν ὁδηγό:

—Δέν μοῦ λές, τρῶς καμμιά φορά μαζύ μέ τή γυναῖκα σου τό μεσημέρι ἤ τό βράδυ;

Ξέρετε, οἱ καημένοι οἱ ταξιτζῆδες ἔχουν τέτοια δουλειά πού δέν ξέρουν κι αὐτοί πότε θά βρεθοῦν στό σπίτι τους.

—Κάθε μέρα, μοῦ λέει, μεσημέρι καί βράδυ.

—Πῶς τά καταφέρνεις; Τί ὥρα τρῶτε;

—Τό μεσημβρινό φαγητό ἀρχίζει ἀπ’ τίς 10 καί φθάνει μέχρι τίς 4 τό ἀπόγευμα, καί τό βραδυνό ἀπ’ τίς 6 τό ἀπόγευμα μέχρι τίς 2 τή νύκτα!

Δηλαδή στίς 10 ἡ ὥρα ἡ γυναῖκα του εἶχε τό φαγητό ἕτοιμο καί τόν περίμενε, ὅποια ὥρα θά ἐρχόταν, γιά νά φᾶνε μαζύ. Καί τό βράδυ ἀπ’ τίς 6 τό ἀπόγευμα τόν περίμενε πολλές φορές μέχρι τίς 2 τή νύκτα. Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωσι; Αὐτό σημαίνει μαρτύριο μέσ’ στή ζωή: ζωή ἀγάπης».

Ἄς δοῦμε μέ συγκατάβασι μιά ἔκθεσι παιδιοῦ: «Ὁ Θεός, ὅταν ἔπλασε τόν Ἀδάμ, τοῦ ἔδωσε μόνο μιά γυναῖκα, τήν Εὔα. Ἄν σκεφτόταν ὅπως οἱ Ἄραβες, τότε ἔπρεπε νά πλάση δύο, τρεῖς, τέσσερεις Εὔες. Ὅμως ἔπλασε μόνο μία γιά νά μᾶς δώση νά καταλάβουμε τί σκεφτόταν γι᾽ αὐτό τό θέμα. Καί ὅταν πῆγε στό γάμο τῆς Κανᾶ, δέν ἔβαλε τίς φωνές στό γαμπρό, γιατί εἶχε παντρευθῆ μόνο μιά γυναῖκα, ἀλλά γιά νά τόν ἀνταμείψη ἔκανε κι ἕνα ὡραῖο θαῦμα μπροστά του. Ἄν ὁ Χριστός πήγαινε σ᾽ ἕνα γάμο τῆς Κανᾶ ἀραβικό, καί ἔβλεπε ὅλες ἐκεῖνες τίς γυναῖκες καθισμένες στό τραπέζι, ἀπό πεῖσμα θά ἔκανε τό θαῦμα ἀνάποδα: τό κρασί θά τό ἔκανε νερό!».

«Ἕνα εὐτυχισμένο ζευγάρι, πού γιόρτασε τά 50 χρόνια τῶν γάμων τους, παρέδωσε σέ ὅλα τά νεαρά ζευγάρια, πού συμμετεῖχαν στή γιορτή μαζύ μέ τό ἀναμνηστικό δωράκι τους καί ἕνα φάκελο πού περιεῖχε πέντε συμβουλές, ἀπόσταγμα τῶν πέντε δεκαετιῶν του συζυγικοῦ τους βίου. Ἔγραφε:

1. Πάρε τήν ἀπόφασι νά μήν εἶσαι ποτέ ἐσύ, πού θ᾽ ἀρχίσης μία διένεξι.

2. Μήν ξεχνᾶς ὅτι, ὁ ἄνθρωπος πού παντρεύθηκες ἔχει τίς ἀδυναμίες του, δέν λείπουν, ὅμως, κι ἀπό σένα τά ἐλαττώματα.

3. Νά προτιμήσης νά πεθάνης καλύτερα, παρά νά ξεστομίσης μία λέξι, πού θά δείξη ὅτι μετανόησες γιά τό γάμο σου.

4. Μήν ξεχνᾶς ὅτι ὁ γάμος εἶναι ἅμιλλα θυσιῶν μεταξύ τῶν δύο σας. Ὅποιος ἀπ᾽ τούς δύο σας κάνει τίς πιό πολλές θυσίες, αὐτός κερδίζει τά πιό πολλά.

5. Ὑπόμεινε! Ἡ ὑπομονή εἶναι ἡ κορυφαία λέξι τῆς συζυγικῆς ζωῆς».

«Θέλησα νά ἐντυπωσιάσω τούς μαθητές μου, δείχνοντάς τους πόση δύναμι ἔχει ἕνα προσεγμένο δῶρο. Τό ἄλλο ἀπόγευμα, κανόνισα μέ ἕναν ἀνθοπώλη νά ἔλθη στήν τάξι στό τέλος τοῦ μαθήματος. Τόν παρουσίασα καί εἶπα στούς ἐκπαιδευόμενους: “Θέλω ὅλοι σας νά δῆτε μέ τά μάτια σας πόσο συμβάλλει στήν οἰκογενειακή σας εὐτυχία ἕνα ἀπροσδόκητο δῶρο. Συμφώνησα μέ τόν κύριο ἀνθοπώλη ἀπό ἐδῶ νά προσφέρη στόν καθένα σας ἕνα ὄμορφο, κόκκινο τριαντάφυλλο, μέ μακρύ μίσχο, γιά 50 μόλις cents. Ἄν δέν ἔχετε πάνω σας 50 cents, ἤ ἄν πιστεύετε ὅτι ἡ γυναῖκα δέν τά ἀξίζει (ἐδῶ γέλασαν) θά πληρώσω ἐγώ τό τριαντάφυλλο ἀπό τήν τσέπη μου. Τό μόνο πού σᾶς ζητῶ εἶναι νά τό προσφέρετε στή γυναῖκα σας καί αὔριο τό ἀπόγευμα νά μοῦ πῆτε τί συνέβη”.

“Ἐννοεῖται ὅτι δέν θά τῆς πῆτε πῶς ἔγινε καί τῆς ἀγοράσατε τό τριαντάφυλλο!”.

Μπῆκαν στό νόημα.

Τήν ἄλλη μέρα, ὅλοι οἱ πωλητές, χωρίς καμιά ἐξαίρεσι, ἀνακοίνωσαν ὅτι μέ 50 μόλις cents εἶχαν κάνει τή γυναῖκα τους εὐτυχισμένη».

«Ἡ ἐρωτική ἔξαρσι καί ἡ τρυφεράδα μέσα στό γάμο ἐξαντλοῦνται γρήγορα, ὅπως τό πρῶτο κρασί στό γάμο τῆς Κανᾶ. Γιά νά διατηρηθῆ, ὅμως, ἡ εὐφορία καί ἡ χαρά μέσα στό σπίτι, πρέπει νά ἔλθη ὁ “καλός οἶνος”. Ἀλλ᾽ αὐτό δέν γίνεται παρά μόνο μέ θαῦμα. Καί ἕνα τέτοιο θαῦμα μόνο ἕνας μπορεῖ νά τό κάνη. Ὁ Χριστός. Ἀρκεῖ νά εἶναι προσκεκλημένος, καί στό δικό σου γάμο, ὅπως τότε τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας».

«Ἀφοῦ τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία, καθόμασταν ὅλοι στήν αὐλή τῆς ἐκκλησίας καί βλέπω μιά μητέρα νά πλησιάζη τό Γέροντα κρατώντας ἀπό τό χέρι ἕνα ἀνάπηρο παιδάκι. Περπατοῦσε, βέβαια, τό παιδάκι, ἀλλά ἦταν χάλια. Πολύ κοντό, τά ματάκια του πρός τά ἔξω καί ἀνάπηρο καί στό μυαλό. Μόλις πλησίασε ἡ μάνα στό Γέροντα τοῦ λέει: “Δές, πάτερ, καί τό δικό μου τό χάλι” καί ἔκλαιγε ἡ μάνα. Ἀφοῦ κοίταξε καί τή μάνα καί τό παιδί ὁ Γέροντας δάκρυσε καί τῆς εἶπε: “Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα” καί τή ρώτησε “πότε ἔγινε αὐτό τό παιδί” καί ἡ μάνα ἀπάντησε πότε γεννήθηκε καί ὁ Γέροντας τῆς λέει πότε ἔγινε ἡ σύλληψι τοῦ παιδιοῦ. Γιατί ἡ σύλληψι παιδιῶν τήν Τετάρτη, τήν Παρασκευή, τήν Κυριακή καί τίς μεγάλες γιορτές πρέπει νά ἀποφεύγεται».

«Μιά μέρα πού ἤμουν στό μοναστήρι, μοῦ ἀφηγήθηκε ἡ Εὐθυμία Ἀνανιάδου, εἶδα ἕνα νέο πού ἔτρεχαν τά σάλια του. “Γέροντα, ἐγώ γιατί ἔπαθα ἔτσι;” ρώτησε ὁ νέος. Κι ὁ Γέροντας τοῦ ἀπάντησε: “Γιατί ἔπαθες; Γιατί ἡ μάνα σου συνέλαβε σέ περίοδο νηστείας”».

«Ὅλοι οἱ γονεῖς προσέχετε νά μήν πέφτετε σέ λάθη, ὅταν θά ἔλθη ὁ καιρός τῆς γεννήσεως καί ἀνατροφῆς τους. Τά δαιμονόπληκτα παιδιά εἶναι πιθανό νά πάσχουν ἀπ᾽ τίς ἑξῆς αἰτίες:

Οἱ γονεῖς δέν κράτησαν τίς νηστεῖες καί δέν μπόρεσαν νά χαλιναγωγήσουν τίς σαρκικές τους ὁρμές κατά τίς ἡμέρες τῶν νηστειῶν, ὅπως εἶναι: Τετάρτη, Παρασκευή, Κυριακή, οἱ μεγάλες ἑορτές τοῦ ἔτους κι ὁλόκληρες οἱ γνωστές περίοδοι τῆς νηστείας. Πολλά παιδιά, πού συνελήφθησαν τίς ἡμέρες αὐτές εἶναι ἀνυπάκουα, πεισματάρικα, διότι οἱ γονεῖς τους δέν σεβάσθηκαν καί δέν ὑπάκουσαν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί δέν φύλαξαν καθαρότητα τίς ἅγιες ἡμέρες Του.

Ρωτῆστε τους γιά τούς λογισμούς πού τούς κατατρέχουν καί θά τούς δῆτε νά κλαῖνε καί νά πονοῦν γιά τίς ἁμαρτίες πού διέπραξαν κατά τήν κυοφορία τῶν παιδιῶν τους.

Οἱ μητέρες κατά τή σύλληψι δέν εἶχαν καθαρή καρδιά, κι αὐτό μπορεῖ νά εἶναι ἡ αἰτία πού γεννοῦν παιδιά κωφάλαλα κι ἑτοιμοθάνατα. Κι ἐάν τόν καιρό ἐκεῖνο ὁ πατέρας ἦταν καί μεθυσμένος, μπορεῖ νά γεννηθῆ ἕνα παιδί πού θά εἶναι σωματικά χωλό ἤ διανοητικά καθυστερημένο, ἤ θά εἶναι ταυτόχρονα, σωματικά καί διανοητικά ἄρρωστο».

«—Πάτερ, σᾶς λέμε τίς ἁμαρτίες μας, τοῦ εἶπε κά¬ποτε ἕνα πνευματικοπαίδι του, σᾶς ζητᾶμε νά μᾶς κα¬θοδηγή¬σετε σέ θέματα πίστεως, δογμάτων, ἐκκλησια¬στικῆς ζωῆς καί τά ὅμοια. Αὐτό τό καταλαβαίνω. Ἀλ¬λά νά σᾶς ἀνακατεύουμε καί σέ θέματα τῆς καθημε¬ρινῆς οἰκογενειακῆς μας ζωῆς, αὐτό μοῦ φαίνεται λίγο περίεργο. Τό κάνουμε, δέν ξέρω, ὅμως, ἄν εἶναι σωστό αὐτό.

—Παιδί μου, διάβασε τίς Ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἐκεῖ θά δῆς μέ ποιά θέματα ἀσχολεῖται ὁ μεγά¬λος αὐτός Ἀπόστολος. Κατευθύνει τούς πιστούς σέ θέματα σχετικά μέ τό Τριαδικό δόγμα, μέ τή θεία οἰ¬κονομία, μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, μέ τή δη¬μι¬ουργία τοῦ κό¬σμου, μέ τίς ἔσχατες ἡμέρες κλπ.. Πο¬λεμᾶ αἱρέσεις καί ψευδοδιδασκάλους, καθοδηγεῖ ὁλόκληρες Ἐκκλησίες. Μαζύ, ὅμως, μέ ὅλα αὐτά, μέ “τήν μέριμναν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν”(Β´ Κορ 11, 28), δέν τόν ἀπασχολοῦν καί θέματα συμπεριφορᾶς τῶν συζύγων μεταξύ τους ἤ μεταξύ αὐτῶν καί τῶν παιδιῶν τους; Δέν ρυθμίζει ἀκόμη καί τίς συζυγικές σχέσεις; Κι ἄν αὐτά τά γράφη σέ Ἐπιστολές, πού ἀπευθύνονταν σέ Ἐκκλησίες ὁλόκληρες καί κατ᾽ ἀνάγκην περιέχουν τά γενικά πλαίσια τῶν ἐντολῶν του, πόσο πιό λεπτο¬μερειακά καί ἐξατομικευμένα δέν θά τόν ἀπασχο¬λοῦ¬σαν τά θέματα αὐτά, ὅταν “νύκτα καί ἡμέραν” δέν ἔ-παυε “μετά δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον”, ὅπως λέει ὁ ἴδιος; (Πρξ 20, 31)».

«Στό Θεό ἀνήκει ἡ ἐξουσία ν᾽ ἀποφασίζη ἄν θ᾽ ἀποκτήσης ἤ δέν θ᾽ ἀποκτήσης παιδιά καί πόσα. Ἄν σοῦ στείλη —ὅσα κι ἄν σοῦ στείλη—, δέξου τα μέ χαρά. Ἄν ὄχι, μή λυπᾶσαι. Ἀλλά ποτέ μήν τολμήσης νά κάνης δικές σου ἐπιλογές, ἤ νά ἐπέμβης καί νά ἐμποδίσης τό θέλημα τοῦ Θεοῦ».

«Μιά ἀδελφή, ἡ ὁποία δέν ἤθελε νά ἔχη πολλά παιδιά, πῆγε στό Γέροντα νά τήν συμβουλεύση τί νά κάνη. Αὐτός τῆς εἶπε:

—Ἐάν ἀποφεύγης τά παιδιά, ἀποφεύγεις τή σωτηρία. Μήν ἀρκῆσαι μόνο σέ ἕνα παιδί διότι μπορεῖ νά τό χάσης καί αὐτό. Τά πολλά παιδιά σ᾽ ἕνα σπίτι εἶναι ὑγιέστερα ἀπό ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν συνήθως ἕνα ἤ δύο, τά ὁποῖα γίνονται δύστροπα καί φιλάσθενα. Ἐδῶ ἐκπληρώνεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πού λέγει: “Ὁ σπείρων φειδομένως (: μέ τσιγγουνιά) φειδομένως καί θερίσει, καί ὁ σπείρων ἐπ᾽ εὐλογίαις (: ἁπλόχερα) ἐπ᾽ εὐλογίαις καί θερίσει”(Β´ Κορ 9, 6).

Ἦλθε σέ μένα πρίν ἀπό λίγο καιρό μία γερόντισσα γυναῖκα γιά ἐξομολόγησι καί τή ρώτησα:

—Ἀδελφή, πόσα παιδιά ἔχεις;

Ἀπέκτησα 18 πάτερ! Τά ὀκτώ τά πῆρε ὁ Θεός, πέθαναν ἀπό μικρά καί τά ἄλλα δέκα εἶναι στή ζωή, ὅλοι τακτοποιημένοι στό χωριό μέ τίς οἰκογένειές τους.

Ἦλθε μία ἄλλη γυναῖκα ἀπό μακρυά καί τή ρώτησα:

—Πόσα παιδιά ἔχεις, χριστιανή μου;

—Οὔτε ἕνα, πάτερ.

—Πόσες ἐκτρώσεις ἔχεις κάνει μέχρι τώρα;

—Σαράντα ἔκανα, πάτερ.

—Πήγαινε ἀπό ἐδῶ, παιδί μου, καί ἐξομολογήσου στόν ἐπίσκοπο καί μετανόησε ὅσο ἔχεις καιρό, διότι εἶναι φοβερή ἡ κρίσι τοῦ Θεοῦ! Μετά ἀπό τήν ἄρνησι τῆς πίστεως, τό μεγαλύτερο ἁμάρτημα στόν κόσμο εἶναι ὁ φόνος τῶν βρεφῶν διά τῶν ἐκτρώσεων. Αὐτά τά δύο ἁμαρτήματα προκαλοῦν γρήγορα τήν ὀργή καί τιμωρία τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους».

Ἡ κοινωνία μας, δυστυχῶς, ἔχει ἐξοκείλει πολύ στό θέμα τῆς οἰκογενειακῆς συνοχῆς. Ὅπως λέει ὁ Εrnest Lawson: «Πρίν ἀπό πενῆντα χρόνια, οἱ γονεῖς εἶχαν τήν τάσι νά ἀποκτοῦν πολλά παιδιά. Στίς μέρες μας, τά παιδιά ἔχουν τή τάσι ν᾽ ἀποκτοῦν πολλούς γονεῖς».

• «Διάλογος ἀνάμεσα στήν κυρία Dryden καί τό διάσημο ποιητή, σύζυγό της:

Κυρία Dryden: Πῶς μπορεῖς νά περνᾶς ὅλη μέρα σκυμμένος πάνω ἀπ’ αὐτά τά μουχλιασμένα κι ἀπαρχαιωμένα βιβλία; Τί θά ἔπρεπε, λοιπόν, νά εἶμαι κι ἐγώ ἕνα ἀπ’ τά βιβλία σου γιά νά τραβήξω τήν προσοχή σου;

Dryden: Ἄν ἦταν νά ἤσουν βιβλίο, ἀγαπητή μου, θά εὐχόμουν νά εἶσαι almanac, γιά νά μπορῶ νά σέ ἀλλάζω κάθε χρόνο».

• «Ἄν θέλης νά μάθης ποιός εἶναι τό ἀφεντικό στήν οἰκογένεια, κοίταξε ποιός κρατάει τό telecontrol».

• «Παλαιότερα τό ἀνδρόγυνο ἔπρεπε νά ἔχη ἕνα σοβαρό λόγο γιά νά χωρίση. Σήμερα ἀναζητεῖ ἕνα πολύ σοβαρό λόγο γιά νά μή χωρίση».

«Ἦταν σοφός ὁ παππούς καί ἐξηγοῦσε στούς δεκαοχτάρηδες πού τόν περιτριγύριζαν καί κρέμονταν ἀπ᾽ τά χείλη του:

Ὁ γάμος —ἔλεγε— εἶναι ἄνθησι καί πρέπει νά ἔλθη στήν ὥρα του καί στήν ἐποχή του. Τόν Ἀπρίλη. Ἄν γίνη νωρίτερα, κινδυνεύει νά καῆ ἀπ᾽ τόν παγετῶνα. Ἄν γίνη ἀργότερα, κινδυνεύει ἀπ᾽ τόν καύσωνα. Σᾶς εὔχομαι, παιδιά μου, ὁ γάμος σας νά ἔλθη στήν ὥρα του. Οὔτε στήν ἐφηβεία οὔτε στά μεσοκοπήματα. Ὅταν πρέπη κι ὅπως πρέπει. “Δόξῃ καί τιμῇ”, ὅπως τόν εὔχεται ἡ Ἐκκλησία μας. Καί οἱ δεκαοχτάρηδες ἄκουγαν…».

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ο Γάμος, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2013

<>