Photo


Η έξοδος από την Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας είναι στο 43ον χλμ., με κατεύθυνση προς Σκάλα Ωρωπού – Μαλακάσα (Εξοδος A5)

Ιερά Μονή Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Σαραντάρι Ωρωπού - Επικοινωνία: Email - truthtarget@gmail.com, τηλ. 2108220542, 6978461846

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

Αν ο Θεός σε κάνει να περιμένεις, έχεις πολύ καλή συντροφιά


HEAVEN ON EARTH - ORTHODOXY

Ο Ουρανός στη Γη - Ορθοδοξία


Ὁ Ἰωσήφ περίμενε 13 χρόνια.

Ὁ Δαυΐδ περίμενε 15 χρόνια.

Ὁ Άβραάμ περίμενε 25 χρόνια.

Ὁ Μωυσής περίμενε 40 χρόνια.

Ὁ Χριστός περίμενε 30 χρόνια.

Ἄν ὁ Θεός σέ κάνη νά περιμένης, ἔχεις πολύ καλή συντροφιά!

Αὐτό πού γίνεσαι ἐνώ περιμένεις εἶναι ἴσως ἐξίσου σημαντικό μέ αὐτό πού περιμένεις.

Καί νά θυμάσαι ὅτι τό timing τοῦ Θεοῦ εἶναι τέλειο.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο - Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης (+2019)


SAINTS OF MY HEART 

Ορθόδοξος Συναξαριστής Κελτών Αγίων και Πάντων των Αγίων


Δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης (+2019):

"Εσύ που είσαι στο Μοναστήρι, όταν πλησιάσεις τον αδελφό σου, εσύ που είσαι σύζυγος, όταν πλησιάσεις τον ή την σύζυγό σου, εσύ που είσαι πατέρας, μητέρα, όταν πλησιάσεις το παιδί σου… ό,τι θα του πεις, ό,τι σκέφτεσαι να του πεις, πες το, αφού πρώτα του πεις δυο κουβέντες που θα του δώσουν χαρά, παρηγοριά, μια ανάσα. Να τον κάνεις να πεί, ανακουφίσθηκα, χάρηκα! Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν , να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν. Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι. Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ. Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου. Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο".

Πηγή:

http://www.diakonima.gr/2014/12/01/γέρων-αιμιλιανός-σιμωνοπετρίτης-δώσ/

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Νέο βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Αλήθειες Ζωής - Διαχρονικό Ημερολόγιο, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2019


ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ


Νέο βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, 

Αλήθειες Ζωής - Διαχρονικό Ημερολόγιο, 

Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), 

Σταμάτα 2019

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

1. «Ὅσο ὁ στρατιώτης εἶναι ἔξω ἀπ᾽ τή μάχη, εἶναι σῶος καί ἀπείραχτος· ἀλλά ἄς μπῆ στή μάχη καί ἄς ἀκολουθήση τόν ἀρχηγό του, καί τότε θά ἀρχίσουν ἀμέσως οἱ σφαῖρες νά βουΐζουν τριγύρω του. Μερικοί περνᾶτε τίς ἡμέρες σας ἀνενόχλητοι, γιατί δέν ὑπάρχει λόγος νά σπαταλᾶ ὁ διάβολος τίς σφαῖρες του ἐναντίον σας· δέν τοῦ κάνετε κανένα κακό· ἀλλά μόλις ἀρχίσετε νά ξυπνᾶτε καί νά ἐργάζεσθε πραγματικά γιά τό Θεό, ὁ διάβολος θά δημιουργήση χίλια-δυό κακά γιά νά σᾶς ἐνοχλήση ἤ θά ἔλθη αὐτός ὁ ἴδιος νά σᾶς παρακολουθήση»(ΨΤ, 368). 

2. «Πρέπει νά εἶστε ἕνας θεϊκός ἀγγειοπλάστης. Ἐάν ὁ ἀγγειοπλάστης φοβᾶται νά πιάση τόν πηλό, τότε ὁ πηλός θά παραμείνη πάντα πηλός, καί ὁ ἀγγειοπλάστης δέν θά εἶναι σέ θέσι νά προσφέρη τίποτε στόν κόσμο. Ἀλλά ἄν ὁ ἀγγειοπλάστης δέν φοβᾶται, μπορεῖ νά μεταμορφώση τόν πηλό σέ κάτι ὄμορφο καί χρήσιμο. Εἶναι ἐπιτακτικό σας καθῆκον νά μεταμορφώσετε τίς μή θεϊκές σκέψεις»(C, 40).

3. Ἀναφέρει ὁ Παντελῆς Καλαϊτζίδης: «Ὁ διάσημος Ἀλβανός συγγραφέας Ismail Kadare, στό βιβλίο του Ρrintemps Albanais (Παρίσι, Fayard, 1991), ἐξηγεῖ τό πῶς ἡ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου καί ὁ μαρξισμός προσέκρουσαν στήν Ἀλβανία σ᾽ ἕνα ἀπρόβλεπτο ἐμπόδιο: στό τελετουργικό τοῦ θανάτου καί στήν ἀντοχή τῶν παραδοσιακῶν ἐπικήδειων ἐθίμων. Ἐνῶ ἡ κωμική κατάληξι τῆς ἀπόπειρας νά ἀντικατασταθῆ ὁ ἱερέας ἤ ὁ χότζας ἀπό ἕνα ἐκπρόσωπο τοῦ κόμματος, πού κατά τήν ἐκφορά, ἀντί γιά προσευχές, ἐκφωνοῦσε λόγο γιά τήν ἀφοσίωσι τοῦ νεκροῦ στό κόμμα, τή συμβολή του στήν πραγματοποίησι τοῦ πενταετοῦς πλάνου κλπ., φωτίζει τή συνέχεια τοῦ ἀποσπάσματος τοῦ Kadare: “Οἱ σταλινικοί γρήγορα κατάλαβαν ὅτι τό νά παραμορφώσης τό θάνατο ἦταν πολύ πιό δύσκολο ἀπ᾽ τό νά παραμορφώσης τή ζωή. Τά τελετουργικά του ἦταν ἀδύνατο νά ἁλωθοῦν. Ἡ σταλινική ἔφοδος πού εἶχε καταστρέψει τήν ἀτομική ἰδιοκτησία, τήν ἀνθρώπινη ζεστασιά, τό γάμο καί τή δικαιοσύνη, ὑποχωροῦσε μπροστά τους. Οἱ ἄνθρωποι κατάλαβαν τότε τί κολοσσιαῖο πλοῦτο ἀντιπροσώπευαν αὐτά τά πανάρχαια τελετουργικά... Ἦταν ἐκεῖ, στό ἀμυδρό φῶς τῶν κεριῶν, πού ἀναφάνηκε ἡ πρώτη διέξοδος. Ἦταν ἐκεῖ πού ὁ σοσιαλιστικός ὀπτιμισμός ἀνακόπηκε, πού τά συνθήματα τῶν κομματικῶν συνεδρίων γελοιοποιήθηκαν, πού τό μίσος καί ἡ πάλη τῶν τάξεων κατευνάσθηκαν, πού στή θέσι τους ἄρχισε νά ἀνθίζη καί πάλι ἡ φιλοσοφία τῆς ζωῆς καί τῆς συγχωρήσεως. Ἀλλά συνέβη καί κάτι ἄλλο ἐξαιρετικό: ξανάρχιζε ὁ κόσμος νά μιλᾶ φυσιολογικά... Ξαναπρόφερε φράσεις πανάρχαιες: ῾Ἔτσι τό θέλησε ὁ Θεός..., τό μνῆμα θά εἶναι ἡ τελευταία κατοικία γιά ὅλους μας..., ὁ μακαρίτης...᾽ κλπ.. Στή συνέχεια, κατ᾽ ἀπομίμησι τοῦ προφορικοῦ λόγου, ὅλα ἄρχισαν νά ξαναγίνωνται φυσιολογικά... Τά χιλιάδες κεριά πού φώτισαν τά δύο μεγάλα κοιμητήρια τῆς πρωτεύουσας ἀπεικόνισαν μέ τόν πλέον θεαματικό τρόπο αὐτή τήν ἐξέλιξι. Ἔτσι, ἀπό συγκέντρωσι σέ συγκέντρωσι, στό κόμμα ἀναρωτιοῦνταν: τί νά κάνουμε μέ τά κοιμητήρια; Νά σταλοῦν οἱ κομμουνιστές νά σβήσουν τά κεριά; Νά σταλῆ ἡ ἀστυνομία, οἱ μεταλλωρύχοι;”.
Τό ἀπόσπασμα τοῦ Kadare κλείνει μέ τήν παράδοξη διαπίστωσι ὅτι, τελικά, ὁ θάνατος καί τά πανάρχαια τελετουργικά του ἔσπευσαν σέ βοήθεια τῆς ζωῆς!»(στό περ. Θθ, Ἀπ 1999, 95).

4. «Ὁ P. Lumumba τοῦ Congo κάνει τότε τήν κίνησι mat. Γιά νά ἔχη τουλάχιστον στή διάθεσί του ἕνα δικό του ἐθνικό στρατό, καθαιρεῖ καί διώχνει ὅλους τούς λευκούς ἀξιωματικούς. Μέ τό σύνθημα τοῦ ἐξαφρικανισμοῦ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, παίρνει ἕνα μαῦρο ἀπόλυτα ἀφοσιωμένο σέ αὐτόν, τό λοχία Joseph Mobutu, καί τόν κάνει στρατηγό καί ἀρχηγό τοῦ ἐπιτελείου! Πρόκειται γιά σκανδαλώδη εὔνοια σέ ἕναν ἀσήμαντο ἀνθρωπάκο, ἀλλά ὁ Lumumba εἶναι ἀνένδοτος. Θέλει νά ἔχη καλυμμένα τά νῶτα του, θέλει στήν κορυφή τοῦ στρατεύματος ἕναν ἄνθρωπο πού μισεῖ θανάσιμα τούς λευκούς καί πού βλέπει τόν ἴδιο σάν Θεό.
Ὁ διορισμός ἔγινε στίς 30 Ἰουνίου τοῦ 1960. Τήν Τρίτη 17 Ἰανουαρίου 1961, ἑπτά μῆνες ἀργότερα, ὁ Patrice Lumumba, ἐκλεγμένος πρόεδρος τοῦ Congo, ἥρωας τῆς ἀνεξαρτησίας, σέρνεται δεμένος καί ἄγρια βασανισμένος μέσα στή ζούγκλα, δίπλα σέ μιά φωλιά τερμιτῶν, κοντά στό ἀεροδρόμιο τῆς Katanga. Ἕνας Βέλγος μισθοφόρος τοῦ καρφώνει στήν καρδιά μιά ξιφολόγχη “Μade in Βelgium”. Λίγες ὧρες ἀργότερα, ὁ Joseph Mobutu ἀνακηρύσσεται δικτάτορας τῆς χώρας. Τό πραξικόπημα πού διοργάνωσε σέ συνεργασία μέ τή CΙΑ, τούς Βέλγους ἀλεξιπτωτιστές καί δύο χιλιάδες λευκούς μισθοφόρους τούς ὁποίους ὁ ἴδιος στρατολόγησε ἐναντίον αὐτοῦ πού τόν πῆρε ἀπό λοχία καί τόν ἔκανε ἀρχηγό τοῦ ἐπιτελείου εἶχε ἀπόλυτη ἐπιτυχία»(ΔΚ, 42).
Ἀχαριστία.

5. «—Λένε πώς ὁ Ἅγιος στήν προσευχή
κρατᾶ τήν ἐπαφή συνεχῆ
μέ τό Θεό του.
—Γιατί Τόν νοιώθει, ἀκριβῶς,
νά ἔχη σηκωμένο διαρκῶς
τ᾽ ἀκουστικό Του»(ΟΠ, 77).

6. «Ἕνας γιατρός χειρουργείου, στήν πρώτη γραμμή τοῦ μετώπου, ὅταν μπῆ στό θάλαμο κοιτάζει ποιοί εἶναι νεκροί. Δέν ἀσχολεῖται μέ αὐτούς. Εἶναι ἀνώφελο. Κοιτάζει ποιοί εἶναι ζωντανοί. Αὐτοί μποροῦν νά περιμένουν. Εἶναι καί οἱ ἑτοιμοθάνατοι. Σέ λίγο, ἄν ἀφεθοῦν στήν κατάστασί τους, θά εἶναι νεκροί. Μέ αὐτούς ἀσχολεῖται»(ΧΦ).
Τό ἴδιο καί ὁ διάβολος.

7. «Ὁ Θεός δέν μᾶς δίνει ἐξηγήσεις γιά τό κακό, ἀλλά δύναμι γιά νά τό ἀντιμετωπίσουμε καί ἰσχύ γιά νά τό ὑπερνικήσουμε. Καί πάλι, αὐτή ἡ νίκη δέν ἔγκειται στήν ἱκανότητα νά κατανοήσουμε καί νά ἐξηγήσουμε τό κακό, ἀλλά στήν ἱκανότητα νά τό ἀντιμετωπίσουμε μέ ὅλη τή δύναμι τῆς πίστεως, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ἐλπίδος, μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ἀγάπης. Γιατί μέ τήν πίστι, τήν ἐλπίδα καί τήν ἀγάπη ξεπερνιοῦνται οἱ πειρασμοί, αὐτά συνιστοῦν τήν ἀπάντησι στόν πειρασμό, τή νίκη ἐπί τῶν πειρασμῶν καί συνεπῶς τή νίκη ἐπί τοῦ πονηροῦ»(AS, 53).

8. Ἡ Δήμητρα Κόντου, 30 χρόνια περίπου μέ μυασθένεια, ἀναφέρει: «Πάντα ὑπῆρχε ἡ πολλή φτώχεια! Ὅταν θά πήγαινα στήν ἐκκλησία ἔπρεπε νά χρησιμοποιήσω ταξί, διότι δέν μποροῦσα μέ ἄλλο τρόπο. Ἔτσι ζητοῦσα ἀπό τό Θεό νά μοῦ στείλη χρήματα γιά τό ταξί. Μέ πολλή συγκίνησι ὁμολογῶ, ὅτι κάθε Σάββατο ἐρχόταν ἄνθρωπος καί μοῦ ἄφηνε τά χρήματα, τά ὁποῖα χρειαζόμουν· 50 δρχ. ἦταν τότε τό ταξί. Ποτέ δέν εἶχα χάσει τήν Ἐκκλησία γι᾽ αὐτό τό λόγο»(ΓΚ, 20).
Καί οἱ περισσότεροι Χριστιανοί κοιμοῦνται τήν Κυριακή τό πρωΐ ἤ πᾶνε ἐκδρομή ἤ γυμνάζονται.

9. Ὁ Ρierre Vachet, καθηγ. Γενικῆς Ἰατρικῆς Παρισίων, ἀναφέρει: «Ὁ στρατηγός de Gaulle στόν τρίτο τόμο τῶν Ἀναμνήσεων ἀπ᾽ τόν Πόλεμο ἄφησε αὐτό τό ἀπόσπασμα, μιά σελίδα γεμάτη ἀπό φιλοσοφικούς στοχασμούς, συγκινητική ποίησι καί ἀκτινοβόλα ἔμπνευσι.
“... Μέσα στό παρκάκι —τό ἔχω γυρίσει δεκαπέντε χιλιάδες φορές— τά δένδρα, ξεγυμνωμένα ἀπ᾽ τό κρύο, δέν ξεχνοῦν νά ξαναπρασινίσουν καί τά λουλούδια τά ὁποῖα φύτεψε ἡ γυναῖκα μου ξαναγεννιοῦνται μετά ἀπ᾽ τό χειμωνιάτικο θάνατό τους. Τά σπίτια τοῦ χωριοῦ εἶναι σκοτεινά. Ἀπό μέσα τους ὅμως βγαίνουν γελαστά ἀγόρια καί κορίτσια. Ὅταν πηγαίνω περίπατο στά γειτονικά δάση, ἡ σκοτεινιά τους μέ γεμίζει νοσταλγία. Μά ξαφνικά, τό κελάηδημα ἑνός πουλιοῦ, οἱ ἀκτίνες τοῦ ἡλίου πού τρυποῦν τό πυκνό φύλλωμα, τό ξάφνιασμα ἑνός λαγοῦ μέ ξαναφέρνουν στή ζωή καί μοῦ θυμίζουν πώς ἡ ζωή, ἀπό τότε πού ἐμφανίσθηκε, δίνει μιά μάχη πάντα κερδοφόρα. Νοιώθω νά γεμίζω ἀπό μιά μυστική ἀγαλλίασι...
Ὅσο γερνῶ, ἡ Φύσι μοῦ γίνεται πιό οἰκεία. Κάθε χρόνο, καί στίς τέσσερεις ἐποχές, πού ἡ καθεμιά τους εἶναι κι ἕνα μάθημα, ἡ φρονιμάδα τῆς φύσεως μέ παρηγορεῖ.
Τήν ἄνοιξι μοῦ τραγουδᾶ: ῾Ὅ,τι κι ἄν συνέβη κάποτε, ἐγώ βρίσκομαι στήν ἀρχή. Ὅλα εἶναι φωτεινά, παρά τίς συννεφιές. Ὅλα νέα, ἀκόμα καί τά αἰωνόβια δένδρα. Ὅλα ὄμορφα, ἀκόμα καί τά χωράφια τά γεμάτα ζιζάνια. Ἡ ἀγάπη γεννᾶ μέσα μου τόσο ἀκτινοβόλες βεβαιότητες πού δέν θά σταματήσουν ποτέ!᾽.
Τό καλοκαίρι μοῦ διακηρύσσει: ῾Τί δόξα ἡ γονιμότητά μου! Μέ μεγάλη προσπάθεια βγαίνει ἀπό μέσα μου ἡ τροφή ὅλων τῶν πλασμάτων.
Ἡ κάθε ζωή ἐξαρτᾶται ἀπ᾽ τή ζεστασιά μου. Αὐτοί οἱ σπόροι, αὐτοί οἱ καρποί, αὐτά τά κοπάδια πού ἀπολαμβάνουν τώρα τόν ἥλιο, εἶναι μιά ἐπιτυχία πού ποτέ δέν θά καταστραφῆ. Τό μέλλον μοῦ ἀνήκει!᾽.
Τό φθινόπωρο ἀναστενάζει: ῾Ὁ στόχος μου πλησιάζει στήν ἐπιτυχία του. Ἔδωσα τά λουλούδια μου, τούς σπόρους μου, τούς καρπούς μου. Τώρα ξανασυγκεντρώνω τίς δυνάμεις μου. Βλέπεις τί ὄμορφο εἶμαι ἀκόμα. Τό φόρεμά μου εἶναι ὁλόχρυσο κάτω ἀπ᾽ τό ἐκθαμβωτικό μου φῶς! Ἀλλοίμονο, οἱ ἄνεμοι καί τά χιόνια γρήγορα θά σκορπίσουν τά στολίδια μου. Ἀλλά μιά μέρα, στό μαδημένο σῶμα μου θά ξανανθίση ἡ νιότη μου!᾽. 
Τό χειμῶνα ἡ κτίσι βαριαναστενάζει: ῾Νά ᾽μαι στεῖρα καί παγωμένη. Πόσα φυτά, ζῶα, πουλιά, τά ὁποῖα γέννησα κι ἀγάπησα, δέν κείτονται νεκρά στό στῆθος μου, πού δέν μπορεῖ πιά νά τά θρέψη, οὔτε νά τά ζεστάνη. Αὐτή εἶναι λοιπόν ἡ μοῖρα; Θά θριαμβεύση γιά πάντα ὁ θάνατος; Ὄχι! Ἤδη κάτω ἀπ᾽ τό ἀκίνητο ἔδαφός μου, μιά μυστική δουλειά ὁλοκληρώνεται. Ἀκίνητη στά βάθη τοῦ σκότους, νοιώθω τόν ὑπέροχο γυρισμό τοῦ φωτός καί τῆς ζωῆς᾽.
Γριά γῆ, φαγωμένη ἀπ᾽ τούς αἰῶνες, κτυπημένη ἀπό βροχές καί καταιγίδες, ἐξαντλημένη ἀπ᾽ τούς θερισμούς, ἀλλά ἕτοιμη, αἰώνια, νά ἑτοιμάσης ὅ,τι χρειάζεται γιά τή συνέχισι τῆς ζωῆς!”»(V, 181).
Ὁ Θεός κρυμμένος στή φύσι.

10. «Δέν ἦταν ξύλου βάρος, τοῦτο τό φορτίο
πού ἔγερνε τούς ὤμους Του.
Ἦταν τό βάρος τῆς κακίας μου.
Τό βάρος τῆς ψευτιᾶς σου.
Τῆς ὑποκρισίας του τό βάρος.
Δέν ἦταν τό βάρος ἑνός σταυροῦ,
ἦταν τό βάρος πολλῶν σταυρῶν,
χιλιάδων σταυρῶν...
ἀόρατων σταυρῶν, ἀόρατων...
Ὅσο ἀόρατη καί μυστική,
εἶναι τίς περισσότερες φορές
ἡ ἁμαρτία... ἡ ἁμαρτία μας»(ΒΦ, 36).

Νέο βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ο Χριστός στον Κόσμο, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2019


ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΒΙΒΛΙΑ


Νέο βιβλίο: 

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ο Χριστός στον Κόσμο, 

Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), 

Σταμάτα 2019

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ὁ μακαριστός Μητρ. Κισάμου καί Σελίνου κ. Εἰρηναῖος Γαλανάκης ἐπισημαίνει: «Οἱ μαστόροι πού κτίζουν ἕνα σπίτι παίρνουνε πρῶτα τίς καλές καί “προσωπάτες” πέτρες καί προχωροῦν τό κτίριο. Μά ξαφνικά ἕνα μεγάλο κοτρώνι πρέπει κι αὐτό νά κτισθῆ. Το δοκιμάζουν ἀπό δῶ, τό γυρίζουν ἀπ᾽ ἐκεῖ καί στό τέλος γιατί δέν μποροῦν νά τό κτίσουν πάνω στό κτίριο τό βάζουν θεμέλιο καί στήριγμα στίς βάσεις του. Μά ἔτσι κάνουμε κι ἐμεῖς μέ Σένα, Χριστέ μου, μέσα στή ζωή καί στήν Ἱστορία μας. Σέ ἀρνιούμασθε τή μία ἐποχή. Σέ ἀποκρούουμε τήν ἄλλη. Σέ παραπετοῦμε καί Σέ ἀποδοκιμάζουμε, ὥσπου νά ἐξαντλήσουμε ὅλη μας τή μωρία καί κουρασμένοι ἀπ᾽ τά σφάλματά μας νά ἔρθουμε νά Σέ ζητήσουμε γιά νά κτίσουμε πάνω Σου, ὄχι μόνο τήν αἰωνιότητα καί τή σωτηρία μας, ἀλλά κι αὐτή τήν ἐπίγεια στιγμή καί χαρά μας. Δέν ξέρουμε καλά πότε θά ᾽ρθη τούτη ἡ μεγάλη ὥρα καί δέν ξέρουμε ἀκόμη πόσες καρδιές θά προσευχηθοῦν καί θά σταυρωθοῦν γιά τόν ἐρχομό της. Ξέρουμε μόνο πώς θά ᾽ρθη τούτη ἡ μεγάλη Νίκη Σου»(ΚΛ, 50).

* * *

HORS-D’OEUVRE

«Ἕνας φοιτητής ἐξετάζεται προφορικά ἀπό τόν καθηγητή ἱστορίας:
—Πές μου, ποιός ἦταν ὁ νικητής τῆς μάχης τῶν Πυραμίδων;
Ὁ σπουδαστής ὅμως μένει βουβός καί ὁ καθηγητής συνεχίζει:
—Γιά νά σέ βοηθήσω, σοῦ λέω ὅτι ἦταν κάποιος στρατηγός ἀπό τήν Κορσική πού ἔγινε καί αὐτοκράτορας τῶν Γάλλων.
Ὁ φοιτητής ἐξακολουθεῖ νά μένη βουβός.
—Ναπολέων Βοναπάρτης!, φωνάζει ὁ καθηγητής ἔξαλλος.
Ὁ φοιτητής ἀρχίζει νά ἀπομακρύνεται.
—Ποῦ πηγαίνεις, παιδί μου;, τόν ρωτάει ὁ καθηγητής.
Καί ὁ φοιτητής: 
—Συγγνώμη, ἀλλά νόμιζα ὅτι φωνάξατε τόν ἑπόμενο»(Α, 22). Δυστυχῶς ἡ κοινωνία μας σήμερα κοντεύει νά φθάση νά μή γνωρίζη ποιός εἶναι ὁ Χριστός!

• Ὁ Ἅγ. Αὐγουστίνος ζωγραφίζει εὔστοχα τούς σημερινούς κακόπιστους «ἐρευνητές» τοῦ Χριστοῦ: ἄλλα ἀντ᾽ ἄλλων χωρία χρησιμοποιοῦν· καί τό ἀποτέλεσμα; Τραγέλαφος!: «Σάν ἕνας ἄνθρωπος, πού ἀγνοεῖ τελείως τήν πανοπλία καί τά διάφορα μέρη της, ζητοῦσε νά προστατεύση τό κεφάλι του μέ τίς περικνημίδες καί νά προφυλάξη μέ τήν περικεφαλαία τά πόδια του, καί πού θά στενοχωριόταν, γιά τό ὅτι οὔτε οἱ περικνημίδες προσαρμόζονται στό κεφάλι του οὔτε ἡ περικεφαλαία στά πόδια του»(ΑΑ, 51).

• Διαβάζουμε: «Ἕνας κατηγορούμενος δικαζόταν γιά φόνο. Ὑπῆρχαν ἰσχυρά στοιχεῖα πού ἀποδείκνυαν τήν ἐνοχή του, ἀλλά δέν ὑπῆρχε πτῶμα. Στό τέλος τῆς ἀγορεύσεώς του, ὁ συνήγορος τῆς ὑπερασπίσεως κατέφυγε σ’ ἕνα κόλπο.

—Κυρίες καί κύριοι ἔνορκοι, εἶπε. Σᾶς ἔχω μιά ἔκπληξι —μέσα σ’ ἕνα λεπτό, τό ἄτομο πού θεωρεῖται νεκρό θά μπῆ σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου.
Κοίταξε πρός τήν πόρτα τῆς αἴθουσας. Οἱ ἔνορκοι, ἔμειναν ἄναυδοι καί ὅλοι τους στράφηκαν νά κοιτάξουν μέ ἀνυπομονησία. Πέρασε ἕνα λεπτό. Δέν συνέβη τίποτε. Τελικά ὁ δικηγόρος εἶπε:
—Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ἡ εἴσοδος τοῦ νεκροῦ στήν αἴθουσα ἦταν δική μου ἐπινόησι. Ἀλλά ὅλοι σας κοιτάξατε τήν πόρτα μέ ἀγωνία. Ἑπομένως σᾶς θέτω ὅτι ὑπάρχει λογική ἀμφιβολία γιά τό ἄν δολοφονήθηκε κάποιος, καί πρέπει νά ἐπιμείνω ἡ ἐτυμηγορία σας νά εἶναι “ἀθῶος”.
Οἱ ἔνορκοι ἀποσύρθηκαν γιά νά συσκεφθοῦν. Ὕστερα ἀπό λίγα λεπτά, ἐπέστρεψαν καί ἀνακοίνωσαν τήν ἐτυμηγορία “ἔνοχος”.
—Μά πῶς μπορέσατε νά τό κάνετε αὐτό, οὔρλιαξε ὁ δικηγόρος. Θά ἔπρεπε νά εἴχατε κάποιες ἀμφιβολίες. Σᾶς εἶδα ὅλους σας νά κοιτάζετε τήν πόρτα.
Ὁ προϊστάμενος τῶν ἐνόρκων ἀπάντησε:
—Ναί, ἐμεῖς κοιτάξαμε. Ὁ πελάτης σας, ὅμως, ὄχι»(C, 64). Κατά παρόμοιο τρόπο, ὁ συνειδητός ἄθεος δέν γυρνάει πρός τήν Ἐκκλησία νά δῆ ἄν ἐκεῖ ὑπάρχη ὁ Χριστός διότι ξέρει ὅτι αὐτός Τόν σκοτώνει καθημερινῶς μέ τή ζωή του.

* * *

Ὁ Θεός καί ὄχι κάποιος θεός: «Ἰδού ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν, καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός»(Μθ 1, 23).
• Μεγάλος Θεός ὁ Πατήρ (Δευτ 10, 17· Νεεμ 8, 6· 9, 32· Β´ Ἔσδρ 5, 8· Ἱερ 39, 18), ἀλλά καί ὁ Υἱός: «τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»(Τίτ 2, 13). 
• Ὁ Χριστός προφήτης σάν τό Μωϋσῆ: «Μωϋσῆς μέν γάρ πρός τούς πατέρας εἶπεν ὅτι προφήτην ὑμῖν ἀναστήσει Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμέ· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατά πάντα ὅσα ἄν λαλήσῃ πρός ὑμᾶς»(Πρξ 3, 22). Ἀλλά, ἐπιπλέον, Θεός: «Πιστόν ὄντα τῷ ποιήσαντι αὐτόν, ὡς καί Μωϋσῆς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. Πλείονος γάρ δόξης οὗτος παρά Μωϋσῆν ἠξίωται, καθ᾿ ὅσον πλείονα τιμήν ἔχει τοῦ οἴκου ὁ κατασκευάσας αὐτόν. Πᾶς γάρ οἶκος κατασκευάζεται ὑπό τινος, ὁ δέ τά πάντα κατασκευάσας Θεός»(Ἑβρ 3, 2-4).
• Γράφει ὁ Ἅγ. Εἰρηναῖος: «Ὁ Υἱός, ἐπειδή ἐρχόταν ἀπό τόν Πατέρα μέ αὐθεντία καί ἐξουσία, ἔλεγε· “Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν”(Μθ 5, 22, 28, 32, 34, 39, 44). Ἐνῶ οἱ δοῦλοι ἔρχονταν ἀπό τόν Κύριο ὡς δοῦλοι, καί γι᾽ αὐτό ἔλεγαν· “Τάδε λέγει Κύριος”(Ἡσ 56, 1)»(ΕΑ, 342). 

* * *

Ἰδού, τώρα, κάτι πού ἀποδίδεται στό Χρυσόστομο: «Ἡ Γραφή ὅλη τήν οἰκονομία (: τό σχέδιο σωτηρίας ὑπό) τοῦ Χριστοῦ τήν ἀποκαλεῖ μυστήριο, ὅπως ὅταν λέη ὁ Παῦλος, “Τό μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν· ἐγώ δέ λέγω εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν”(πρβλ. Ἐφ 5, 32)· καί πάλιν, “Ὁμολογουμένως μέγα ἐστι τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον, ὅ ἐφανερώθη ἐν σαρκί”(πρβλ. Α´ Τιμ 3, 16)· καί πάλιν, “Κατά ἀποκάλυψιν ἐγνωρίσθη μοι τό μυστήριον, καθώς δύνασθε ἀναγινώσκοντες νοῆσαι τήν σύνεσίν μου ἐν τῷ μυστηρίῳ τοῦ Χριστοῦ”(πρβλ. Ἐφ 3, 3-4)· καί ἀλλοῦ, “Ἐμοί δέ τῷ ἐλαχιστοτέρῳ πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ χάρις αὕτη εὐαγγελίσασθαι ὑμᾶς τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ καί φωτίσαι πάντα”(πρβλ. Ἐφ 3, 8-9)· κάπου ἀλλοῦ “Ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων, νῦν δέ ἐφανερώθη τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, οἷς ἠθέλησεν ὁ Θεός γνωρίσαι, τίς ὁ πλοῦτος τῆς δόξης τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὅ ἐστιν Χριστός, ἡ ἐλπίς τῆς δόξης”(πρβλ. Κολ 1, 25-27). Σφάλλουν λοιπόν οἱ αἱρετικοί πού ὑποβάλλουν τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ σέ ἀνθρώπινους λογισμούς· διότι λέγει “Τό μυστήριόν Μου Ἐμοί καί τοῖς ἐμοῖς”(πρβλ. Ἡσ 24, 16). Ποιοί εἶναι δέ τοῦ Θεοῦ; Εἶναι φανερό ὅτι εἶναι οἱ πιστοί. Ὅταν θέλης νά μάθης ἤ νά ἀκούσης κάτι γιά τό Χριστό, μή ρωτήσης τό λογισμό σου, μήν ἐξετάσης σοφό, ἀλλά ρώτησε προφήτη, ρώτησε ἀπόστολο, ἐξέτασε ἄγγελο· καί ἐάν αὐτοί βρεθοῦν σέ ἀπορία, τρέξε πρός τόν Πατέρα»(ΡG 59, 687).

Ἐμεῖς, παράλληλα πρός τόν Πατέρα, ἐπερωτοῦμε καί τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τούς «τοῦ Θεοῦ».

• Καί κάτι, ἀκόμα: Νά μήν εἴμασθε κακοπροαίρετοι ὅπως οἱ τότε Ἰουδαῖοι, ὅπως λέει ὁ Χρυσόστομος: «Πρόσεχε τή διεστραμμένη καί φιλόνεικη διάθεσί τους· διότι ὅταν μέν τούς μιλᾶ καί τούς διδάσκει μέ τά λόγια, Τοῦ λένε, “Τί θαῦμα δείχνεις;”(Ἰω 2, 18), ὅταν δέ, τούς παρέχη τίς ἀποδείξεις μέ τά ἔργα Του, Τοῦ λένε: “Ἐάν ἐσύ εἶσαι ὁ Χριστός, νά μᾶς τό πῆς ξεκάθαρα”(Ἰω 10, 24), ζητώντας λόγια, ἐνῶ βροντοφωνάζουν τά ἔργα· καί ἐνῶ τά λόγια Του τούς τό διδάσκουν, καταφεύγουν στά ἔργα, λαμβάνοντες πάντοτε τήν ἀντίθετι θέσι»(PG 59, 337· βλ. καί: PG 129, 1333).

• Ἀναφέρει καί ὁ Ν. Σωτηρόπουλος: «Οἱ Φαρισαῖοι [καί γενικότερα οἱ Ἰουδαῖοι] εἶπαν μέ ἐγωϊστική ἔμφασι καί καύχησι: “Ἡμεῖς τοῦ Μωϋσέως ἐσμέν μαθηταί. Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός”(Ἰω 9, 28-29). Λέγοντας οἱ Φαρισαῖοι, ὅτι στό Μωϋσῆ μίλησε ὁ Θεός, τονίζοντας, μάλιστα, τό ὄνομα τοῦ Μωϋσῆ, δέν ἀκριβολογοῦν. Διότι ὁ Θεός δέν μίλησε μόνο στό Μωϋσῆ, ἀλλά καί στούς ἄλλους προφῆτες. Γιά δέ τό Μεσσία περισσότερο καί ἐναργέστερα μίλησε στό Δαυΐδ καί στόν Ἡσαΐα. Ἐπίσης, λέγοντας οἱ Φαρισαῖοι “οἴδαμεν”, γνωρίζουμε, ξέρουμε, δέν ἀνταποκρίνονται πρός τήν ἀλήθεια. Διότι, ὅπως ὁ ἱερός Αὐγουστίνος παρατηρεῖ, “ἄν ἤξεραν, ὅτι ὁ Θεός μίλησε στό Μωϋσῆ, θά ἤξεραν, ἐπίσης, καί τί εἶπε ὁ Θεός στό Μωϋσῆ”. Ὁ Θεός στό Μωϋσῆ καί στούς ἄλλους προφῆτες μίλησε γιά τό Μεσσία. Καί ἄν ἤξεραν οἱ Φαρισαῖοι τίς μεσσιακές προφητεῖες, καί ἐξέταζαν τή διδασκαλία, τά ἔργα καί τή ζωή τοῦ Ἰησοῦ, θά καταλάβαιναν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὅπως ὁ Μωϋσῆς καί οἱ ἄλλοι προφῆτες προεῖπαν, εἶναι πράγματι ὁ Μεσσίας, καί δέν θά ἀπιστοῦσαν, ἀλλά θά πίστευαν σ᾽ Αὐτόν»(Σ2, 121).

Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Η Ορθόδοξη Βάπτιση ενός πρώην Ρωμαιοκαθολικού από τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη της Εύβοιας (+1991)


ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

Μεταστροφές Ρωμαιοκαθολικών στην Ορθοδοξία


Η Ορθόδοξη Βάπτιση ενός πρώην Ρωμαιοκαθολικού

από τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη της Εύβοιας (+1991)

Περίπου το 1990 ένας Ρωμαιοκαθολικός φαρμακοποιός από τον Βόλο, είχε κατηχηθεί και ήθελε να βαπτισθεί Ορθόδοξος, στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ της Εύβοιας, από τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη (+1991), την Πεντηκοστή.

Ολα ήταν έτοιμα και από το Σάββατο είχαν έλθει ο ανάδοχος και ο υποψήφιος προς Bάπτιση. Την Κυριακή και κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, μπαίνει ο ανάδοχος στο Ιερό την ώρα που λειτουργούσε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και του λέει ότι ο υποψήφιος για τη Βάπτιση , ο οποίος παρακαλούσε πολύ καιρό για να βαπτισθεί, πήρε την απόφαση να μη βαπτισθεί και έφυγε, φεύγει για τον Βόλο.

“Μη στενοχωρείσαι, παιδί μου”, του λέει ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, “σε 20 λεπτά, θα είναι εδώ”.

Ο άνθρωπος , είχε φτάσει στον Αγιόκαμπο και είχε βγάλει εισιτήριο για να περάσει απέναντι και την ώρα που ετοιμαζόταν να μπει στο καράβι κάτω από την δύναμη της προσευχής του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη και από την Χάρη του Θεού, πράγματι, γύρισε πίσω σε 20 λεπτά με σφοδρή την επιθυμία να βαπτισθεί.

Η απόσταση από τον Αγιόκαμπο στο Μοναστήρι είναι τουλάχιστον πενήντα λεπτά αλλά αυτός χωρίς να τρέχει (και με 200 να πηγαίνεις είναι αδύνατο να φτάσεις σε 20 λεπτά) έφτασε σε 20 λεπτά στο Μοναστήρι.

Εγινε η βάπτιση και έλαμπε ολόκληρος και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπη —γιατί εκεί έγινε η βάπτιση—, ευωδίαζε επί μία εβδομάδα.

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2019/05/blog-post_31.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Ένα παιδί εξηγεί στον άθεο πατέρα του το δόγμα της Αγίας Τριάδας - Πατριάρχης Πάυλος της Σερβίας (+2009)


ORTHODOX WEB


Ένα παιδί εξηγεί στον άθεο πατέρα του 

το δόγμα της Αγίας Τριάδας

Ἀναφέρει ὁ ἁγιασμένος Πατριάρχης Παῦλος τῆς Σερβίας (+2009):

«Πρίν ἀπ᾽ τόν πόλεμο, ἕνας ἄνδρας πού δέν πίστευε ρώτησε τό γιό του, ὅταν γύρισε ἀπ᾽ τό σχολεῖο:

—Τί μάθατε σήμερα;

—Εἴχαμε θρησκευτικά, ἀπάντησε τό παιδί, κι ὁ ἱερέας μᾶς ἐξήγησε τήν πίστι μας, τό δόγμα τῆς Ἁγ. Τριάδος.

—Θά σᾶς εἶπε τότε πώς ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός εἶναι Ἕνα κατά τήν οὐσία καί ἀποτελοῦν μία ὀντότητα, δηλαδή Πατήρ καί Υἱός ταυτίζονται κατά τή φύσι. Γυιέ μου, δέν βλέπεις ὅτι αὐτό εἶναι ἀδύνατον, καθώς ἐγώ εἶμαι ὁ πατέρας καί ἐσύ εἶσαι ὁ γιός —ποιός ἀπό μᾶς εἶναι μεγαλύτερος καί ποιός νεότερος;

Τότε, ὁ γυιός ἀπάντησε:

—Πατέρα, ὡς ἄνθρωπος εἶσαι σίγουρα μεγαλύτερος, ἀλλά ὡς πατέρας δέν εἶσαι μεγαλύτερος ἀπ᾽ ὅσο ἐγώ ὡς γυιός. Πατέρας ἔγινες τή στιγμή πού ἐγώ ἔγινα γυιός. Κι ἄν ὁ Θεός εἶναι ὁ Πατήρ πρό πάντων τῶν αἰώνων, τότε κι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει πρό πάντων τῶν αἰώνων».

Ηδονές, πλούτη, δόξα - Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου


ORTHODOXY OF MY HEART

 Ορθοδοξία της Καρδιάς μου


Ηδονές, πλούτη, δόξα

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (+1809)

Εἰς τήν Γέννησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

Σκέψου, αγαπητέ μου, ότι όπως είναι συναρμολογημένος απ’όλα τα κτίσματα αυτός ό αισθητός απέραντος κόσμος, έτσι ακόμη είναι καμωμένος ένας άλλος κόσμος νοητός που αποτελείται από αμαρτωλούς, του οποίου τα στοιχεία είναι οι τρεις διεστραμμένοι έρωτες, που αναφέρει ό Θεολόγος Ιωάννης• δηλαδή
α) ό έρωτας των ηδονών,
β) ό έρωτας του πλούτου καί
γ) ό έρωτας της δόξας
"Πάν το εν τω κόσμω η επιθυμία της σαρκός καί η επιθυμία των οφθαλμών καί η αλαζονεία του βίου" (Α΄ Ιω. 2, 16).

Αυτός ό πονηρός κόσμος που αντίκειται στο σκοπό του καί εξουσιάζεται από τον εωσφόρο (ό οποίος γι’αυτό καί ονομάζεται κοσμοκράτορας) είναι ό μεγάλος εχθρός , τον οποίο ο Σαρκωθείς Λόγος του Θεού και Πατρός , γεννήθηκε στη γη για να πολεμήσει πρώτα με το παράδειγμά Του το σιωπηλό και μετά, στον κατάλληλο καιρό, με τον λόγο καί τη διδασκαλία.

1.Με τη φτώχεια γιατρεύει τον έρωτα του πλούτου

Συλλογίσου λοιπόν πώς πρώτα πολεμάει με την φτώχεια Του τον άτακτο έρωτα του πλούτου. Ό κοσμικός άνθρωπος νομίζει πως κάθε καλό το βρίσκει στα πρόσκαιρα αγαθά γι’ αυτό για να τα αποτυπώσει ή για να μην τα χάσει ξοδεύει σχεδόν όλο τον καιρό, που του έδωσε όμως ό Θεός για να κερδίσει τα αιώνια αγαθά.

Και ιδού που ό προαιώνιος Λόγος καί Υιός του Θεού και Πατρός κατεβαίνει από τον ουρανό για να μας λυτρώσει απ’αυτή την πλάνη καί να ξεριζώσει από τις καρδιές μας την καταραμένη ρίζα όλων των κακών, την φιλαργυρία, όπως την χαρακτηρίζει ό Απόστολος Παύλος  "Ρίζα γαρ πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία" (Α' Τιμ. 6,10). Πρόσεξε όμως σε τι είδους ταλαιπωρία κατάντησε από αγάπη για μας Εκείνος που διαμοιράζει τα πλούτη καί τους θησαυρούς στην παρούσα καί στη μέλλουσα ζωή "εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ" (Αγγ. 2,8).

Στοχάσου,

πού είναι το παλάτι που γεννήθηκε;

Πού είναι οί προετοιμασίες;

Πού οί μαίες;

Πού το βασιλικό στρώμα;

Πού τα βρεφικά λουσίματα;

Πού είναι η ακολουθία των δούλων;

Πού η θαλπωρή καί η ανάπαυση;

Πού είναι η συμπαράσταση των συγγενών καί φίλων;

Έλα μέσα καί δες το φτωχότατο σπήλαιο όπου γεννήθηκε καί την ευτελέστατη φάτνη όπου "ανεκλίθη".

Σίγουρα όχι μόνο δεν θα βρεις κανένα περιττό, αλλά αντίθετα θα διαπιστώσεις μεγάλη έλλειψη απ’όλα τα αναγκαία• γιατί ό γλυκύτατός μου Ιησούς γεννιέται σε τόπο σχεδόν ξέσκεπο, τα μεσάνυχτα στην καρδιά του χειμώνα, μόνος με μόνη την μητέρα Του καί τον

Τρίτη, 7 Μαΐου 2019

Η ευλογημένη σιωπή - Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης της Κύπρου (+1982)


HAVE FAITH - ORTHODOXY

Ορθοδοξία


Η ευλογημένη σιωπή

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης της Κύπρου (+1982)

Αυτός, που θέλει να μιμηθεί τον πράο και ησύχιο Κύριο, πρέπει να αγαπήσει την ευλογημένη σιωπή.

Τότε μόνο θα μπορεί να προφέρει αδιαλείπτως το πανάγιό Του όνομα και να εργάζεται διαρκώς το θέλημά Του «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς» του και με πόθο άγιο.

Για να αποκτήσεις τη σιωπή και την ησυχία στην καρδιά σου, απόφευγε τις περιττές βιοτικές σκέψεις. Ετσι θά σωθεις και θα συγχορεύεις με Αγγέλους.

Να μιλάς μόνο όταν πρόκειται να πεις κάτι ανώτερο της σιωπής.

Ο πολύλογος, έστω κι αν ειναι ρήτορας, πνευματικά δέν ευδοκιμεί.

Η αργολογία εκδιώκει από την καρδιά το χαροποιόν πένθος.

Σιώπα και ειρήνευε.

Να γνωρίζεις για ποιό σκοπό σιωπάς. π.χ. Αν με τη γλώσσα σιωπάς και με τον λογισμό σου κατακρίνεις, δεν σε ωφελεί μια τέτοια σιωπή. Ούτε πάλι ωφελεί να σιωπάς και στην καρδιά σου να βασιλεύει μελαγχολία και απόγνωση.

Ενας Γέροντας, πολύ μεγάλος νηστευτής, είπε: «Εκείνη την ημέρα, που θα παραβιάσω ασκόπως την ευλογημένη σιωπή, δεν μπορώ ούτε κι αυτόν τον κανόνα της νηστείας μου να τηρήσω, καθώς πρέπει».

Για τη σιωπή, που με ρωτάς, πρέπει να ξέρεις ότι αυτή δεν έγκειται μόνο στη σιωπή της γλώσσας, αλλά προ παντός στη σιωπή των λογισμών. Αν δηλαδή σιωπά η γλώσσα σου, οι λογισμοί σου όμως κρίνουν και καταδικάζουν τους άλλους, ε! τότε αυτό δεν είναι σιωπή!
Είναι γραμμένο κάπου: «Μπορεί να μιλάς όλη την ημέρα, και όμως εσωτερικά να έχεις ευλογημένη σιωπή, επειδή δηλαδή δεν θα λες εκείνα, που δεν αρμόζουν. Και μπορεί να σιωπάς όλη την ημέρα, και όμως να μην τηρείς θεάρεστα τη σιωπή, διότι ο λογισμός σου φλυαρεί και κατακρίνει».

Ελεγε κάποιος: «Αν και πολλές φορές μετάνοιωσα, επειδή μίλησα, όμως ποτέ μου δέν μετάνοιωσα, επειδή σιώπησα.»

Κι εγώ σε συμβουλεύω να μιλάς μόνο, όταν πρόκειται να πεις κάτι, που είναι καλύτερο της σιωπής!

Οπως υπάρχει η καλή σιωπή, υπάρχει και η κακή. Οπως υπάρχει η καλή ομιλία, υπάρχει και η κακή.

Καλή σιωπή είναι η ταπεινή, η εσωτερική, αυτή, που συνοδεύεται με προσευχή, και γεμίζει την ψυχή με χαρά.

Κακή σιωπή είναι εκείνη, που την συνοδεύει η δειλία, η εσωτερική κατάκριση, η ολιγοπιστία, η θλίψη, η απόγνωση.

Καλή ομιλία είναι εκείνη, που λέει τα σωστά και αναγκαία. Κακή ομιλία είναι η αργολογία, η ευτραπελία, η κολακεία, η υποκρισία, ο θυμός, η οργή, η αισχρολογία, η κατάκριση, η συκοφαντία και όλα τα παρόμοια. Πρέπει λοιπόν να αποκτήσουμε «νούν Χριστού» (Α’ Κορ. 2, 16), ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε πότε θα πρέπει να μιλήσουμε και πότε θα πρέπει να σιωπήσουμε.

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

Αν θέλω να παράγω καλό καλαμπόκι θα πρέπει να βοηθήσω τους γείτονές μου να καλλιεργούν καλό καλαμπόκι


NEW YORK OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στη Νέα Υόρκη


Ἄν θέλω νά παράγω καλό καλαμπόκι, 

θά πρέπη νά βοηθήσω τούς γείτονές μου

νά καλλιεργοῦν καλό καλαμπόκι

Ὁ James Bender, στό βιβλίο του “Πῶς νά Μιλᾶτε Σωστά” (Νέα Ὑόρκη, Εκδόσεις McGraw-Hill, 1994), διηγεῖται τήν ἱστορία ἑνός χωρικοῦ πού καλλιεργοῦσε καλαμπόκι τό ὁποῖο πάντα κέρδιζε βραβεῖα. Κάθε χρόνο ἔφερνε τό καλαμπόκι του στήν ἔκθεσι τῆς Πολιτείας καί κέρδιζε τή μπλέ σημαία. Μία χρονιά ἕνας δημοσιογράφος τοῦ πῆρε συνέντευξι, κι ἔμαθε κάτι πολύ ἐνδιαφέρον γιά τόν τρόπο πού τό καλλιεργοῦσε.

Ὁ δημοσιογράφος ἀνακάλυψε ὅτι ὁ ἀγρότης μοιραζόταν τόν σπόρο τοῦ καλαμποκιοῦ του μέ τούς γείτονές του.

—Πῶς μπορεῖτε νά μοιράζεστε τόν καλύτερο σπόρο σας μέ τούς γείτονές σας, ὅταν κι αὐτοί φέρνουν καλαμπόκι στήν ἔκθεσι, σέ ἀνταγωνισμό μαζί σας, κάθε χρόνο;, ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.

—Μά, δέν τό ξέρετε, κύριε;, εἶπε ὁ ἀγρότης. Ὁ ἄνεμος ξεσηκώνει τή γύρη ἀπ᾽ τό καλαμπόκι, ὅταν ὡριμάζη, καί τήν μεταφέρει ἀπό χωράφι σέ χωράφι. Ἄν οἱ γείτονές μου καλλιεργοῦν κατώτερης ποιότητος καλαμπόκι, ἡ ἐπικονίασι αὐτῆς τῆς γύρης σταθερά θά ὑποβαθμίζη τήν ποιότητα τοῦ δικοῦ μου καρποῦ. Ἄν θέλω νά παράγω καλό καλαμπόκι, θά πρέπη νά βοηθήσω τούς γείτονές μου νά καλλιεργοῦν καλό καλαμπόκι.